Με μακροοικονομικούς δείκτες δεν γεμίζει το καλάθι – Επισκόπηση Τύπου 02/05

Βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη καμπή, όπου η δημόσια ζωή της χώρας μοιάζει να βουλιάζει σε έναν βούρκο μεταξύ θεσμικής αυθαιρεσίας και μιας επίπλαστης αναπτυξιακής ευφορίας. Από την τιμή της βενζίνης, το σούπερ μάρκετ, το ενοίκιο, την αίσθηση ότι οι θεσμοί κουράστηκαν να εξηγούν και οι πολίτες κουράστηκαν να πιστεύουν. Αυτό είναι το πραγματικό μήνυμα της συγκυρίας: η κυβέρνηση δεν απειλείται ακόμη από έναν πανίσχυρο αντίπαλο. Απειλείται από τη συσσώρευση μικρών και μεγάλων αστοχιών.

Το Μαξίμου έχει ακόμη την πρωτοβουλία, τα νούμερα που θριαμβεύουν, τη θεσμική υπεροχή και την αδυναμία της αντιπολίτευσης. Αλλά η πολιτική αντοχή δεν μετριέται μόνο στις δημοσκοπήσεις. Μετριέται στο αν ο πολίτης πιστεύει ότι όσα ακούει έχουν σχέση με όσα ζει. Και εδώ αρχίζει το πρόβλημα. Όταν η ανάπτυξη συνυπάρχει με πληθωρισμό 4,6%, όταν τα πλεονάσματα γίνονται κυβερνητικό τρόπαιο αλλά το διαθέσιμο εισόδημα παραμένει πιεσμένο, τότε η οικονομία παύει να είναι αφήγημα επιτυχίας και γίνεται πεδίο κοινωνικής τριβής.

Η κυβέρνηση επιχειρεί να απαντήσει με παροχές, θεσμικές πρωτοβουλίες, συνταγματική αναθεώρηση, έργα και περιφερειακή κινητικότητα. Σωστά κάνει. Μόνο που αυτά δεν αρκούν όταν το πολιτικό κλίμα έχει αρχίσει να αποκτά γκρίνια. Οι γαλάζιοι βουλευτές σηκώνουν κεφάλι όχι επειδή έγιναν ξαφνικά αντάρτες, αλλά επειδή μυρίζονται την αλλαγή θερμοκρασίας στη βάση. Θέλουν ρόλο, λόγο, αποστάσεις, άλλοθι. Κλασικό σύμπτωμα κυβέρνησης που μπαίνει σε φάση άμυνας, ακόμη κι όταν δηλώνει επίθεση.

Απέναντι, η αντιπολίτευση δεν έχει ακόμη καθαρό κυβερνητικό σχέδιο. Το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να εμφανιστεί ως θεσμική εναλλακτική, ο Τσίπρας ψάχνει νέα σκηνή, η Αριστερά ανακυκλώνει την ανάγκη ενότητας, αλλά δύσκολα ξεχνιέται το βάρος της προηγούμενης διακυβέρνησης. Το κενό, όμως, δεν μένει για πάντα κενό. Αν η κυβέρνηση δεν το γεμίσει με αξιοπιστία, θα το γεμίσουν η αγανάκτηση, η καχυποψία και η αντισυστημική ευκολία.

Το κρίσιμο δεν είναι αν ο Μητσοτάκης αντέχει. Αντέχει. Το κρίσιμο είναι αν μπορεί να ξαναπείσει ότι κυβερνά για κάτι μεγαλύτερο από τη διαχείριση της φθοράς του. Γιατί η εξουσία δεν χάνεται μόνο όταν πέφτει. Χάνεται πρώτα όταν παύει να συγκινεί.

Βήμα-βήμα ανάγνωση της ημερήσιας ατζέντας

Η σημερινή αποδελτίωση δείχνει μια χώρα που δεν βρίσκεται σε στιγμιαία πολιτική κρίση, αλλά σε πολυμέτωπη συσσώρευση πίεσης. Η κυβέρνηση δεν εμφανίζεται να χάνει τον έλεγχο. Εμφανίζεται, όμως, να χάνει την άνεση. Η αντιπολίτευση δεν εμφανίζεται έτοιμη να κυβερνήσει. Εμφανίζεται, όμως, να βρίσκει ξανά πεδία φθοράς: ακρίβεια, θεσμοί, υποκλοπές, κοινωνική κόπωση, εργασιακά, εθνικά.

