Δεύτερο κόμμα οι αναποφάσιστοι – Δημοσκόπηση Alco 29/05

Η νέα δημοσκόπηση δεν δείχνει ακόμα ότι έρχεται αλλαγή κυβέρνησης. Δείχνει όμως κάτι πολιτικά πολύ πιο ενδιαφέρον: μια πλήρη ανατροπή στο στρατόπεδο της αντιπολίτευσης. Η Νέα Δημοκρατία παραμένει πρώτη με 23,5% στην πρόθεση ψήφου, αλλά το πραγματικό σοκ κρύβεται πιο κάτω. Η ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα εμφανίζεται δεύτερη με 12,8%, το ΠΑΣΟΚ πέφτει τρίτο στο 10% και η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» της Μαρίας Καρυστιανού ακολουθεί σε απόσταση αναπνοής με 9,5%. Με τους αναποφάσιστους να ξεπερνούν το 17%, το σκηνικό παραμένει απόλυτα ρευστό.

Το πρώτο συμπέρασμα είναι ότι η ΝΔ δεν κερδίζει επειδή πείθει, αλλά επειδή οι άλλοι είναι διαλυμένοι. Το 52% δηλώνει καθόλου ικανοποιημένο από την κυβέρνηση και ένα επιπλέον 24% δηλώνει «λίγο ικανοποιημένο». Η κυβερνητική φθορά είναι προφανώς τεράστια. Όμως, αυτή η δυσαρέσκεια δεν μεταφράζεται αυτόματα σε μια αξιόπιστη εναλλακτική λύση. Αυτή είναι και η μεγάλη πολιτική πολυτέλεια του Κυριάκου Μητσοτάκη: κυβερνά μέσα σε μια κουρασμένη κοινωνία, έχοντας όμως απέναντί του κατακερματισμό, θυμό, ανακύκλωση προσώπων και κανένα καθαρό αντίπαλο σχέδιο.

Διαβάζετε StrategyOnline.gr; Κάντε το προτιμώμενη πηγή στη Google

Δεύτερο συμπέρασμα: Ο Τσίπρας επιστρέφει ως πρόσωπο, όχι ακόμα ως πρόγραμμα. Το πιο αποκαλυπτικό εύρημα της δημοσκόπησης είναι ότι μόλις το 8% όσων τον επιλέγουν το κάνει επειδή συμφωνεί με τις θέσεις του κόμματός του. Αντίθετα, το 39% μιλάει για την εντιμότητά του, το 33% για την εμπιστοσύνη που του βγάζει και το 20% για τη στήριξη στα λαϊκά στρώματα. Η αρχική του δυναμική, δηλαδή, είναι καθαρά συναισθηματική, πατάει στην αναγνωρισιμότητα και σε μια δόση πολιτικής νοσταλγίας. Είναι ένα δυνατό ξεκίνημα, αλλά όχι στέρεη βάση. Αν δεν παρουσιάσει γρήγορα σοβαρό πρόγραμμα, νέα στελέχη και καθαρό κυβερνητικό λόγο, αυτό το 12,8% μπορεί να αποδειχθεί μια απλή φωτοβολίδα.

Τρίτο συμπέρασμα: Ο ΣΥΡΙΖΑ, έτσι όπως τον ξέραμε, τελείωσε. Το 1,5% του ΣΥΡΙΖΑ και το 0,2% της Νέας Αριστεράς δεν είναι μια απλή πτώση, είναι η απόλυτη πολιτική εξαέρωση. Ο Τσίπρας φαίνεται να παίρνει πίσω το κοινό που κάποτε είχε «δανείσει» στο κόμμα, στους μηχανισμούς και στους διαδόχους του. Και εδώ υπάρχει μια ειρωνεία με δόση μαύρης κωμωδίας, που μόνο η ελληνική πολιτική σκηνή μπορεί να γεννήσει: ο άνθρωπος που τιμωρήθηκε στις κάλπες το 2023, επιστρέφει τώρα για να τιμωρήσει εκείνους που τον αντικατέστησαν.

Τέταρτο συμπέρασμα: Το ΠΑΣΟΚ πιέζεται πλέον υπαρξιακά. Το 10% μπορεί να μην μοιάζει με απόλυτη καταστροφή σε αριθμούς, είναι όμως βαριά στρατηγική ήττα. Κινδυνεύει να χάσει τον τίτλο της «σοβαρής εναλλακτικής» πριν καν τον κερδίσει στην πράξη. Αν μάλιστα συνδυάσουμε αυτή τη μέτρηση με εκείνη της RealPolls, όπου η ΕΛ.Α.Σ. ήταν ξανά δεύτερη και το ΠΑΣΟΚ υποχωρούσε σε μονοψήφιο, καταλαβαίνουμε ότι δεν μιλάμε για μια τυχαία, παράξενη δημοσκόπηση, αλλά για μια πραγματική τάση πίεσης στην Κεντροαριστερά.

Πέμπτο συμπέρασμα: Η Καρυστιανού έχει τεράστιο ηθικό κεφάλαιο, αλλά δεν έχει ακόμα πολιτικό σχήμα εξουσίας. Το 9,5% είναι εντυπωσιακό για ένα ολοκαίνουργιο σχήμα, ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι τραβάει κόσμο από παντού, ξεπερνώντας τα κλασικά όρια της Αριστεράς. Το αφήγημά της βασίζεται στην κάθαρση, τη δικαιοσύνη και το βάρος των Τεμπών. Όμως, αυτό είναι ένα κίνημα ηθικής απαίτησης, όχι ένα κόμμα έτοιμο να κυβερνήσει. Η ίδια είναι εξαιρετικά δημοφιλής, με 32% θετικές γνώμες ξεπερνά ακόμα και τον Μητσοτάκη στη συγκεκριμένη μέτρηση, αλλά η δημοφιλία δεν μεταφράζεται αυτόματα σε οργανωτικό μηχανισμό, ψηφοδέλτια, στελέχη και αντοχή στην καθημερινή πολιτική φθορά.

Για να το πούμε καθαρά: Το πολιτικό σύστημα μπαίνει σε μια φάση όπου ξαναμοιράζεται ο θυμός του κόσμου, όχι όμως και η εξουσία. Η ΝΔ παραμένει πρώτη, αλλά έχει χάσει την ψυχολογική κυριαρχία. Ο Τσίπρας γίνεται ξανά ο βασικός αντίπαλος του Μητσοτάκη, αλλά με δανεικό χρόνο μέχρι να αναγκαστεί να μιλήσει με συγκεκριμένες προτάσεις. Το ΠΑΣΟΚ χάνει το τρένο επειδή άργησε να γίνει το ίδιο «γεγονός». Και η Καρυστιανού κρατάει στα χέρια της το ηθικό νεύρο της κοινωνίας, αλλά πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να χτίσει πολιτική αρχιτεκτονική και όχι απλώς να εκφράζει μια κραυγή δικαίωσης.

Με απλά λόγια, η δημοσκόπηση αυτή δεν μας λέει «έρχεται αλλαγή κυβέρνησης». Μας λέει «γκρεμίζεται η παλιά αντιπολίτευση και ψάχνουμε να δούμε ποιος θα κληρονομήσει την οργή». Κι αυτό το σκηνικό είναι πολύ πιο επικίνδυνο για όλους.