Call us now:
Σημείωση χρήσης περιεχομένου:
© 2026 StrategyOnline.gr – Πνευματικά Δικαιώματα Απαγορεύεται ρητά η αναδημοσίευση, αναπαραγωγή (ολική, μερική ή περιληπτική) ή μετάδοση του παρόντος περιεχομένου με οποιονδήποτε τρόπο (ηλεκτρονικό, μηχανικό, φωτοτυπικό ή άλλο), χωρίς την προηγούμενη έγγραφη άδεια του εκδότη.
Σημείωση για Μηχανές Αναζήτησης: Σε περίπτωση αυθαίρετης αναδημοσίευσης, είναι υποχρεωτική η χρήση Canonical Tag που να δείχνει στο πρωτότυπο άρθρο: με την ένδειξη Πηγή: StrategyOnline.grΗ μη συμμόρφωση συνεπάγεται την άμεση υποβολή αναφοράς προστασίας πνευματικών δικαιωμάτων (DMCA Notice) στη Google. Διαβάστε
Πνευματικά Δικαιώματα – Όροι Χρήσης Περιεχομένου
Η ασφάλεια δικαίου δεν είναι πολυτέλεια των επενδυτών. Είναι το οξυγόνο της σοβαρής δημοκρατίας. Χωρίς αυτήν, το κράτος παύει να είναι ρυθμιστής και γίνεται παίκτης με σημαδεμένη τράπουλα. Καλεί τον επιχειρηματία να επενδύσει, του δείχνει έναν χάρτη, του αναγνωρίζει έναν πόρο, του ανοίγει μια διαδικασία, του ζητά μελέτες, κεφάλαια, χρόνο, τεχνική επάρκεια, και μετά, όταν αλλάξει ο πολιτικός άνεμος, του αλλάζει και τους κανόνες. Αυτό δεν είναι προστασία του δημόσιου συμφέροντος. Είναι θεσμικός τζόγος με λεφτά άλλων.
Η φράση του Πρωθυπουργού περί «κοινωνικής συναίνεσης» ακούγεται σωστή. Και είναι σωστή, αν σημαίνει διάλογο, διαφάνεια, σεβασμό στο περιβάλλον, τοπική ανταποδοτικότητα, έλεγχο της φέρουσας ικανότητας. Όμως γίνεται επικίνδυνη όταν μετατρέπεται σε λάστιχο. Όταν, δηλαδή, η κοινωνική συναίνεση δεν μετριέται με κανόνες, αλλά με προεκλογικά σταθμά. Με το πόσο φωνάζει μια τοπική μειοψηφία. Με το πόσο φοβάται ένας δήμαρχος. Με το πόσο κοντά είναι οι κάλπες. Με το πόσο βολεύει ένα υπουργείο να εμφανιστεί «ευαίσθητο» αφού προηγουμένως έχει αφήσει τον επενδυτή να περνάει τον θεσμικό μαραθώνιο.
Εδώ βρίσκεται η μεγάλη στρέβλωση. Η κοινωνική συναίνεση δεν μπορεί να σημαίνει ότι κάθε έργο τίθεται υπό την άτυπη ομηρία του εκάστοτε πολιτικού κλίματος. Δεν μπορεί να σημαίνει ότι ο επενδυτής οφείλει κάθε τόσο να ξαναποδείξει πως δεν είναι ένοχος ανάπτυξης. Δεν μπορεί να σημαίνει ότι ένα project κρίνεται όχι από τη νομιμότητα, την περιβαλλοντική του επάρκεια, την ειδική του φύση και την προστιθέμενη αξία του, αλλά από το αν χωράει στη ρητορική ευκολία της στιγμής.
Ας το πούμε καθαρά: άλλο κοινωνική συναίνεση και άλλο τοπικιστικό βέτο. Άλλο προστασία του χαρακτήρα μιας περιοχής και άλλο ακινησία βαφτισμένη ευαισθησία. Άλλο χωροταξικός σχεδιασμός και άλλο πολιτική διαχείριση αντιδράσεων. Αν κάθε αναπτυξιακή πρωτοβουλία εξαρτάται από τη διάθεση του τελευταίου μικροπολιτικού κύκλου, τότε δεν έχουμε κράτος δικαίου. Έχουμε κράτος εντυπώσεων.
Η περίπτωση ειδικών επενδύσεων, όπως ο θερμαλισμός γύρω από αναγνωρισμένο φυσικό πόρο, είναι αποκαλυπτική. Το κράτος δεν μπορεί από τη μία να αναγνωρίζει την ύπαρξη ενός ιαματικού πόρου και από την άλλη να τον αντιμετωπίζει χωροταξικά σαν να πρόκειται για ένα ακόμη κοινό τουριστικό οικόπεδο. Αν ο πόρος είναι θεσμικά αναγνωρισμένος, τότε ο σχεδιασμός οφείλει να του δώσει ειδική θέση, ειδικούς κανόνες και λειτουργική δυνατότητα αξιοποίησης. Όχι ασυδοσία. Όχι τσιμέντο χωρίς όρια. Αλλά ούτε και πνιγμό από κανόνες που κάνουν το έργο οικονομικά νεκρό πριν γεννηθεί.
Η σοβαρή πολιτεία δεν φοβάται να πει «ναι» με όρους. Η φοβική πολιτεία λέει «θα δούμε» μέχρι να περάσει η μπόρα. Και η πονηρή πολιτεία αφήνει τον επενδυτή να ξοδεύει, να σχεδιάζει, να εκτίθεται, και μετά του εξηγεί ότι η κοινωνία δεν είναι έτοιμη. Μα η κοινωνία δεν ωριμάζει με υπεκφυγές. Ωριμάζει όταν το κράτος βάζει κανόνες, τους εξηγεί, τους τηρεί και τους υπερασπίζεται.
Η ανάπτυξη δεν χρειάζεται χατίρια. Χρειάζεται προβλεψιμότητα. Ο επενδυτής δεν ζητά να νικήσει την κοινωνία. Ζητά να μην ηττηθεί από την αυθαιρεσία του κράτους. Και αυτό, τελικά, είναι το πραγματικό τεστ της μεταρρύθμισης: αν η «κοινωνική συναίνεση» θα γίνει γέφυρα θεσμικής ωριμότητας ή το νέο κομψό όνομα της πολιτικής δειλίας.
Intelligence Report: Sign Up
