Call us now:
Σημείωση χρήσης περιεχομένου:
© 2026 StrategyOnline.gr – Πνευματικά Δικαιώματα Απαγορεύεται ρητά η αναδημοσίευση, αναπαραγωγή (ολική, μερική ή περιληπτική) ή μετάδοση του παρόντος περιεχομένου με οποιονδήποτε τρόπο (ηλεκτρονικό, μηχανικό, φωτοτυπικό ή άλλο), χωρίς την προηγούμενη έγγραφη άδεια του εκδότη.
Σημείωση για Μηχανές Αναζήτησης: Σε περίπτωση αυθαίρετης αναδημοσίευσης, είναι υποχρεωτική η χρήση Canonical Tag που να δείχνει στο πρωτότυπο άρθρο: με την ένδειξη Πηγή: StrategyOnline.grΗ μη συμμόρφωση συνεπάγεται την άμεση υποβολή αναφοράς προστασίας πνευματικών δικαιωμάτων (DMCA Notice) στη Google. Διαβάστε
Πνευματικά Δικαιώματα – Όροι Χρήσης Περιεχομένου
Ας μην κοροϊδευόμαστε. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν κάτι που δεν μπορεί πια να αγνοηθεί: η Νέα Δημοκρατία κρατιέται σταθερά κοντά στο 30%, ενώ η αντιπολίτευση μοιάζει διασπασμένη σε πολλά μικρά κομμάτια θυμού, προσδοκίας και προσωπικών φιλοδοξιών. Αυτό δεν είναι απλώς μια ακόμη εκλογική καταγραφή. Είναι ένδειξη μιας βαθύτερης αλλαγής στην ελληνική κοινωνία.
Για χρόνια πιστεύαμε ότι κάθε κυβέρνηση φθείρεται μέχρι να πέσει σαν «ώριμο φρούτο». Ότι ο πολίτης περιμένει στη γωνία, θυμώνει, τιμωρεί και μετά αναζητά τον επόμενο σωτήρα. Μόνο που αυτό το σχήμα δείχνει να έχει εξαντληθεί. Η κοινωνία του 2026 δεν είναι η κοινωνία του 2012. Έχει περάσει κρίσεις, μνημόνια, κλειστές τράπεζες, πανδημία, ακρίβεια, γεωπολιτική ανασφάλεια. Έχει φάει αρκετό ξύλο από την Ιστορία για να ξέρει ότι οι εύκολες λύσεις συνήθως έρχονται με πολύ ακριβό λογαριασμό.
Γι’ αυτό και η ανθεκτικότητα της ΝΔ δεν εξηγείται μόνο κομματικά. Δεν σημαίνει ότι οι πολίτες είναι ενθουσιασμένοι. Δεν σημαίνει ότι δεν βλέπουν λάθη, φθορά, αλαζονεία ή κόπωση. Σημαίνει όμως ότι ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας προτιμά τη συνέχεια από το άλμα στο άγνωστο. Αυτός είναι ο νέος συντηρητισμός: όχι η νοσταλγία του παλιού, αλλά η ανάγκη να προστατευτούν όσα αποκτήθηκαν με κόπο. Η πολιτική της «νοικοκυρεμένης τάξης» μπορεί να μη συγκινεί τα πλήθη, αλλά καθησυχάζει ανθρώπους που θέλουν να πληρώνουν τους λογαριασμούς τους, να δουλεύουν, να σχεδιάζουν και να μη ζουν κάθε εκλογή σαν εθνικό τζόγο.
Εδώ σκοντάφτει ο Αλέξης Τσίπρας. Εμφανίζεται δεύτερος, γύρω στο 15,5%, αλλά μοιάζει ακόμη να απευθύνεται στο ακροατήριο της παλιάς αντιμνημονιακής φόρτισης. Μόνο που οι πολίτες δεν ακούνε πια τη λέξη «ρήξη» με τον ίδιο ρομαντισμό. Τη θυμούνται και ως κόστος. Μπορεί να συγκεντρώσει δυσαρέσκεια, μπορεί να ανασυστήσει ένα κομμάτι του αντιδεξιού χώρου, αλλά δυσκολεύεται να μιλήσει στον πολίτη που ζητά προβλεψιμότητα, σοβαρότητα και διαχείριση.
Η Μαρία Καρυστιανού εκφράζει κάτι άλλο: μια γνήσια, βαθιά ηθική οργή. Το τραύμα των Τεμπών παραμένει ανοιχτό και δεν μπορεί κανείς να το προσπεράσει. Όμως άλλο η ηθική διαμαρτυρία και άλλο η κυβερνητική πρόταση. Η κοινωνία μπορεί να συγκινείται, να θυμώνει, να ζητά δικαιοσύνη. Αλλά όταν φτάνει στην κάλπη, το ερώτημα αλλάζει: ποιος μπορεί να κρατήσει τη χώρα όρθια τη Δευτέρα το πρωί;
Η πορεία της ΝΔ προς την αυτοδυναμία δεν θα κριθεί από τον ενθουσιασμό. Κανείς δεν ερωτεύεται τον διαχειριστή της πολυκατοικίας. Τον κρατά, όμως, αν φοβάται ότι ο επόμενος θα αφήσει το κτίριο χωρίς θέρμανση, χωρίς ασανσέρ και χωρίς ταμείο. Όσο η αντιπολίτευση παραμένει μοιρασμένη ανάμεσα σε θολά προγράμματα, προσωπικά στοιχήματα και συναισθηματικές εκρήξεις, τόσο η ΝΔ θα εμφανίζεται όχι ως ιδανική λύση, αλλά ως ασφαλέστερη επιλογή.
Η μεγάλη ανατροπή είναι ότι η ηρεμία έγινε πολιτική στάση. Σε μια εποχή που όλοι υπόσχονται ανατροπές, η άρνηση του πειράματος μοιάζει σχεδόν επαναστατική. Η κοινωνία δεν ζητά θαύματα. Ζητά να μη γυρίσει πίσω στο χάος. Και αυτό, όσο κι αν ενοχλεί τους μαθητευόμενους μάγους της ασάφειας, είναι σήμερα το ισχυρότερο πολιτικό μήνυμα.
Intelligence Report: Sign Up
