Opinion Poll: Πρώτο κόμμα η ακρίβεια με αρχηγό τον… κανένα – 05/05

Η δημοσκόπηση της Opinion Poll δεν είναι φωτογραφία θριάμβου για τη ΝΔ. Είναι φωτογραφία πολιτικής αντοχής μέσα σε κοινωνική δυσπιστία. Και αυτό είναι πιο σύνθετο και πιο επικίνδυνο από μια απλή μέτρηση προβαδίσματος. Το 31,2% στην εκτίμηση ψήφου δείχνει ότι η κυβέρνηση κρατά ακόμη το κέντρο βάρους του πολιτικού συστήματος. Όμως το 66,2% αρνητικής αξιολόγησης της κυβερνητικής θητείας λέει κάτι που στο Μαξίμου δεν θα ήθελαν να ακούγεται δυνατά: οι πολίτες δεν έχουν πειστεί, απλώς δεν έχουν βρει ακόμη ποιον να εμπιστευθούν αντί αυτής.

Εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση της συγκυρίας. Η κυβέρνηση δεν κινδυνεύει άμεσα από την αντιπολίτευση. Κινδυνεύει από την καθημερινότητα. Από το σούπερ μάρκετ, τον λογαριασμό ρεύματος, το ενοίκιο, την αίσθηση ότι η ανάπτυξη αφορά τους δείκτες και όχι το πορτοφόλι. Η ακρίβεια είναι ο πραγματικός αρχηγός της αντιπολίτευσης. Όχι ο Ανδρουλάκης, όχι ο Τσίπρας, όχι η Κωνσταντοπούλου. Η ακρίβεια έχει κοινωνική διείσδυση, σταθερό μήνυμα και καθημερινή παρουσία. Πολιτικά, είναι πιο πειστική από όλα τα κόμματα μαζί.

Το ΠΑΣΟΚ ανεβαίνει, αλλά δεν τρομάζει. Και αυτό είναι το δικό του δράμα. Σε μια χώρα όπου η κυβέρνηση αξιολογείται τόσο αρνητικά, η αξιωματική αντιπολίτευση θα έπρεπε να καλπάζει. Αντί γι’ αυτό, προχωρά με μικρά βήματα, σαν να φοβάται μήπως η ίδια της η φιλοδοξία την εκθέσει. Έχει χώρο, αλλά όχι ακόμη ρεύμα. Έχει θεσμική θέση, αλλά όχι καθαρή υπόσχεση εξουσίας. Και χωρίς υπόσχεση εξουσίας, η δεύτερη θέση είναι απλώς στατιστικό καταφύγιο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει σκιά του εαυτού του, ενώ ο Τσίπρας επιστρέφει όχι ως λύση, αλλά ως εκκρεμότητα. Το πιθανό κόμμα Τσίπρα και το «άλλο κόμμα» καταγράφουν κάτι βαθύτερο: μια κοινωνία που ψάχνει νέο όχημα έκφρασης, χωρίς ακόμη να έχει αποφασίσει αν θέλει ελπίδα, τιμωρία ή απλώς εκτόνωση.

Το μήνυμα είναι καθαρό. Η ΝΔ προηγείται επειδή οι άλλοι δεν πείθουν. Όμως αυτό δεν είναι στρατηγική νίκης, είναι πίστωση χρόνου. Και η πίστωση χρόνου, στην πολιτική, λήγει πάντα ξαφνικά.

Βήμα-Βήμα ανάλυση της δημοσκόπησης της Opinion Poll

1. Σύνοψη

Η δημοσκόπηση της Opinion Poll λέει τρία πράγματα ταυτόχρονα: η ΝΔ δεν καταρρέει, η αντιπολίτευση δεν πείθει, αλλά η κοινωνία δεν είναι καθόλου ήρεμη. Η ΝΔ βρίσκεται στο 31,2% στην εκτίμηση ψήφου, με προβάδισμα 16,8 μονάδων από το ΠΑΣΟΚ, όμως η συνολική αξιολόγηση της κυβέρνησης είναι αρνητική στο 66,2%. Αυτό είναι το κλειδί: πολιτική αντοχή χωρίς κοινωνική αποδοχή.

