Ούτε αντάρτης, ούτε κομπάρσος: το μήνυμα Δένδια στη ΝΔ – Προσυνέδριο 09/05

Η ομιλία Δένδια στη Θεσσαλονίκη ήταν κίνηση πειθαρχημένης ισχύος. Δεν ήταν ομιλία αμφισβήτησης. Ήταν ομιλία ανθρώπου που ξέρει ότι τον διαβάζουν ως πιθανό εσωκομματικό πόλο και γι’ αυτό επέλεξε να μη δώσει ούτε μισό πρόσχημα για ανταρσία. Αλλά, ταυτόχρονα, δεν εξαφανίστηκε πολιτικά. Έκανε κάτι πιο έξυπνο: αντί να απαντήσει στους υπαινιγμούς, παρουσίασε τον εαυτό του ως θεσμικό πυλώνα της “ισχυρής Ελλάδας”.

Το πλαίσιο έχει σημασία. Προηγήθηκαν οι αιχμές εντός ΝΔ, με τον Άδωνι Γεωργιάδη να μιλά για στελέχη που δεν «ιδρώνουν τη φανέλα» και τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Παύλο Μαρινάκη να υπενθυμίζει ότι τα κυβερνητικά στελέχη πρέπει να βγαίνουν μπροστά και για τη συνολική κυβερνητική γραμμή.

Η επιλογή του ήταν καθαρή: ούτε προσωπική απάντηση, ούτε αντιπαράθεση, ούτε υπόγεια αιχμή. Μίλησε σχεδόν αποκλειστικά για Άμυνα. Έστησε την ομιλία πάνω στην «Ατζέντα 2030», την «Ασπίδα του Αχιλλέα», τα drones, τα anti-drones, τους μικροδορυφόρους, το F-35, τις Belharra, τις Bergamini, την εφεδρεία των 100.000 και τη νέα θητεία. Παρουσίασε δηλαδή την Άμυνα όχι ως υπουργικό χαρτοφυλάκιο, αλλά ως εθνικό μετασχηματισμό.

Το πιο ενδιαφέρον πολιτικά σημείο είναι ότι απέφυγε τη γραμμή Αγρινίου. Εκεί είχε ανοίξει συζήτηση ταυτότητας: «λαϊκό κόμμα», όχι «νεοφιλελεύθεροι», όχι «κόμμα του κεφαλαίου», επιστροφή στο DNA της ΝΔ και αγωνία για τα δημοσκοπικά «δυάρια» και «τριάρια». Αυτή η παρέμβαση είχε διαβαστεί ως σαφές μήνυμα προς το Μαξίμου και είχε προκαλέσει εσωκομματικές αντιδράσεις.

Στη Θεσσαλονίκη, όμως, έκανε αναδίπλωση ύφους, όχι απαραίτητα ουσίας. Δεν πήρε πίσω την άποψη περί ταυτότητας της παράταξης. Απλώς την έντυσε με άλλο λεξιλόγιο: πατρίδα, θεσμοί, Ένοπλες Δυνάμεις, καινοτομία, εθνικό καθήκον. Εκεί που στο Αγρίνιο μιλούσε για το «λαϊκό DNA» της ΝΔ, στη Θεσσαλονίκη μίλησε για το κράτος που πρέπει να επιβιώσει σε «δυστοπικούς καιρούς». Πολύ πιο ασφαλές. Και πολύ πιο δύσκολο να του επιτεθείς.

Το κλείσιμο ήταν το αποφασιστικό σήμα νομιμοφροσύνης. Ο Δένδιας είπε ότι το ερώτημα προς την κοινωνία είναι ποια πολιτική δύναμη, κυβέρνηση, στελέχη και πρωθυπουργός μπορούν να συνεχίσουν το έργο της ισχυρής Ελλάδας, και απάντησε: η ΝΔ, η κυβέρνηση της ΝΔ, τα στελέχη της ΝΔ και ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Αυτό ήταν πολιτικό firewall. Έκλεισε την πόρτα σε όσους περίμεναν δημόσια διαφοροποίηση.

Τα βασικά πολιτικά μηνύματα είναι πέντε.

• Πρώτον, «είμαι στρατιώτης της παράταξης, αλλά όχι δευτερεύων». Ο Δένδιας δεν αμφισβήτησε τον Μητσοτάκη, όμως έδειξε ότι διαθέτει δικό του αφήγημα, δική του πολιτική ύλη και δικό του ακροατήριο.
• Δεύτερον, «η εθνική ασφάλεια είναι το ισχυρότερο χαρτί της ΝΔ». Σε περίοδο φθοράς από ακρίβεια, σκάνδαλα και κόπωση εξουσίας, η Άμυνα λειτουργεί ως πεδίο όπου η κυβέρνηση μπορεί να εμφανιστεί σοβαρή, οργανωμένη και ιστορικά χρήσιμη.
• Τρίτον, «η δεξιά ταυτότητα δεν θα παιχτεί με συνθήματα αλλά με κράτος». Ο Δένδιας μεταφράζει τον πατριωτισμό σε τεχνολογία, βιομηχανία, εφεδρεία, δορυφόρους, παραγωγή και επιχειρησιακή ετοιμότητα.
• Τέταρτον, «δεν θα με σύρετε σε εσωκομματικό καβγά». Αυτό είναι καρφί χωρίς να φαίνεται καρφί. Όποιος ήθελε να τον εμφανίσει ως υπονομευτή, δεν πήρε υλικό.
• Πέμπτον, «η επόμενη ΝΔ πρέπει να είναι κόμμα ισχύος, όχι απλώς κόμμα διαχείρισης». Αυτό είναι το βαθύτερο μήνυμα. Ο Δένδιας δεν πουλά μόνο εξοπλισμούς, πουλά μια εικόνα στρατηγικού κράτους.

Η ομιλία ήταν επιτυχημένη αμυντικά, αλλά όχι η τελευταία πολιτικά. Έσβησε τη φωτιά της ημέρας, δεν έλυσε το εσωκομματικό ζήτημα. Ο Δένδιας παραμένει διακριτός πόλος, ακριβώς επειδή δεν χρειάζεται να σηκώσει σημαία ανταρσίας για να τον βλέπουν έτσι. Το Μαξίμου κέρδισε τη δημόσια εικόνα ενότητας. Ο Δένδιας κέρδισε την εικόνα θεσμικής σοβαρότητας. Κανείς δεν έχασε σήμερα, άρα το παιχνίδι συνεχίζεται.