Ανασκόπηση ή Ανασυγκρότηση; – Ανάρτηση Μητσοτάκη Facebook 24/05

Η ανάρτηση Μητσοτάκη έρχεται σε timing όχι αθώο: Κυριακή πρωί, μετά από μία εβδομάδα παύσης, με την πολιτική σκηνή να έχει πάρει φωτιά από το νέο κόμμα Καρυστιανού, τη φθορά του ΟΠΕΚΕΠΕ, τις δημοσκοπικές ρωγμές και την ανάγκη του Μαξίμου να θυμίσει ότι, πέρα από τον θόρυβο, υπάρχει ακόμη μηχανή παραγωγής πολιτικής. Δεν είναι απλώς ανασκόπηση. Είναι επιχείρηση επαναφοράς ατζέντας. Και, μεταξύ μας, στο Μαξίμου ξέρουν καλά ότι όταν αφήνεις το γήπεδο στον θυμό, μετά ψάχνεις την μπάλα στις εξέδρες.

Το κείμενο είναι κλασικό δείγμα κυβερνητικού «πολυεργαλείου»: στεγαστικό, υγεία, εργασία, μεταφορές, αγρότες, χωροταξία, επενδύσεις, ψηφιακό κράτος, πολιτισμός, ασφάλεια, άμυνα, αθλητισμός. Μία πολιτική βιτρίνα τύπου πολυκαταστήματος: από «Σπίτι μου ΙΙ» έως φρεγάτες Bergamini και από προσωπικό βοηθό έως Final Four. Στην ανάρτηση, ο Πρωθυπουργός επιδιώκει να εμφανίσει την κυβέρνηση ως δύναμη πρακτικής διόρθωσης: παράταση για εγκεκριμένους δικαιούχους του στεγαστικού, ενίσχυση του ΕΣΥ, συλλογικές συμβάσεις, νέα λεωφορεία, αξιοποίηση δανείων Ταμείου Ανάκαμψης και στρατηγικές επενδύσεις.

Διαβάζετε StrategyOnline.gr; Κάντε το προτιμώμενη πηγή στη Google

Πίσω από τις λέξεις, όμως, υπάρχει το πραγματικό μήνυμα: «Δεν είμαι το πρόβλημα, είμαι η διαδικασία που λύνει προβλήματα». Αυτό είναι το βασικό αφήγημα. Απέναντι στην πολιτική της αγανάκτησης, ο Μητσοτάκης αντιπαραθέτει την πολιτική του excel, της προκήρυξης, της σύμβασης, του χρονοδιαγράμματος. Δεν συγκινεί πάντα, αλλά κυβερνά. Και σε μια χώρα που λατρεύει να μισεί τη γραφειοκρατία αλλά εξοργίζεται όταν η γραφειοκρατία σταματά να μοιράζει εξαιρέσεις, αυτό δεν είναι μικρό πράγμα.

Η συγκυρία, βέβαια, είναι ζόρικη. Η παρουσίαση του κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού, «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», στις 21 Μαΐου στη Θεσσαλονίκη, επιχειρεί να μετατρέψει το ηθικό τραύμα σε πολιτική πρόταση. Ταυτόχρονα, ο ΟΠΕΚΕΠΕ παραμένει πληγή που μυρίζει παλιό κράτος, πελατειακή λίγδα και ευρωπαϊκή καχυποψία, με δικογραφίες και πολιτικά πρόσωπα να βαραίνουν την κυβερνητική εικόνα. Εκεί ακριβώς η ανάρτηση προσπαθεί να αλλάξει πίστα: από τη φθορά της ηθικής νομιμοποίησης στη χρησιμότητα της διακυβέρνησης.

Το πιο ενδιαφέρον σημείο δεν είναι το «Σπίτι μου ΙΙ», ούτε καν οι 1.131 θέσεις γιατρών. Είναι το τρίγωνο χωροταξία-Metlen-φρεγάτες. Εκεί ο Πρωθυπουργός μιλάει όχι ως διαχειριστής επιδομάτων, αλλά ως αρχιτέκτονας κράτους. Το χωροταξικό για Τουρισμό, ΑΠΕ και Βιομηχανία επιχειρεί να βάλει τάξη στο εθνικό χάος των χρήσεων γης. Η επένδυση της Metlen στο γάλλιο, ύψους 340 εκατ. ευρώ, δίνει γεωοικονομικό βάθος στην Ελλάδα των κρίσιμων πρώτων υλών. Και οι φρεγάτες υπενθυμίζουν ότι η σταθερότητα δεν είναι μόνο οικονομικό μέγεθος, είναι και θαλάσσια ισχύς.

Η ειρωνεία είναι πως αυτή η κυβέρνηση συχνά κάνει σοβαρά πράγματα και τα επικοινωνεί σαν εβδομαδιαίο φυλλάδιο σούπερ μάρκετ. Έχει έργο, αλλά το στριμώχνει σε κατάλογο. Έχει στρατηγική, αλλά τη σερβίρει με τη γλώσσα της διοικητικής ενημέρωσης. Παρ’ όλα αυτά, η κατεύθυνση είναι σωστή: λιγότερη κραυγή, περισσότερη εφαρμογή.

Η γλυκόπικρη αλήθεια είναι απλή: η Ελλάδα αλλάζει, αλλά αλλάζει με τον παλιό της εαυτό ακόμη κολλημένο στη σόλα. Αν το Μαξίμου θέλει να κερδίσει ξανά την πολιτική ηγεμονία, δεν αρκεί να αποδεικνύει ότι δουλεύει. Πρέπει να πείθει ότι ξέρει γιατί δουλεύει. Και αυτό, στην πολιτική, είναι η διαφορά ανάμεσα στην ανασκόπηση και στην Ιστορία.