Το ΠΑΣΟΚ ανεβαίνει στο 14,4%, αλλά δεν αποκτά δυναμική εξουσίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ μένει σε χαμηλή τροχιά, ενώ ο Τσίπρας επιστρέφει ως πολιτική δυνατότητα, όχι ακόμη ως πολιτικό γεγονός. Το «άλλο κόμμα» στο 12,6% είναι το πραγματικό καμπανάκι: εκεί κρύβεται η ρευστότητα, η δυσαρέσκεια, η αναζήτηση νέας στέγης και η πιθανή αναδιάταξη του αντιπολιτευτικού χώρου. Η ακρίβεια στο 52,2% παραμένει ο βασικός αντίπαλος της κυβέρνησης. Όχι ο Ανδρουλάκης. Όχι ο Τσίπρας. Η καθημερινότητα.

Η έρευνα έγινε 27–30 Απριλίου 2026, σε πανελλαδικό δείγμα 1.005 νοικοκυριών, άρα οι μικρές μεταβολές θέλουν προσοχή: το πολιτικό νόημα δεν είναι η κάθε μονάδα, αλλά η κατεύθυνση της κίνησης.

2. Τα βασικά ευρήματα

• Στην εκτίμηση ψήφου, η ΝΔ καταγράφεται στο 31,2% από 32,7% τον Μάρτιο, το ΠΑΣΟΚ στο 14,4% από 13,2%, η Ελληνική Λύση στο 9,4%, η Πλεύση Ελευθερίας στο 8,2%, το ΚΚΕ στο 7,8%, ο ΣΥΡΙΖΑ στο 4,3%, η Φωνή Λογικής στο 4,3%, το ΜέΡΑ25 στο 2,8%, η Νίκη στο 1,7%, οι Δημοκράτες και οι Σπαρτιάτες στο 1,1%, η Νέα Αριστερά στο 1%, ενώ το «άλλο κόμμα» ανεβαίνει στο 12,6% από 8,8%.
• Στην πρόθεση ψήφου επί των εγκύρων: ΝΔ 25,5%, ΠΑΣΟΚ 11,7%, Ελληνική Λύση 7,7%, Πλεύση 6,7%, ΚΚΕ 6,3%, ΣΥΡΙΖΑ και Φωνή Λογικής 3,5%, ΜέΡΑ25 2,3%, άλλο κόμμα 10,3%, αναποφάσιστοι 18,4%. Η γκρίζα ζώνη συνολικά αναφέρεται στο 21,5%, στοιχείο που κάνει τη μέτρηση περισσότερο προειδοποίηση παρά φωτογραφία τελικού αποτελέσματος.
• Στην αξιολόγηση κυβέρνησης, μόνο 31,5% αξιολογεί θετικά ή μάλλον θετικά τη θητεία Μητσοτάκη, ενώ 66,2% αρνητικά ή μάλλον αρνητικά. Για το ΠΑΣΟΚ, μόλις 10,6% δηλώνει ικανοποιημένο από την αντιπολιτευτική του τακτική, ενώ ακόμη και στους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ το 59,6% δηλώνει λίγο ή καθόλου ικανοποιημένο.
• Στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός, ο Κυριάκος Μητσοτάκης προηγείται με 28,9%, ακολουθεί ο Αλέξης Τσίπρας, ο Κυριάκος Βελόπουλος έχει 6%, ενώ Ανδρουλάκης και Κωνσταντοπούλου ισοβαθμούν στο 5,8%. Ο «κανένας» βρίσκεται στο 23,4%, δηλαδή παραμένει ο δεύτερος μεγάλος πόλος της πολιτικής ψυχολογίας.

3. Το πραγματικό πολιτικό μήνυμα

Το πραγματικό μήνυμα είναι: η ΝΔ χάνει κοινωνική θερμοκρασία αλλά διατηρεί πολιτική υπεροχή επειδή απέναντί της δεν υπάρχει κυβερνητικά ώριμη εναλλακτική.

Αυτό δεν είναι άνεση. Είναι ασύμμετρη ισορροπία. Η κυβέρνηση δεν έχει πια το ηθικό και κοινωνικό κεφάλαιο του 2019 ή του 2023. Έχει όμως ακόμη το μονοπώλιο της κυβερνησιμότητας. Το 54,4% πιστεύει ότι η ΝΔ θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές, ενώ σχεδόν οι μισοί θεωρούν πιθανή τρίτη θητεία Μητσοτάκη. Αυτό δεν σημαίνει ενθουσιασμό. Σημαίνει προεξόφληση ισχύος.

