Call us now:
Σημείωση χρήσης περιεχομένου:
© 2026 StrategyOnline.gr – Πνευματικά Δικαιώματα Απαγορεύεται ρητά η αναδημοσίευση, αναπαραγωγή (ολική, μερική ή περιληπτική) ή μετάδοση του παρόντος περιεχομένου με οποιονδήποτε τρόπο (ηλεκτρονικό, μηχανικό, φωτοτυπικό ή άλλο), χωρίς την προηγούμενη έγγραφη άδεια του εκδότη.
Σημείωση για Μηχανές Αναζήτησης: Σε περίπτωση αυθαίρετης αναδημοσίευσης, είναι υποχρεωτική η χρήση Canonical Tag που να δείχνει στο πρωτότυπο άρθρο: με την ένδειξη Πηγή: StrategyOnline.grΗ μη συμμόρφωση συνεπάγεται την άμεση υποβολή αναφοράς προστασίας πνευματικών δικαιωμάτων (DMCA Notice) στη Google. Διαβάστε
Πνευματικά Δικαιώματα – Όροι Χρήσης Περιεχομένου
Το timing της ανάρτησης Μητσοτάκη δεν είναι τυχαίο. Αρχίζει με Euroleague, δηλαδή με το πιο ασφαλές εθνικό άθλημα μετά την πολιτική γκρίνια, και περνά αθόρυβα από τα playoffs στο κυβερνητικό box score: νταντάδες, στέγη, τράπεζες, ψυχική υγεία, κάμερες, πανεπιστήμια, Λιβύη. Ένα πλήρες κυριακάτικο μενού, από εκείνα που στο Μαξίμου αγαπούν να σερβίρουν ως «κανονικότητα με αριθμούς», και, για να είμαστε δίκαιοι, αυτή τη φορά οι αριθμοί δεν είναι διακοσμητικά σε PowerPoint. Είναι πολιτικό μήνυμα.
Πίσω από τις λέξεις υπάρχει μια καθαρή στρατηγική: η κυβέρνηση θέλει να ξαναφέρει τη συζήτηση από τη φθορά, την ακρίβεια και την αντιπολιτευτική τοξικότητα στο πεδίο της εκτέλεσης. Δεν λέει απλώς «κυβερνώ». Λέει «τρέχω πλατφόρμες, δίνω επιδόματα, κλείνω δάνεια, στήνω δομές, ανοίγω σχολές, βάζω κάμερες, μιλάω με τη Λιβύη». Με άλλα λόγια: όσο οι άλλοι φωνάζουν, εμείς κάνουμε διαγωνισμούς. Κλασικό μητσοτακικό manual. Λίγο Excel, λίγο gov.gr, λίγο γεωπολιτική, και στο τέλος μια δόση «η αντιπολίτευση ας ξεπεράσει τις αγκυλώσεις της».
Το δυνατότερο κομμάτι της ανάρτησης είναι κοινωνικό. Οι «Νταντάδες της Γειτονιάς» δεν είναι απλώς πρόγραμμα φύλαξης. Είναι παρέμβαση στην πραγματική οικογενειακή οικονομία, εκεί όπου η μητέρα, ο παππούς, η γιαγιά και το παιδί σχηματίζουν το αληθινό κοινωνικό κράτος της Ελλάδας. Το «Σπίτι μου ΙΙ» πατά στο ίδιο νεύρο: στέγη, ανασφάλεια, νέα ζευγάρια, περιφέρεια. Προσοχή όμως: με επιδοτούμενα δάνεια δεν λύνεται η στεγαστική κρίση, απλώς αγοράζεται χρόνος. Και στην πολιτική, ο χρόνος είναι συχνά ακριβότερος από το τετραγωνικό.
Η παρέμβαση στις τράπεζες έχει επίσης ενδιαφέρον. Το τέλος στα «ψιλά γράμματα» ακούγεται σχεδόν ποιητικό, αν σκεφτεί κανείς πόσες κυβερνήσεις ανακάλυψαν τους καταναλωτές αφού πρώτα ανακάλυψαν τις τράπεζες. Όμως η κατεύθυνση είναι σωστή: σε μια φιλελεύθερη οικονομία, η αγορά δουλεύει όταν ο πολίτης δεν μπαίνει στο κατάστημα σαν πελάτης και βγαίνει σαν όμηρος.
Το πολιτικό φόντο των τελευταίων ημερών κάνει την ανάρτηση πιο ενδιαφέρουσα. Στο Υπουργικό της 29ης Απριλίου ο Μητσοτάκης επανέφερε την έννοια του επιτελικού κράτους ως εκτελεστικής μηχανής και παρουσίασε την εθνική στρατηγική για την τοπική και περιφερειακή ανάπτυξη ως «οδικό χάρτη» έργων, πόρων και αρμοδιοτήτων. Δηλαδή επιχειρεί να απαντήσει στην κριτική όχι με ιδεολογία, αλλά με διοικητική χαρτογράφηση. Ωραίο, αρκεί ο χάρτης να μη μείνει κορνίζα σε υπουργικό γραφείο.
Και έπειτα έρχεται η Λιβύη. Το φινάλε δεν είναι τυχαίο. Από τις νταντάδες περνάμε στην ΑΟΖ, γιατί η κυβερνητική αφήγηση θέλει να δείξει ότι η Ελλάδα μπορεί ταυτόχρονα να φροντίζει βρέφη και να παίζει σκάκι στην Ανατολική Μεσόγειο. Η επανεκκίνηση των τεχνικών συνομιλιών με την Τρίπολη έχει σημασία, ιδίως με το τουρκολιβυκό μνημόνιο να παραμένει αγκάθι και την Αθήνα να επιμένει στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας.
Η ανάρτηση είναι, τελικά, ένα κυβερνητικό pick and roll: ο πρωθυπουργός τραβά την προσοχή με Euroleague και ανοίγει χώρο για πολιτική εκτέλεση. Το σουτ δεν είναι τρίποντο από το logo, αλλά είναι οργανωμένη επίθεση. Και σε μια χώρα που συχνά μπερδεύει την πολιτική με το τάιμ άουτ, αυτό δεν είναι λίγο. Η Ελλάδα του 2030 δεν θα χτιστεί με κυριακάτικες αναρτήσεις. Αλλά καμιά φορά, μέσα στις αναρτήσεις, φαίνεται αν υπάρχει ακόμα σχέδιο πίσω από τον θόρυβο.
Intelligence Report: Sign Up