Το πολιτικό νόημα της ημέρας είναι καθαρό: η ΝΔ μπαίνει σε φάση επανασυσπείρωσης, το ΠΑΣΟΚ διεκδικεί ρόλο εναλλακτικής εξουσίας, ο Τσίπρας δοκιμάζει νέο προοδευτικό πλαίσιο, ενώ η κοινωνία πιέζεται από πληθωρισμό, φτώχεια, συντάξεις, εργασία και ανασφάλεια.

1. Κυβέρνηση και ΝΔ: η εξουσία έχει αριθμούς, αλλά όχι πια απόλυτη άνεση

Το πρώτο μεγάλο θέμα είναι η εσωτερική κατάσταση στη ΝΔ. Τα αποκόμματα από Παραπολιτικά, Political, Απογευματινή, Θεσσαλονίκη, Άποψη και Αξία δείχνουν ένα κοινό υπόστρωμα: υπάρχει νευρικότητα στη γαλάζια Κοινοβουλευτική Ομάδα, πίεση προς το Μαξίμου και ανάγκη κομματικής εκτόνωσης πριν η γκρίνια αποκτήσει πολιτική μορφή.

Τα Παραπολιτικά μιλούν για «ισορροπίες, σενάρια και κόντρες» στη ΝΔ, επιμένοντας στο παρασκήνιο των αναταράξεων και στο βάθος της εσωκομματικής έντασης. Η Απογευματινή γράφει ότι το Μαξίμου αναζητεί «βαλβίδα εκτόνωσης» για τους βουλευτές ενόψει συνεδρίου και Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Ο Τύπος Θεσσαλονίκης καταγράφει ακόμη πιο βαριά εικόνα, με «παγετό» στις σχέσεις γαλάζιων βουλευτών και Μαξίμου.

Η πολιτική ανάγνωση είναι απλή: οι βουλευτές δεν επαναστατούν ιδεολογικά. Ανιχνεύουν κοινωνική δυσφορία. Θέλουν να δείξουν ότι δεν είναι απλώς χειροκροτητές αποφάσεων του κέντρου. Η ένταση γύρω από ΟΠΕΚΕΠΕ, υποκλοπές, κοινωνικά μέτρα, περιφέρεια και ακρίβεια μεταφέρεται από την κοινωνία στα κομματικά δίκτυα. Αυτό είναι πάντα το πρώτο σημάδι μετάβασης από την κυβερνητική κυριαρχία στην κυβερνητική άμυνα.

Η κυβέρνηση προσπαθεί να απαντήσει με τρεις κινήσεις: κομματική συσπείρωση, θεσμική ατζέντα και κοινωνικές παροχές. Το πρόβλημα είναι ότι αυτές οι τρεις κινήσεις δεν έχουν ακόμη ενιαίο αφήγημα. Είναι περισσότερο μηχανισμός άμυνας παρά νέο σχέδιο ηγεμονίας.

2. Ακρίβεια και πληθωρισμός: η πιο δύσκολη αντιπολίτευση

Το δεύτερο μεγάλο θέμα είναι η οικονομία της καθημερινότητας. Εδώ οι εφημερίδες σχεδόν συμπίπτουν, έστω με διαφορετική γλώσσα. Καθημερινή, Τα Νέα, Ο Λόγος, Δημοκρατία, Απογευματινή, 60+ και Ναυτεμπορική καταγράφουν την επιστροφή της πληθωριστικής πίεσης ως πολιτικό πρόβλημα πρώτης γραμμής.