Η φράση-κλειδί είναι: αντοχή χωρίς αγάπη. Οι πολίτες δεν επιβραβεύουν την κυβέρνηση, απλώς δεν βλέπουν ακόμη ποιος μπορεί να την αντικαταστήσει.

4. Τα κρυφά σημεία

• Πρώτο κρυφό σημείο: το ΠΑΣΟΚ ανεβαίνει, αλλά δεν γίνεται φόβητρο. Το 14,4% είναι βελτίωση, αλλά η εσωτερική δυσαρέσκεια των ίδιων των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ για την αντιπολιτευτική του τακτική είναι στρατηγικό πρόβλημα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ήττα από το να ανεβαίνεις δημοσκοπικά και να μη σε πιστεύουν οι δικοί σου.
• Δεύτερο: το «άλλο κόμμα» στο 12,6% δεν είναι στατιστικό υπόλειμμα. Είναι πολιτική αποθήκη. Εκεί μπαίνουν Τσίπρας, Καρυστιανού, πιθανές νέες κινήσεις, αντισυστημική αναμονή, θυμός χωρίς διεύθυνση και ψηφοφόροι που δεν θέλουν να επιστρέψουν στα παλιά κόμματα.
• Τρίτο: ο Τσίπρας δεν έχει επιστρέψει ως λύση, αλλά έχει επιστρέψει ως ερώτημα. Το πιθανό κόμμα Τσίπρα έχει δυνητική ψήφο 19,1%, αυξημένη κατά 4,3 μονάδες σε σχέση με τον Μάρτιο, ενώ το πιθανό κόμμα Καρυστιανού κρατά δυνητική ψήφο 21,1%. Αυτά δεν είναι ποσοστά κάλπης. Είναι όμως ένδειξη ότι το αντιπολιτευτικό ακροατήριο ψάχνει όχημα.
• Τέταρτο: η Ελληνική Λύση κοντά στο 10% δεν είναι πια απλή διαμαρτυρία. Δείχνει σκληρό δεξιό-αντισυστημικό πυρήνα. Αν η ΝΔ πιεστεί από ακρίβεια, εθνικά ή θεσμικά ζητήματα, η διαρροή δεξιά της μπορεί να γίνει μόνιμη.

5. Κυβέρνηση

Η κυβέρνηση εμφανίζει εκλογική αντοχή, κοινωνική φθορά και επικοινωνιακή ανάσα. Το Μαξίμου μπορεί να πουλήσει το 31,2% ως «κρατάμε». Και θα έχει δίκιο ως προς τη σύγκριση με την αντιπολίτευση. Δεν μπορεί όμως να πουλήσει το 66,2% αρνητικής αξιολόγησης ως σταθερότητα. Αυτό είναι πολιτικό χρέος που κάποια στιγμή ζητά εξόφληση.

Τα μέτρα για την ακρίβεια δεν φαίνεται να έχουν πείσει βαθιά: 35,8% τα βλέπει σε θετική κατεύθυνση, αλλά μέσα σε αυτό μόλις 9,1% θεωρεί ότι θα βοηθήσουν, ενώ 27% τα θεωρεί πολύ πίσω από τις ανάγκες και 35,8% χωρίς ουσιαστική αξία.

Άρα η κυβέρνηση δεν πρέπει να διαβάσει τη μέτρηση ως επιβεβαίωση. Πρέπει να τη διαβάσει ως παράταση χρόνου. Το πολιτικό της πρόβλημα δεν είναι εκλογικό σήμερα. Είναι κοινωνικό αύριο.

6. Αντιπολίτευση

Το ΠΑΣΟΚ κερδίζει λίγο, αλλά χάνει το μεγάλο στοίχημα: την αίσθηση ότι μπορεί να γίνει κυβέρνηση. Το 14,4% δεν είναι αμελητέο, όμως απέναντι σε κυβέρνηση με 66,2% αρνητική αξιολόγηση θα έπρεπε να είναι πολύ ψηλότερα. Αυτό είναι το κατηγορητήριο κατά Ανδρουλάκη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ στο 4,3% είναι εγκλωβισμένος ανάμεσα σε παρελθόν, διάσπαση και πιθανή επιστροφή Τσίπρα. Δεν έχει ιδιοκτησία στον χώρο που κάποτε κυριαρχούσε. Το ΚΚΕ κρατά σταθερότητα, αλλά όχι προοπτική εξουσίας. Η Πλεύση χάνει ύψος. Η Ελληνική Λύση σταθεροποιεί αντισυστημική δεξιά απήχηση. Το πολιτικό κενό δεν βρίσκεται μόνο στο Κέντρο. Βρίσκεται παντού όπου οι ψηφοφόροι λένε: «δεν με εκφράζει κανείς».

