Ο πόλεμος δεν θα μας αγγίξει αλλά θα τον πληρώσουμε όλοι – Επισκόπηση τύπου 18/03

Η ιστορία, όταν αποφασίζει να τρέξει, δεν προειδοποιεί. Στις 18 Μαρτίου 2026, η Ελλάδα μοιάζει με επιβάτη σε τρένο που κινείται με ιλιγγιώδη ταχύτητα, την ώρα που οι μηχανοδηγοί στο Μέγαρο Μαξίμου προσπαθούν να πείσουν ότι ελέγχουν πλήρως τις ράγες. Όμως, μια προσεκτική ανάγνωση των πρωτοσέλιδων, από τη θεσμική «Καθημερινή» μέχρι το εκρηκτικό «Μακελειό», αποκαλύπτει μια πραγματικότητα πολύ πιο σύνθετη και, ομολογουμένως, πιο επικίνδυνη. Από τη μία, η γεωπολιτική ανάφλεξη στον Περσικό Κόλπο με τη δολοφονία των Λαριτζανί και Σολεϊμανί δημιουργεί ένα κλίμα παγκόσμιας αβεβαιότητας, και από την άλλη, οι εγχώριες θεσμικές πληγές, υποκλοπές και ΟΠΕΚΕΠΕ, αρνούνται να κλείσουν, προκαλώντας τριγμούς στο κυβερνητικό οικοδόμημα.

Η στάση της Αθήνας απέναντι στις πιέσεις Τραμπ για στρατιωτική εμπλοκή κατά του Ιράν αποτελεί το πρώτο μεγάλο στοίχημα. Η κυβέρνηση, μέσω του Γιώργου Γεραπετρίτη, επιλέγει τη «στρατηγική της μη εμπλοκής», ευθυγραμμιζόμενη με την ευρωπαϊκή ψυχραιμία. Είναι μια κίνηση αυτοπροστασίας, καθώς μια ελληνική παρουσία στα Στενά του Ορμούζ θα εξέθετε τη χώρα σε ασύμμετρους κινδύνους, την ώρα που οι Ένοπλες Δυνάμεις καλούνται να διαχειριστούν ήδη σύνθετες προκλήσεις. Ωστόσο, το «μαλακό υπογάστριο» παραμένει η οικονομία: η ενεργειακή κρίση δεν είναι πια σενάριο, αλλά προ των πυλών, με τον Πρωθυπουργό να προειδοποιεί για ανατιμήσεις που απειλούν την κοινωνική συνοχή.

Στο εσωτερικό μέτωπο, η «πολιτική ηθική» τίθεται υπό δοκιμασία. Η αποκάλυψη για την εμπλοκή 14 κυβερνητικών βουλευτών στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, σε συνδυασμό με τις οριζόντιες περικοπές της Κομισιόν στα προγράμματα κατάρτισης (ΔΥΠΑ), συνθέτουν μια εικόνα διοικητικής αποσύνθεσης. Η αντιπολίτευση, με το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ σε ρόλο κατηγόρου, αξιοποιεί τις δικαστικές εξελίξεις στην υπόθεση των υποκλοπών για να πλήξει το «πρωθυπουργικό προφίλ». Η δήλωση Κουτσούμπα περί «100% βεβαιότητας» για την ενοχή του Μαξίμου δίνει τον τόνο μιας μετωπικής σύγκρουσης που θα κορυφωθεί το επόμενο διάστημα.

Τι μας διαφεύγει μέσα στον καταιγισμό των τίτλων; Η σταδιακή απομόνωση του δόγματος Τραμπ, ακόμη και εντός των ΗΠΑ, όπως μαρτυρά η παραίτηση Κεντ. Αυτή η ρωγμή στο «σύστημα MAGA» ίσως αποτελέσει το κλειδί για την αποκλιμάκωση που τόσο ανάγκη έχει η παγκόσμια αγορά.

