“Εισαγγελέας” ο Τσίπρας στο “έγκλημα των Funds” που ο ίδιος έπραξε – Ανάρτηση Facebook 09/05

Το video με το οποίο ο Αλέξης Τσίπρας προσπαθεί να ξαναφορέσεις τον μανδύα του Ρομπέν των Αγανακτισμένων του πάλαι ποτέ 2015, έχει έναν πυρήνα πραγματικών αριθμών, αλλά χτίζει πολιτικό συμπέρασμα με επιλεκτική μνήμη για τα funds. Λέει ότι οι τράπεζες είχαν κέρδη 4,7 δισ., υψηλές προμήθειες, μεγάλη ψαλίδα επιτοκίων, ξένους μετόχους και αναβαλλόμενο φόρο. Αυτά δεν είναι όλα ψέματα. Το πρόβλημα είναι ότι τα παρουσιάζει σαν να έπεσαν από τον ουρανό επί ΝΔ, ενώ ο ίδιος ως πρωθυπουργός υπέγραψε και νομοθέτησε το πλαίσιο που άνοιξε τον δρόμο για funds, servicers και μεταβίβαση κόκκινων δανείων.

Ο Τσίπρας προσπαθεί να εμφανιστεί ως εισαγγελέας ενός τραπεζικού συστήματος που ο ίδιος, ως πρωθυπουργός, συνδιαμόρφωσε στη σημερινή του μορφή. Επί των ημερών του άνοιξε η δευτερογενής αγορά κόκκινων δανείων. Επί των ημερών του θεσμοθετήθηκαν οι εταιρείες διαχείρισης και μεταβίβασης απαιτήσεων. Επί των ημερών του έγινε η ανακεφαλαιοποίηση του 2015 με ισχυρή συμμετοχή ξένων επενδυτών. Επί των ημερών του το Δημόσιο είδε την αξία των τραπεζικών συμμετοχών του να καταρρέει.

Το να καταγγέλλεις σήμερα τα funds, χωρίς να λες ότι εσύ άνοιξες τον θεσμικό διάδρομο για να μπουν, δεν είναι κοινωνική ευαισθησία. Είναι πολιτική λήθη κατά παραγγελία.

Η σκληρή αλήθεια είναι αυτή: οι τράπεζες έχουν σήμερα υπερβολική άνεση σε προμήθειες, spreads και μερίσματα. Αλλά ο Τσίπρας δεν δικαιούται να μιλά σαν αθώος παρατηρητής. Μπορεί να κάνει κριτική στη ΝΔ για ανεπαρκή ρύθμιση. Δεν μπορεί όμως να εμφανίζεται ως αντίπαλος ενός μοντέλου στο οποίο ο ίδιος έβαλε την υπογραφή του.

1. Το κρίσιμο ιστορικό στοιχείο: τα funds μπήκαν θεσμικά με νόμο του 2015

Ο νόμος-κλειδί είναι ο Ν. 4354/2015, ΦΕΚ 176/Α/16-12-2015. Ο τίτλος του δεν αφήνει περιθώρια: «Διαχείριση των μη εξυπηρετούμενων δανείων…». Στο άρθρο 1 προβλέπονται εταιρείες διαχείρισης και μεταβίβασης απαιτήσεων από μη εξυπηρετούμενα δάνεια, με δυνατότητα λειτουργίας και για εταιρείες εγκατεστημένες σε κράτος-μέλος του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου, υπό άδεια της Τράπεζας της Ελλάδος.

Άρα, όταν σήμερα ο Τσίπρας μιλά για «ξένα funds» σαν να πρόκειται για εξωτερικό εισβολέα που εμφανίστηκε μετά το 2019, πρέπει να απαντηθεί καθαρά: η θεσμική πόρτα άνοιξε επί δικής του πρωθυπουργίας. Μπορεί να επικαλεστεί ότι ήταν μνημονιακή υποχρέωση. Αλλά πολιτικά δεν γίνεται να καταγγέλλεις ως σκάνδαλο ένα σύστημα που εσύ θεσμοθέτησες ως αναγκαία μεταρρύθμιση.

2. Η ανακεφαλαιοποίηση του 2015 έφερε ξένους επενδυτές στις τράπεζες

Η Τράπεζα της Ελλάδος περιγράφει καθαρά τι συνέβη το 2015: οι μαζικές εκροές καταθέσεων, η τραπεζική αργία, τα capital controls και η αύξηση των NPLs οδήγησαν σε νέα ανακεφαλαιοποίηση. Μετά την ψήφιση του σχετικού νόμου, η διαδικασία ολοκληρώθηκε με «substantial participation by foreign investors», οι οποίοι τοποθέτησαν περίπου 5,3 δισ. ευρώ στις τέσσερις συστημικές τράπεζες.