Η Καθημερινή αναφέρει πληθωρισμό 4,6% τον Απρίλιο, στο υψηλότερο επίπεδο από τον Μάρτιο του 2023, με τις ανατιμήσεις στην ενέργεια κοντά στο 22% και τα τρόφιμα στο 4,1%. Ο Λόγος και η Δημοκρατία κινούνται στην ίδια γραμμή, δίνοντας πιο κοινωνικό και καταγγελτικό τόνο. Τα Νέα συνδέουν την άνοδο του πληθωρισμού με αναθεώρηση της ανάπτυξης στο 2% από 2,4%, άρα με στενότερο δημοσιονομικό και πολιτικό περιθώριο.

Εδώ βρίσκεται ο πυρήνας της φθοράς. Η κυβέρνηση μπορεί να επικαλείται επενδύσεις, ανάπτυξη, πρωτογενή πλεονάσματα και αποκλιμάκωση χρέους. Αλλά ο πολίτης δεν ζει με μακροοικονομικούς όρους. Ζει στο ράφι, στην αντλία, στο νοίκι, στο σούπερ μάρκετ. Η Δημοκρατία προσθέτει το κοινωνικό βάρος με το θέμα της φτώχειας, αξιοποιώντας στοιχεία Eurostat για την Ελλάδα στη δεύτερη θέση της ΕΕ στον κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού.

Το συναίσθημα που παράγεται είναι αγανάκτηση με υπόστρωμα αδικίας. Όχι απλώς «όλα είναι ακριβά», αλλά «κάποιοι κερδίζουν ενώ οι πολλοί πιέζονται». Αυτό είναι εκρηκτικό πολιτικά, γιατί ακυρώνει την κυβερνητική αφήγηση περί συνολικής προόδου.

3. Θεσμοί, υποκλοπές, Predator: το θέμα που δεν κλείνει

Το τρίτο μέτωπο είναι οι θεσμοί. Καρφί, Μακελειό, Δημοκρατία, Άποψη, Εφημερίδα των Συντακτών, Η Εποχή, Δρόμος της Αριστεράς κρατούν ψηλά το θέμα των υποκλοπών, του Predator, της δικαιοσύνης και της θεσμικής αξιοπιστίας.

Το Μακελειό μιλά για «όλη την αλήθεια για τις υποκλοπές και τους πρωταγωνιστές του Predator», με έντονο καταγγελτικό φορτίο. Το Καρφί υποστηρίζει ότι η υπόθεση παραμένει ορθάνοιχτη. Η Εποχή και η ΕφΣυν τοποθετούν το θέμα μέσα σε ευρύτερο πλαίσιο αυθαιρεσίας, κρατικής βίας και θεσμικής φθοράς.

Η ουσία: το θέμα των υποκλοπών δεν λειτουργεί πια μόνο ως νομική υπόθεση. Λειτουργεί ως σύμβολο εξουσίας χωρίς λογοδοσία. Ακόμη κι αν η κυβέρνηση θεωρεί ότι μπορεί να το διαχειριστεί θεσμικά ή δικονομικά, πολιτικά παραμένει τοξικό. Ο μέσος πολίτης μπορεί να μην ξέρει όλες τις λεπτομέρειες, αλλά συγκρατεί την εντύπωση ότι «κάτι δεν έχει απαντηθεί». Αυτό αρκεί για να τραυματίσει το προφίλ κανονικότητας.

Η πρόταση ή συζήτηση για Προανακριτική αποκτά, συνεπώς, διπλή σημασία: για την αντιπολίτευση είναι εργαλείο πίεσης, για την κυβέρνηση είναι παγίδα επαναφοράς ενός θέματος που θα ήθελε να κλείσει.

4. ΠΑΣΟΚ και Τσίπρας: μάχη για τη δεύτερη θέση, αλλά στην πραγματικότητα μάχη για την αντι-ΝΔ ηγεμονία

Το τέταρτο θέμα είναι η αναδιάταξη της αντιπολίτευσης. Παραπολιτικά, Political, Καρφί, Η Εποχή, Τα Νέα, Απογευματινή, Kontra News συγκλίνουν σε ένα βασικό συμπέρασμα: η κεντροαριστερά και η αριστερά κινούνται σε κατάσταση προ-ανασύνθεσης.