Τι προμηνύεται για την Ελλάδα; Ένα «θερμό» Πάσχα, όχι μόνο λόγω των τιμών στα πρατήρια, αλλά και λόγω της θεσμικής πίεσης. Η κυβέρνηση θα επιχειρήσει να «οχυρωθεί» πίσω από την «Ασπίδα του Αχιλλέα» και τα επιδόματα του Κοινωνικού Ταμείου, όμως η κοινωνική δυσφορία για τη διαφθορά και την ακρίβεια δύσκολα θα κατευναστεί με ημίμετρα. Το «στίγμα της ημέρας» είναι η αγωνία για το αύριο, σε μια χώρα που προσπαθεί να φανεί ισχυρή εξωτερικά, ενώ εσωτερικά παλεύει με τις παθογένειες δεκαετιών.

Συνδυαστική Αξιολόγηση Εφημερίδων & Θεματικών

Ιραν: “Πόλεμος πάντων μὲν πατήρ ἐστι, πάντων δὲ βασιλεύς“

Σχεδόν όλος ο πολιτικός Τύπος διαβάζει την ημέρα μέσα από τη σύγκρουση Ισραήλ – Ιράν και κυρίως από το τι σημαίνει αυτή για την Ελλάδα: ναυτιλία, ενέργεια, εξαγωγές, πληθωρισμό, διπλωματική στάση, ακόμη και εκκλησιαστικούς συμβολισμούς. Η POLITICAL επενδύει σε δραματοποιημένη γεωπολιτική ανάγνωση, με τον τίτλο για ιρανικούς πυραύλους που «σβήνουν» το Άγιο Φως και με συνέντευξη που παρουσιάζει την Ελλάδα ως έμμεσο μοχλό πίεσης προς τον Τραμπ. Η Ναυτεμπορική κινείται πιο ψυχρά: αδιέξοδα, ρίσκα, Ορμούζ, Brent, ΝΑΤΟ, διεθνής αβεβαιότητα. Ο Λόγος, η Δημοκρατία και ο Τύπος Θεσσαλονίκης μεταφράζουν το ίδιο γεγονός σε πολιτικό κίνδυνο για την οικονομία και την εθνική ασφάλεια. Αντίθετα, η Εργατική Αλληλεγγύη και ο Ριζοσπάστης το εντάσσουν σε καθαρό αντιπολεμικό, αντιιμπεριαλιστικό κάδρο, με το δίπολο «λεφτά για Υγεία, όχι για πόλεμο» και την καταγγελία ότι η Ελλάδα μετατρέπεται σε ορμητήριο.

Το κρίσιμο εδώ είναι ότι ο πόλεμος δεν εμφανίζεται μόνο ως εξωτερικό γεγονός. Γίνεται εργαλείο εσωτερικής πολιτικής διαχείρισης. Οι φιλοκυβερνητικοί τίτλοι θέλουν να δείξουν υπευθυνότητα και ευρωπαϊκή ψυχραιμία. Οι αντιπολιτευτικοί θέλουν να αποδείξουν ότι η κυβέρνηση χρησιμοποιεί τον διεθνή κίνδυνο ως ασπίδα απορρόφησης εγχώριας φθοράς. Οι λαϊκιστικές και συνωμοσιολογικές εκδοχές, ιδίως Ελεύθερη Ώρα και τμήμα του περιθωριακού δεξιού Τύπου, αναζητούν υπερ-υποκείμενα: «άρχοντες του χρήματος», μυστικές διαδρομές ισχύος, μεταφυσικές προφητείες.