7. Αναποφάσιστοι και αποχή

Οι αναποφάσιστοι στο 18,4% και η συνολική γκρίζα ζώνη στο 21,5% είναι το μεγάλο ορυχείο της επόμενης περιόδου. Δεν είναι όλοι ίδιοι. Περιλαμβάνουν πρώην ΝΔ που δεν θέλουν να πάνε στην αντιπολίτευση, πρώην ΣΥΡΙΖΑ που δεν θέλουν να γυρίσουν στον ΣΥΡΙΖΑ, πασοκογενείς που δεν εμπνέονται από το σημερινό ΠΑΣΟΚ, νέους που λειτουργούν με θυμό και αποχή, και ψηφοφόρους διαμαρτυρίας που περιμένουν νέο σχήμα.

Αν αυτοί κινηθούν προς αποχή, ευνοείται η ΝΔ λόγω οργανωμένου πυρήνα. Αν κινηθούν προς νέο φορέα, αναδιατάσσεται η αντιπολίτευση. Αν κινηθούν δεξιά, αλλάζει το εσωτερικό ισοζύγιο της ΝΔ. Αν κινηθούν προς ΠΑΣΟΚ, τότε μόνο τότε το ΠΑΣΟΚ αποκτά πραγματική δυναμική δεύτερου πόλου.

8. Κοινωνική ανάγνωση

Η κοινωνία δεν μιλά ιδεολογικά. Μιλά βιωματικά. Ακρίβεια 52,2%, οικονομία/ανάπτυξη 30,7%, διαφθορά 18,1%, δικαιοσύνη/κράτος δικαίου 15,6%, ενέργεια/καύσιμα 14,7%, ΕΣΥ 9,4%, εγκληματικότητα/βία 9%. Αυτό είναι το κοινωνικό υπόστρωμα της μέτρησης.

Το 92,3% δηλώνει ανήσυχο για νέο κύμα ακρίβειας λόγω διεθνών εξελίξεων. Εδώ είναι το πιο επικίνδυνο σημείο για την κυβέρνηση: η γεωπολιτική ανησυχία μπορεί να ενισχύει το αίτημα σταθερότητας, αλλά αν περάσει στο πορτοφόλι, γίνεται θυμός.

9. Επικοινωνιακή χρήση της δημοσκόπησης

• Η κυβέρνηση θα προβάλει τρία στοιχεία: 31,2%, διαφορά 16,8 μονάδων, παράσταση νίκης 54,4%. Θα πει: «Δεν υπάρχει εναλλακτική, οι πολίτες θέλουν σταθερότητα». Και θα κρύψει όσο μπορεί την αρνητική αξιολόγηση 66,2% και την αμφισβήτηση των μέτρων για την ακρίβεια.
• Το ΠΑΣΟΚ θα προβάλει την άνοδο 1,2 μονάδων και θα πει ότι παγιώνεται δεύτερο. Θα θάψει όμως το 10,6% ικανοποίησης από την αντιπολιτευτική του τακτική. Εκεί πονάει.
• Ο Τσίπρας θα διαβάσει το 19,1% δυνητικής ψήφου ως παράθυρο επιστροφής. Η Καρυστιανού θα δει ότι διαθέτει κοινωνικό κεφάλαιο, αλλά όχι ακόμη κομματική δομή. Η Ελληνική Λύση θα προβάλει τη σταθερότητα κοντά στο 10%. Η Πλεύση πρέπει να ανησυχεί: από κόμμα εκτόνωσης μπορεί να γίνει κόμμα που χάνει χώρο όταν εμφανίζονται νέες εκτονώσεις.