Τα Παραπολιτικά παρουσιάζουν τον Ανδρουλάκη σε «αγώνα δρόμου για τη δεύτερη θέση», με σαφή αναφορά στη σύγκρουση με τον Τσίπρα. Η Political καταγράφει το «μανιφέστο Τσίπρα» και το κάλεσμα για σύμπραξη σοσιαλδημοκρατίας, ριζοσπαστικής Αριστεράς και πολιτικής οικολογίας. Το Καρφί βλέπει το ΠΑΣΟΚ να επιχειρεί σκιώδη κυβέρνηση, διεύρυνση και μετωπική σύγκρουση με ΝΔ και Τσίπρα.

Το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να πει: «εμείς είμαστε η σοβαρή εναλλακτική». Ο Τσίπρας προσπαθεί να πει: «εγώ μπορώ να ενώσω τον χώρο». Το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ είναι ότι δεν έχει ακόμη μεγάλη κοινωνική συγκίνηση. Το πρόβλημα του Τσίπρα είναι ότι έχει μνήμη εξουσίας. Και η μνήμη 2015-2019 δεν σβήνει με ένα νέο μανιφέστο.

Το πολιτικό υποκείμενο εδώ δεν είναι μόνο ο Ανδρουλάκης ή ο Τσίπρας. Είναι ο χώρος «αριστερά του Κέντρου» που ψάχνει ιδιοκτήτη. Η μάχη της δεύτερης θέσης είναι στην πραγματικότητα μάχη για το ποιος θα έχει το δικαίωμα να πει: «εγώ είμαι ο επόμενος αντίπαλος του Μητσοτάκη».

5. Εργασία, Πρωτομαγιά, τετραήμερη εργασία: κοινωνικό πεδίο με πολιτικό βάθος

Η Πρωτομαγιά δίνει αφορμή για επιστροφή της εργασιακής ατζέντας. Ο Ριζοσπάστης δίνει κεντρική θέση στις απεργιακές συγκεντρώσεις και στο σύνθημα για κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και πολέμους. Η ΕφΣυν και η Εποχή κινούνται σε γραμμή κοινωνικών δικαιωμάτων. Ο Τύπος Θεσσαλονίκης πιάνει την αντιπαράθεση για την πρόταση Ανδρουλάκη περί τετραήμερης εργασίας. Τα Παραπολιτικά καταγράφουν ότι το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να σηκώσει τη σημαία της τετραήμερης εργασίας με 32 ή 35 ώρες και πλήρεις αποδοχές.

Εδώ το ΠΑΣΟΚ κάνει μια σωστή πολιτική κίνηση ως προς την ατζέντα: μεταφέρει τη συζήτηση από το παρελθόν των σκανδάλων στο μέλλον της εργασίας. Αλλά υπάρχει ρίσκο. Αν η πρόταση μείνει σε επίπεδο συνθήματος, η κυβέρνηση θα την παρουσιάσει ως ανεφάρμοστο λαϊκισμό. Αν τεκμηριωθεί με παραγωγικότητα, πιλοτικές εφαρμογές, κίνητρα και κλαδικές εξαιρέσεις, μπορεί να γίνει πραγματικό πεδίο ιδεολογικής αντιπαράθεσης.

Η ΝΔ θα επιχειρήσει να απαντήσει με το δίλημμα «ρεαλισμός ή υποσχέσεις». Το ΠΑΣΟΚ θα επιχειρήσει να απαντήσει με το δίλημμα «παραγωγική αναβάθμιση ή φθηνή εργασία». Αυτό μπορεί να είναι από τα πιο ενδιαφέροντα κοινωνικά μέτωπα του επόμενου διαστήματος.