Η κυβερνητική γραμμή: καμία στρατιωτική εμπλοκή, αλλά πλήρης πολιτική αξιοποίηση της κρίσης

Η φράση-κλειδί της ημέρας είναι σαφής: η Ελλάδα δεν θα εμπλακεί στρατιωτικά. Αυτή η θέση διατρέχει POLITICAL, Απογευματινή, Τύπο Θεσσαλονίκης, Τα Νέα, Καθημερινή και Ελεύθερο Τύπο. Ο Μητσοτάκης και ο Γεραπετρίτης προσπαθούν να στήσουν μια γραμμή «νηφάλιας αποτροπής»: όχι στρατιωτική εμπλοκή, ναι σε ευρωπαϊκή προετοιμασία για οικονομικές και ενεργειακές συνέπειες. Η γραμμή αυτή είναι πολιτικά έξυπνη, γιατί πατά σε δύο ταυτόχρονες ανάγκες: να μη χρεωθεί η κυβέρνηση ένα πολεμικό ρίσκο και να εμφανιστεί ως μόνη δύναμη συντονισμού σε συνθήκες διεθνούς αναταραχής.

Αλλά εδώ κρύβεται και το πρώτο ρήγμα. Όσο περισσότερο η κυβέρνηση προβάλλει ψυχραιμία, τόσο περισσότερο τα φιλικά της μέσα ζητούν ήδη ευρωπαϊκά μέτρα, στήριξη καυσίμων, προληπτικό σχέδιο για εξαγωγές, στεγαστικό, ενέργεια και μεταφορές. Δηλαδή η ίδια η επικοινωνιακή γραμμή της μη εμπλοκής αναγνωρίζει ότι η κρίση θα έρθει από την τσέπη. Ουσιαστικά, το Μαξίμου προσπαθεί να πετύχει κάτι πολύ δύσκολο: να μιλήσει σαν δύναμη σταθερότητας χωρίς να αναγκαστεί να ανοίξει γενναία το ταμείο. Αυτό εξηγεί γιατί στα περισσότερα συστημικά πρωτοσέλιδα το δίπολο είναι σταθερό: «όχι πόλεμος» αλλά «ετοιμότητα για επιπτώσεις».

Οικονομία, ακρίβεια και κοινωνικά μέτρα: το πραγματικό πρόβλημα

Αν αφήσει κανείς για λίγο τον θόρυβο του πολέμου, θα δει ότι η πραγματική αγωνία του Τύπου είναι η ακρίβεια. POLITICAL μιλά για «τρία αναχώματα» και φόβους για «βόμβα» το Πάσχα. KONTRA βλέπει «νέο πακέτο στοχευμένων μέτρων». Τα Νέα, Ελεύθερος Τύπος και Απογευματινή προβάλλουν το πακέτο 5,3 δισ. από το Κοινωνικό Κλιματικό Ταμείο, το νέο διπλό «Εξοικονομώ», την κοινωνική κατοικία, το leasing, τις ενισχύσεις και τις πράσινες παρεμβάσεις. Η γλώσσα των φιλοκυβερνητικών μέσων είναι λογιστική: μέτρα, πλέγματα, εργαλεία, στοχευμένες δράσεις, ευάλωτα νοικοκυριά. Προσπαθούν να πείσουν ότι υπάρχει μηχανισμός.

Η αντιπολιτευτική ανάγνωση είναι τελείως διαφορετική. Η Εφημερίδα των Συντακτών βλέπει «επιχείρηση δώσ’ τα όλα», δηλαδή προεκλογικού τύπου διανομή. Το Μανιφέστο, από άλλη ιδεολογική αφετηρία, δείχνει ρήγματα στην εφαρμογή: «στον αέρα το Εξοικονομώ». Η KONTRA, που έχει λαϊκή αντισυστημική φλέβα, μιλά για επιχειρήσεις που κινδυνεύουν με εξαφάνιση και εκτίναξη λουκέτων. Η Ηχώ των Δημοπρασιών, πιο εργασιακή-οικονομική, δίνει βάρος στη νέα κλαδική σύμβαση στον επισιτισμό. Αυτό είναι σοβαρό: μέρος του Τύπου βλέπει ανακούφιση, άλλο μέρος βλέπει ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή ότι η ανακούφιση δεν επαρκεί ούτε για να καλύψει τις πιέσεις που έρχονται από ενέργεια, ναύλους και τρόφιμα.