Αυτό είναι το ιστορικό καρφί στην αφήγηση Τσίπρα. Δεν μπορείς σήμερα να δείχνεις τους ξένους μετόχους ως απόδειξη «κρατικά εγγυημένης αισχροκέρδειας» και να αποσιωπάς ότι η είσοδός τους συνδέθηκε με την τρίτη ανακεφαλαιοποίηση, δηλαδή με την περίοδο της δικής σου διακυβέρνησης.

3. Το Δημόσιο έχασε αξία, οι ιδιώτες μπήκαν φθηνά

Η «Καθημερινή» είχε καταγράψει ότι η αγοραία αξία του χαρτοφυλακίου του ΤΧΣ στο τέλος του 2015 έπεσε στα 2,384 δισ. ευρώ από 11,622 δισ. ευρώ στο τέλος του 2014, ενώ η ζημία αποτίμησης των συμμετοχών του Ταμείου στις συστημικές τράπεζες ξεπέρασε τα 10 δισ. ευρώ.

Με απλά λόγια: το Δημόσιο είχε βάλει τεράστια ποσά για τη διάσωση των τραπεζών, αλλά στη φάση της κρίσιμης ανακεφαλαιοποίησης το 2015 η αξία του απομειώθηκε δραματικά. Αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι το πολιτικό και οικονομικό υπόστρωμα πάνω στο οποίο χτίστηκε η σημερινή μετοχική σύνθεση των τραπεζών.

4. Ναι, οι τράπεζες έχουν υψηλή κερδοφορία, αλλά αυτό δεν ακυρώνει την ιστορική ευθύνη Τσίπρα

Η Τράπεζα της Ελλάδος επιβεβαιώνει ότι το 2025 οι ελληνικοί τραπεζικοί όμιλοι είχαν κέρδη μετά φόρων και διακοπτόμενες δραστηριότητες 4,7 δισ. ευρώ, από 4,2 δισ. το 2024. Επίσης, ο δείκτης μη εξυπηρετούμενων δανείων μειώθηκε στο 3,3%, το χαμηλότερο επίπεδο από την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωζώνη.

Άρα ο αριθμός των κερδών δεν είναι ψεύτικος. Το ψευδές είναι η πολιτική σκηνοθεσία: παρουσιάζει την κερδοφορία σαν καθαρό προϊόν «αισχροκέρδειας», χωρίς να αναγνωρίζει ότι οι τράπεζες πέρασαν από εκκαθάριση ισολογισμών, πωλήσεις NPLs, ανακεφαλαιοποιήσεις, μείωση κόκκινων δανείων και επιστροφή στην κανονική κερδοφορία.

5. Οι προμήθειες και τα επιτόκια είναι πρόβλημα, όχι όμως αποκλειστικό τεκμήριο «ληστείας»

Το Money Review είχε γράψει από τον Φεβρουάριο 2026 ότι οι τέσσερις συστημικές τράπεζες αναμένονταν να εμφανίσουν κέρδη 4,7 δισ., μέρισμα άνω των 2,5 δισ. και έσοδα από προμήθειες περίπου 2,3 δισ. ευρώ.

Η Τράπεζα της Ελλάδος επίσης δείχνει ότι τον Δεκέμβριο 2025 το μέσο επιτόκιο νέων καταθέσεων ήταν 0,31%, ενώ το μέσο επιτόκιο νέων δανείων 4,24%, με spread 3,93 μονάδες. Στα υφιστάμενα υπόλοιπα, το spread ήταν 4,29 μονάδες.

Αυτό είναι όντως πολιτικά ευάλωτο για τις τράπεζες. Αλλά δεν το ανακάλυψε ο Τσίπρας. Και δεν αντιμετωπίζεται με συνθήματα τύπου «πατριωτική εισφορά», αν δεν πεις ποιος πληρώνει, πώς δεν μετακυλίεται το κόστος στους πελάτες και πώς δεν πλήττεται η πιστωτική επέκταση.

6. Ο ισχυρισμός ότι «δεν χρηματοδοτούν την πραγματική οικονομία» είναι υπερβολικός

Η Τράπεζα της Ελλάδος καταγράφει ότι τον Σεπτέμβριο 2025 η χρηματοδότηση του ιδιωτικού τομέα είχε ετήσια αύξηση 10,7%, ενώ η χρηματοδότηση προς επιχειρήσεις είχε θετική καθαρή ροή 2,020 δισ. ευρώ και ετήσιο ρυθμό 15,6%. Για τις μη χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις ο ρυθμός ήταν 16,1%.

Άρα η σωστή κριτική είναι: οι τράπεζες χρηματοδοτούν κυρίως ισχυρές, εξωστρεφείς, μεγαλύτερες και πιο ασφαλείς επιχειρήσεις, ενώ μικρές επιχειρήσεις, ελεύθεροι επαγγελματίες και νοικοκυριά μένουν συχνά έξω από την πίστωση. Αυτό είναι σοβαρό. Αλλά δεν είναι το ίδιο με το «δεν χρηματοδοτούν την πραγματική οικονομία».