6. Συντάξεις, ηλικιωμένοι, κοινωνικό κράτος: η σιωπηλή αγωνία

Η 60+ Εφημερίδα Συνταξιούχων, αλλά και η Απογευματινή και άλλα φύλλα, αναδεικνύουν το ασφαλιστικό ως κοινωνικό πεδίο πίεσης. Καταγράφεται σχεδιαζόμενη αύξηση 2,6% στις συντάξεις το 2027, λόγω αναθεώρησης πληθωρισμού, αλλά και το πιο κρίσιμο: μεγάλο μέρος των συνταξιούχων παραμένει σε χαμηλά εισοδήματα. Σε άλλο απόσπασμα σημειώνεται ότι ένας στους πέντε συνταξιούχους λαμβάνει συνολικό εισόδημα από κύριες συντάξεις που δεν ξεπερνά τα 500 ευρώ, ενώ έξι στις δέκα συντάξεις γήρατος μένουν κάτω από τα 1.000 ευρώ μεικτά.

Αυτό έχει τεράστια πολιτική σημασία. Οι συνταξιούχοι είναι εκλογικά σταθερό, πειθαρχημένο και υψηλής συμμετοχής ακροατήριο. Μπορούν να κρίνουν περιφέρειες, ισορροπίες και συσπειρώσεις. Αν η ακρίβεια συνεχίσει να υπερβαίνει τις αυξήσεις, τότε η κυβερνητική πολιτική των επιδομάτων θα μοιάζει με μερική ανακούφιση, όχι με λύση.

Το συναίσθημα εδώ είναι ανασφάλεια και απογοήτευση. Όχι απαραίτητα οργή. Αλλά βαθιά αίσθηση ότι η τρίτη ηλικία παραμένει όμηρος μικροπαροχών.

7. Γάζα, στολίσκος, Ισραήλ, Κρήτη: η εξωτερική πολιτική μπαίνει στην εσωτερική αντιπαράθεση

Η υπόθεση του στολίσκου για τη Γάζα είναι από τα πιο σύνθετα θέματα. Εστία, Απογευματινή, Η Εποχή, Δρόμος της Αριστεράς, Ριζοσπάστης, Τα Νέα, Δημοκρατία το βλέπουν από εντελώς διαφορετικές οπτικές.

Η Εστία αναφέρει ότι στολίσκος ακτιβιστών αναχαιτίστηκε βορειοδυτικά της Κρήτης και ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν είχε ενημερωθεί από το Ισραήλ. Η Απογευματινή δίνει φιλοϊσραηλινή ανάγνωση, βλέποντας τις αποστολές ως επιχειρήσεις επικοινωνιακής πρόκλησης κατά του Ισραήλ. Η Εποχή, ο Δρόμος και ο Ριζοσπάστης βλέπουν συνενοχή Ελλάδας – Ισραήλ και καταγγέλλουν την ισραηλινή πολιτική.

Η Ελλάδα βρίσκεται εδώ σε δύσκολη θέση. Θέλει να παραμείνει αξιόπιστος δυτικός και περιφερειακός παίκτης, να κρατήσει τη σχέση με το Ισραήλ, να μη χαρίσει χώρο στην Τουρκία, αλλά και να μην εμφανιστεί αδιάφορη απέναντι στο ανθρωπιστικό βάρος της Γάζας. Η εξωτερική πολιτική παύει να είναι θέμα διπλωματικών γραφείων. Γίνεται κοινωνικό και ιδεολογικό ζήτημα.

8. Ελληνοτουρκικά, Γαλλία, ΝΑΤΟ, Ευρώπη: η γεωπολιτική αστάθεια ως μόνιμο φόντο

Η Καθημερινή, Τα Νέα, Δημοκρατία, Εστία, Βραδυνή, Political και Παραπολιτικά αναδεικνύουν πολλά παράλληλα γεωπολιτικά ζητήματα: τουρκική παρουσία, Αιγαίο, Γαλλία, ΝΑΤΟ, ευρωπαϊκή άμυνα, Μέση Ανατολή, Ιράν, δασμοί Τραμπ, κρίση ΗΠΑ – Ευρώπης.

Η γραμμή δεν είναι ενιαία. Η Καθημερινή και Τα Νέα προσεγγίζουν με θεσμικό και διεθνοπολιτικό βάρος. Η Δημοκρατία και η Εστία με εθνική καχυποψία. Η Εποχή και ο Δρόμος με αντι-ΝΑΤΟϊκή και αντιδυτική οπτική. Τα Παραπολιτικά και η Political βλέπουν περισσότερο τις συμμαχίες και τη στρατηγική αναβάθμιση της Ελλάδας.