Η ουσία; Η κυβέρνηση ακόμα ελέγχει τη γλώσσα των μέτρων, όχι όμως και τη γλώσσα της ανασφάλειας. Και όταν η ανασφάλεια παγιώνεται, το πολιτικό κόστος ακολουθεί με καθυστέρηση αλλά με δύναμη.

ΠΑΣΟΚ, υποκλοπές και μάχη δεύτερου πόλου

Το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται σε πολλές εφημερίδες με κοινό μοτίβο: ενότητα προς τα έξω, εσωτερικός ανταγωνισμός προς τα μέσα. Η Εφημερίδα των Συντακτών, ο Λόγος, Τα Νέα, η KONTRA και ο Ελεύθερος Τύπος μεταφέρουν τη βασική φράση Ανδρουλάκη ότι το ΠΑΣΟΚ «δεν μοιράζεται σε τιμάρια». Αυτό σημαίνει δύο πράγματα. Πρώτον, ότι ο Ανδρουλάκης επιχειρεί να προλάβει εσωκομματικό κατακερματισμό. Δεύτερον, ότι το κόμμα θεωρεί πως το momentum υπάρχει και πρέπει να σφραγιστεί πριν χαθεί μέσα στις εσωτερικές ζυμώσεις.

Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι πως το θέμα των υποκλοπών επανέρχεται από τα παραπολιτικά και όχι μόνο από το ευθύ πολιτικό ρεπορτάζ. Στα Νέα επανέρχεται το «παιχνίδι καθυστερήσεων» για τη συζήτηση στη Βουλή και συνδέεται η υπόθεση των υποκλοπών με τα προγράμματα κατάρτισης. Εκεί βρίσκεται το πιο αιχμηρό σημείο της ημέρας: η αντιπολίτευση θέλει να δείξει ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένες σκιές αλλά για ενιαίο μοτίβο καθεστωτικής λειτουργίας. Η κυβέρνηση, από την άλλη, ποντάρει στο ότι ο πόλεμος, η οικονομία και η διεθνής ατζέντα θα ρουφήξουν οξυγόνο από το θέμα.

Η δική μας ανάγνωση είναι πιο σκληρή: ο Ανδρουλάκης δεν έχει ακόμα βρει τη γλώσσα που θα μετατρέψει τις υποκλοπές από θεσμικό σκάνδαλο σε κοινωνικό τραύμα. Το ΠΑΣΟΚ είναι σωστό θεσμικά, αλλά όχι ακόμη ηγεμονικό πολιτικά. Γι’ αυτό και το θέμα υπάρχει, αλλά δεν σπάει την ατζέντα όσο θα ήθελε η Χαριλάου Τρικούπη.

Σκάνδαλα, θεσμοί και παρακρατική σκιά: η άλλη εσωτερική ατζέντα

Η δεύτερη εσωτερική ατζέντα της ημέρας έχει σαφέστατα θεσμικό βάθος: κατάρτιση, ΟΛΑΦ, ΔΥΠΑ, Παναγόπουλος, ΟΠΕΚΕΠΕ, Καχριμάνης, ψηφιακές δυσλειτουργίες, βία. Τα Νέα και η Απογευματινή φέρνουν επιθετικά το θέμα του «φαγοποτιού» στην επαγγελματική κατάρτιση και την ευρωπαϊκή λυπητερή. Η Απογευματινή το κάνει με καθαρό αποκαλυπτικό, εισαγγελικό ύφος. Τα Νέα, μέσα από τη μικροπολιτική στήλη, το εντάσσουν σε πλέγμα προστίμων, παρακολουθήσεων και κρατικής αμηχανίας. Το Μανιφέστο και η Δημοκρατία βλέπουν το θέμα είτε ως διοικητική αποτυχία είτε ως σύμπτωμα σήψης.