10. Τι μας διαφεύγει

• Μας διαφεύγει ότι η ελληνική κοινωνία δεν έχει μετακινηθεί αποφασιστικά προς ένα κόμμα. Έχει μετακινηθεί ψυχολογικά μακριά από την εμπιστοσύνη.
• Μας διαφεύγει ότι η ΝΔ δεν προηγείται επειδή η κυβέρνηση αξιολογείται καλά. Προηγείται επειδή το πολιτικό σύστημα γύρω της είναι θρυμματισμένο.
• Μας διαφεύγει ότι η Κεντροαριστερά δεν έχει πρόβλημα αριθμών. Έχει πρόβλημα ηγεμονίας. Οι ψηφοφόροι υπάρχουν. Η αφήγηση λείπει.
• Μας διαφεύγει ότι το «άλλο κόμμα» είναι ίσως πιο σημαντικό από το ΠΑΣΟΚ, τον ΣΥΡΙΖΑ και την Πλεύση μαζί ως δείκτης μελλοντικής αναστάτωσης.
• Μας διαφεύγει ότι το αίτημα σταθερότητας δεν είναι φιλοκυβερνητικό από μόνο του. Είναι φοβικό. Και οι φοβικές κοινωνίες αλλάζουν απότομα όταν νιώσουν ότι η σταθερότητα δεν τις προστατεύει.

11. Τι προμηνύεται

Το επόμενο διάστημα θα κριθεί από τέσσερα μέτωπα.

• Πρώτον, την ακρίβεια. Αν συνεχίσει να πιέζει, η κυβέρνηση θα χάνει κοινωνικό έδαφος ακόμη κι αν κρατά δημοσκοπικό προβάδισμα.
• Δεύτερον, τα νέα πολιτικά σχήματα. Αν υπάρξει κόμμα Τσίπρα ή Καρυστιανού με καθαρή δομή, το 12,6% του «άλλου κόμματος» μπορεί να γίνει πραγματική πολιτική μεταβολή.
• Τρίτον, το ΠΑΣΟΚ. Αν δεν μετατρέψει τη δεύτερη θέση σε κυβερνητική υπόσχεση, θα κινδυνεύσει να είναι θεσμικά δεύτερο αλλά πολιτικά προσπεράσιμο.
• Τέταρτον, τη δεξιά πίεση στη ΝΔ. Η Ελληνική Λύση δεν είναι πια περιστασιακή. Αν το Μαξίμου παίξει μόνο Κέντρο, μπορεί να χάσει δεξιά. Αν παίξει πολύ δεξιά, χάνει μετριοπαθείς. Classic πολιτικό σάντουιτς.

Συγκριτικά, η ίδια Opinion Poll τον Μάρτιο έδινε ΝΔ 32,7%, ΠΑΣΟΚ 13,2% και «άλλο κόμμα» 8,8%, άρα η ουσιαστική μεταβολή δεν είναι η πτώση της ΝΔ κατά 1,5 μονάδα, είναι η άνοδος της αδιευκρίνιστης πολιτικής ζήτησης. Άλλη πρόσφατη μέτρηση της Marc έδειξε ΝΔ 32,2% και ΠΑΣΟΚ 13,5%, επιβεβαιώνοντας ότι το βασικό σχήμα παραμένει: πρώτη ΝΔ, δεύτερο ΠΑΣΟΚ, μεγάλη απόσταση, αλλά χωρίς αυτοδυναμική βεβαιότητα. Αντίθετα, η GPO κατέγραψε πτώση της ΝΔ στην πρόθεση ψήφου και άνοδο αναποφάσιστων, άρα η τάση φθοράς δεν πρέπει να υποτιμηθεί.

12. Το δια ταύτα

Η δημοσκόπηση δείχνει ένα πολιτικό σύστημα σε αναμονή, όχι σε ανατροπή. Η ΝΔ κρατά την πρώτη θέση, αλλά δεν κρατά την κοινωνική εμπιστοσύνη. Το ΠΑΣΟΚ κερδίζει πόντους, αλλά όχι φαντασία εξουσίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει καθηλωμένος και ο Τσίπρας επανέρχεται ως σκιά που βαραίνει όλο τον χώρο. Τα μικρά κόμματα δεν είναι απλώς διαμαρτυρία, είναι συμπτώματα πολιτικής κόπωσης. Το πραγματικό κόμμα της μέτρησης είναι η ακρίβεια, και ο πραγματικός αρχηγός της αντιπολίτευσης είναι ο «κανένας». Η κοινωνία δεν λέει ακόμη «φεύγετε». Λέει όμως: «δεν σας πιστεύω όπως πριν». Αυτό είναι πιο αργό, αλλά πιο επικίνδυνο.