Το συμπέρασμα: η Ελλάδα εμφανίζεται ως κόμβος, αλλά κόμβος σε περιβάλλον αποσταθεροποίησης. Αυτό απαιτεί λεπτότητα. Δεν φτάνει η ρητορική «είμαστε πυλώνας σταθερότητας». Πρέπει να φαίνεται και επιχειρησιακή ικανότητα, διπλωματική αυτονομία και καθαρή εθνική γραμμή.

9. Περιφέρεια, Θεσσαλία, αγροτικός κόσμος: η παραγωγική Ελλάδα ζητά νέο συμβόλαιο

Η Θεσσαλονίκη, η Agrenda, ο Λόγος και τα πολιτικά φύλλα με περιφερειακή ματιά αναδεικνύουν τη Θεσσαλία, τον πρωτογενή τομέα, τις αγροτικές υποδομές, τη ζωική παραγωγή, τις καλλιέργειες, την ανάγκη νέου παραγωγικού μοντέλου. Η Θεσσαλονίκη παρουσιάζει τη Θεσσαλία ως πιθανή πρωταγωνίστρια στον πρωτογενή τομέα, με αναφορές σε Ταμείο Ανάκαμψης, ΕΣΠΑ, υποδομές, αρδευτικά έργα και νέα ΚΑΠ.

Η Agrenda κινείται πιο τεχνικά: νέες ποικιλίες, εξαγωγές, βιομηχανικές καλλιέργειες, καλαμπόκι, εσπεριδοειδή, αποστάγματα, συσκευαστές φρούτων και λαχανικών. Αυτό είναι το βαθύ κοινωνικό υπόστρωμα που συχνά χάνεται από την κεντρική πολιτική: ο αγροτικός κόσμος δεν ζητά μόνο επιδοτήσεις. Ζητά σταθερότητα, υποδομές, νερό, πρόσβαση σε αγορές, θεσμική αξιοπιστία και προστασία από αθέμιτες πρακτικές.

Το κρυφό πολιτικό μήνυμα: η περιφέρεια θα κρίνει πολλά. Όχι ως ρομαντικό αφήγημα, αλλά ως πεδίο παραγωγής, ακρίβειας, κλιματικής ανθεκτικότητας και πολιτικής εκπροσώπησης.

10. Συγκριτική αποτίμηση εφημερίδων: τι θέλει να πετύχει κάθε μπλοκ

• Η Καθημερινή και Τα Νέα παίζουν τον ρόλο της θεσμικής αποτύπωσης: οικονομία, γεωπολιτική, θεσμοί, ελληνοτουρκικά, παγκόσμιο περιβάλλον. Δεν φωνάζουν, αλλά δείχνουν ότι η περίοδος γίνεται πιο δύσκολη.
• Τα Παραπολιτικά, η Political, η Απογευματινή και ο Ελεύθερος Τύπος κινούνται πιο κοντά στο κυβερνητικό-κεντροδεξιό σύστημα, αλλά δεν κρύβουν τη νευρικότητα. Στόχος τους είναι να περιγράψουν κρίσεις χωρίς να αποδομήσουν πλήρως το κυβερνητικό κέντρο. Δηλαδή: «υπάρχει πρόβλημα, αλλά υπάρχει και διαχείριση».
• Η Δημοκρατία, η Εστία, η Άποψη, η Αξία και εν μέρει η Βραδυνή πιέζουν από δεξιά ή από πατριωτικό/αντισυστημικό κέντρο. Εστιάζουν σε εθνικά, ακρίβεια, θεσμικά, εσωκομματική φθορά και αλαζονεία εξουσίας.
• Η ΕφΣυν, η Εποχή, ο Ριζοσπάστης, το Πριν και ο Δρόμος της Αριστεράς διαβάζουν την ημέρα μέσα από κοινωνική αδικία, κρατική αυθαιρεσία, αντιπολεμικό λόγο, εργασιακή εκμετάλλευση και θεσμικό βούρκο. Δεν ενδιαφέρονται να σώσουν το πολιτικό κέντρο. Θέλουν να δείξουν ότι το σύστημα εξουσίας είναι συνολικά προβληματικό.
• Το Μακελειό και η Ελεύθερη Ώρα λειτουργούν ως θερμόμετρα υπόγειας οργής, υπερβολής και καχυποψίας. Δεν είναι αξιόπιστοι οδηγοί τεκμηρίωσης, αλλά είναι χρήσιμοι ως δείκτες αντισυστημικού θυμού.
• Η Ναυτεμπορική, το Κεφάλαιο και η Αξία βλέπουν την οικονομία από την πλευρά αγορών, τραπεζών, επενδύσεων, μερισμάτων και επιχειρηματικών κινήσεων. Εδώ η εικόνα είναι πιο αισιόδοξη για κεφάλαιο και επιχειρήσεις, αλλά δημιουργεί αντίθεση με την κοινωνική εικόνα της ακρίβειας.
• Η 60+ φέρνει τη ματιά των συνταξιούχων. Η Agrenda φέρνει τον αγροτικό κόσμο. Η Θεσσαλονίκη και ο Τύπος Θεσσαλονίκης φέρνουν τη Βόρεια Ελλάδα και την περιφερειακή κοινωνία. Ο Εθνικός Κήρυξ φέρνει ομογένεια, εθνικά και ελληνοαμερικανική διάσταση.