Η One Voice, πιστή στη γραμμή «σκανδαλοθηρικής θεσμικής αντιπολίτευσης», δίνει έμφαση στον ελεγκτή του ΟΠΕΚΕΠΕ και στη «μαφία» της Κρήτης. Η POLITICAL προβάλλει την υπόθεση Καχριμάνη με βαρύ κατηγορητήριο. Η KONTRA επιλέγει τον όρο «καθεστωτισμός». Αυτό δεν είναι λεκτική υπερβολή μόνο. Είναι ένδειξη ότι η ευρύτερη αντιπολιτευτική οικογένεια ψάχνει ένα ενιαίο αφήγημα που θα ενώσει διαφθορά, αυθαιρεσία και συγκάλυψη.

Εδώ βρίσκεται και η διαφορά ύφους μεταξύ εφημερίδων: οι συστημικές δεν κρύβουν τα σκάνδαλα, αλλά προσπαθούν να τα διοικητικοποιήσουν. Οι αντιπολιτευτικές τα πολιτικοποιούν. Οι λαϊκιστικές τα ποινικοποιούν. Και η επιτυχία ή αποτυχία της κυβέρνησης θα κριθεί από το αν αυτά παραμείνουν διάσπαρτα επεισόδια ή μετατραπούν σε ενιαία αίσθηση παρακμής.

Η εθνικοθρησκευτική σφαίρα: Άγιο Φως, εικόνες, Πατριαρχείο, ορθόδοξη δημόσια σφαίρα

Ένα από τα πιο αποκαλυπτικά νήματα της σημερινής επικαιρότητας είναι η είσοδος της εκκλησιαστικής συμβολικής στο κέντρο της πολιτικής ατζέντας. Η POLITICAL σηκώνει το θέμα με το «Άγιο Φως». Η Ορθόδοξη Αλήθεια και η Εστία δίνουν σταθερά χώρο σε εικόνες, κειμήλια, Ιερώνυμο, Πατριαρχείο και ορθόδοξη αυτοσυνείδηση. Η Ελεύθερη Ωρα απογειώνει τη μεταφυσική πλευρά σε ακραίο επίπεδο. Ακόμα και σε λιγότερο ιδεολογικά φορτισμένα φύλλα, η θρησκευτική διάσταση μπαίνει ως υπο-συμβολισμός της εθνικής συνοχής σε καιρό ανασφάλειας.

Αυτό δεν είναι άσχετο με τον πόλεμο. Όσο η γεωπολιτική κρίση βαθαίνει, τόσο ένα μέρος του δεξιού και υπερσυντηρητικού Τύπου επιχειρεί να ξαναδέσει εθνική ασφάλεια, ορθοδοξία και ιστορική συνέχεια. Δεν μιλά απλώς για γεγονότα, μιλά για πολιτισμική άμυνα. Ο πυρήνας αυτού του λόγου είναι ότι η κρίση δεν είναι μόνο στρατιωτική ή ενεργειακή, είναι κρίση ταυτότητας.

Αυτή η γραμμή προς το παρόν δεν είναι πλειοψηφική, αλλά λειτουργεί σαν εφεδρικό ιδεολογικό καύσιμο για τμήματα της δεξιάς βάσης. Και αυτό δεν πρέπει να υποτιμηθεί.

Οι εφημερίδες, μία προς μία: πολιτική λειτουργία και πρόθεση

POLITICAL: φιλοκυβερνητικό realpolitik με έντονη γεωπολιτική δραματοποίηση και παρασκηνιακή αισθητική.

Εργατική Αλληλεγγύη: καθαρή αντικαπιταλιστική αντιπολεμική γραμμή, κοινωνικοποίηση του  πολέμου μέσα από Υγεία και απεργίες.

Ηχώ των Δημοπρασιών: οικονομικό-εργασιακό πρακτικό φύλλο, χαμηλότερη ιδεολογική θερμοκρασία, έμφαση σε μισθούς και ψηφιακή διακυβέρνηση.

One Voice: σκανδαλοκεντρική, αντισυστημική, με συνδυασμό οικονομίας, καταγγελίας και επιθετικής μικροπολιτικής.

Ο Λόγος: κεντροδεξιός ενημερωτικός πατριωτισμός, ισορροπεί ανάμεσα σε οικονομία, εθνικά  και ΠΑΣΟΚ.

Ελεύθερη Ώρα: υπερπατριωτική και συνωμοσιολογική, μετατρέπει την κρίση σε μυθολογικό- μεταφυσικό θέαμα.

Star Press και Λοιπόν: ουσιαστικά εκτός πολιτικού πυρήνα της ημέρας, δείχνουν ότι μέρος του  περιπτέρου λειτουργεί σε άλλο σύμπαν.

KONTRA News: λαϊκή αντιπολίτευση με κοινωνικό νεύρο, καθεστωτική κριτική και αγωνία για μέτρα.

Τύπος Θεσσαλονίκης: περιφερειακή ψυχραιμία με έμφαση στη σταθερότητα και στη Θεσσαλονίκη.

Μακελειό: ακραία αντισυστημική, ποινικοποιητική και τοξική υπερβολή, περισσότερο μηχανή  οργής παρά ενημέρωση.

Δημοκρατία: δεξιά αντιμητσοτακική, εθνικά και σκάνδαλα μαζί, με σταθερή επιδίωξη απονομιμοποίησης του Μαξίμου.

Απογευματινή: κλασικό φιλοκυβερνητικό φύλλο άμυνας, με έμφαση στην ευρωπαϊκή διαχείριση          και στα διορθωτικά μέτρα.

Espresso: κυρίως lifestyle/αποκάλυψη, με περιφερειακές εκλάμψεις κοινωνικού σκανδάλου. Ριζοσπάστης: συνεπής αντικαπιταλιστική κατηγορία εναντίον πολέμου, ΝΑΤΟ, ΕΕ και κυβέρνησης.

Τα Νέα: κεντρώα συστημική εφημερίδα που κρατά και χώρο για θεσμικές αιχμές, σήμερα ακροβατεί ανάμεσα στην κυβερνησιμότητα και την πίεση για υποκλοπές. Εστία: ιδεολογικός δεξιός λόγος με έμφαση σε εθνικά, εκκλησία και γεωπολιτική ένταση με Τουρκία.

Η Εφημερίδα των Συντακτών: σαφώς αντιπολιτευτική, με κοινωνικό πρόσημο, καταγγελία για πυροπροστασία, επιδοτήσεις και νέα μηνύματα στις υποκλοπές. Ορθόδοξη Αλήθεια: εκκλησιαστική-ταυτοτική εφημερίδα που διαβάζει την κρίση με όρους θρησκευτικής συνέχειας.

Το Μανιφέστο: σκληρά δεξιά φιλοκυβερνητική αιχμή με επιθετικότητα κατά ΠΑΣΟΚ και έμφαση          στην ασφάλεια/θωράκιση.

Εθνικός Κήρυξ Νέας Υόρκης: διασπορική εστίαση με Κυπριακό, ομογένεια και εκκλησιαστικό αποτύπωμα.

Ελεύθερος Τύπος: κυβερνητικό management της κρίσης με πρακτική γλώσσα παροχών, ασφάλειας      και  εργασιακών ειδήσεων.

Ναυτεμπορική: η πιο σοβαρή αποτύπωση του πραγματικού ρίσκου, χαμηλή κραυγή, υψηλή πληροφορία.

Καθημερινή: θεσμικός αστικός πραγματισμός, διεθνές βάθος, συγκράτηση υπερβολής, αλλά σαφής αποδοχή της ανάγκης συντονισμού.