11. Το στίγμα της ημέρας

Το στίγμα είναι: η κυβέρνηση παραμένει κυρίαρχη, αλλά όχι ανέμελη, η κοινωνία παραμένει ανεκτική, αλλά όχι ήρεμη, η αντιπολίτευση παραμένει αδύναμη, αλλά όχι ακίνητη.

Η ημέρα γράφει πολιτικά μια μετάβαση. Από την περίοδο «η ΝΔ παίζει μόνη της» στην περίοδο «η ΝΔ πρέπει να αποδεικνύει ξανά γιατί κυβερνά». Αυτό είναι τεράστια διαφορά.

12. Τι μας διαφεύγει

Το βασικό που διαφεύγει είναι ότι τα θέματα δεν είναι χωριστά. Η ακρίβεια συνδέεται με την εμπιστοσύνη. Οι υποκλοπές συνδέονται με το αίσθημα αλαζονείας. Η εσωκομματική γκρίνια συνδέεται με την κοινωνική πίεση. Η Γάζα και τα ελληνοτουρκικά συνδέονται με το ερώτημα αν η Ελλάδα έχει αυτονομία στρατηγικής ή απλώς ακολουθεί συμμαχικές γραμμές.

Το βαθύτερο πρόβλημα δεν είναι ένα σκάνδαλο, ένας δείκτης ή μία γκρίνια. Είναι η αίσθηση ότι το κυβερνητικό αφήγημα χρειάζεται αναβάπτιση στην πραγματική ζωή.

13. Τι προμηνύεται

Προμηνύεται δύσκολος Μάιος και ακόμα πιο δύσκολο φθινόπωρο. Η ΝΔ θα επιχειρήσει συσπείρωση μέσω συνεδρίου, έργων, συνταγματικής ατζέντας και παροχών. Το ΠΑΣΟΚ θα ανεβάσει θεσμική και κοινωνική αντιπολίτευση. Ο Τσίπρας θα συνεχίσει να δοκιμάζει αν υπάρχει χώρος επιστροφής. Η ακρίβεια θα παραμείνει το κεντρικό κοινωνικό αγκάθι. Τα εθνικά θα παράγουν απρόβλεπτη πίεση. Και οι βουλευτές της ΝΔ θα συνεχίσουν να ζητούν ρόλο, γιατί βλέπουν ότι η βάση δεν είναι πια σε mood αυτόματης ανοχής.

Η κυβέρνηση είναι ακόμη μέσα στο παιχνίδι διατήρησης της εξουσίας. Αλλά δεν έχει πια την πολυτέλεια να το παίζει σαν να είναι φιλικό.