Συγκριτική αποτίμηση κινήτρων και προθέσεων

Οι φιλοκυβερνητικές εφημερίδες επιδιώκουν τρία πράγματα: να πιστώσουν στην κυβέρνηση υπευθυνότητα, να δικαιολογήσουν περιορισμένα και όχι οριζόντια μέτρα, και να εγκλωβίσουν την αντιπολίτευση σε ρόλο σχολιαστή και όχι πρωταγωνιστή. Οι αντιπολιτευτικές του κέντρου και της κεντροαριστεράς θέλουν να αποδείξουν ότι κάτω από το διεθνές χάος συνεχίζει να λειτουργεί ένας μηχανισμός εσωτερικής φθοράς: υποκλοπές, κατάρτιση, δημόσιο χρήμα, πυροπροστασία, κτηνοτροφία, κοινωνική πίεση. Η σκληρή δεξιά επιδιώκει κάτι άλλο: όχι απλώς να πλήξει την κυβέρνηση, αλλά να την καταγγείλει ως ανεπαρκή στα εθνικά, χλιαρή στα θρησκευτικά και διαχειριστική σε μια ιστορική ώρα. Η αντικαπιταλιστική αριστερά, τέλος, επιδιώκει να ενώσει πόλεμο, Υγεία και κοινωνική αντίσταση σε ενιαίο δρόμο σύγκρουσης.

Άρα δεν έχουμε μία ατζέντα, αλλά τέσσερις. Και το στίγμα της ημέρας βγαίνει ακριβώς από τη σύγκρουση τους.

Το στίγμα της ημέρας, τι μας διαφεύγει, τι προμηνύεται

Το στίγμα της ημέρας είναι το εξής: η Ελλάδα δεν φοβάται τόσο τον πόλεμο ως στρατιωτικό γεγονός όσο τον πόλεμο ως πολλαπλασιαστή εσωτερικού κόστους. Οι εφημερίδες, ακόμη κι όταν φωνάζουν διαφορετικά, συγκλίνουν σε αυτό. Ενέργεια, ναύλοι, εξαγωγές, καύσιμα, ακρίβεια, κοινωνική πίεση, κρατικά αντανακλαστικά.

Τι μας διαφεύγει; Ότι η κυβέρνηση πιθανότατα κερδίζει βραχυπρόθεσμα από τη στάση «δεν εμπλεκόμαστε», αλλά κινδυνεύει μεσοπρόθεσμα από το αν οι οικονομικές επιπτώσεις μετατραπούν σε νέα καθημερινή κανονικότητα. Τι άλλο μας διαφεύγει; Ότι η αντιπολίτευση ακόμα δεν έχει ενοποιήσει τα επιμέρους σκάνδαλα σε μία μεγάλη αφήγηση παρακμής. Και τρίτο: η εθνικοθρησκευτική δεξιά ξαναζεσταίνει τους κώδικες της, περιμένοντας στραβοπάτημα του κεντρικού κυβερνητικού αφηγήματος.

Τι προμηνύεται; Πρώτον, κλιμάκωση της συζήτησης για νέα στοχευμένα μέτρα και όχι γενναίες οριζόντιες μειώσεις. Δεύτερον, νέα πίεση γύρω από υποκλοπές και κατάρτιση όσο πλησιάζουν κοινοβουλευτικές συγκρούσεις. Τρίτον, βαθύτερη ιδεολογική πόλωση: από τη μία το μπλοκ της σταθερότητας, από την άλλη ένα άθροισμα κοινωνικής αγανάκτησης, θεσμικής δυσπιστίας και εθνικής ανασφάλειας. Με απλά λόγια: η σημερινή μέρα δεν φέρνει ακόμα ανατροπή. Φέρνει όμως τις πρώτες καθαρές γραμμές της επόμενης φάσης.