Η κυβέρνηση αντέχει αλλά δεν ελέγχει πλέον το παιχνίδι – Επισκόπηση Τύπου 29/03

Η πολιτική σημειολογία των ημερών δεν αφήνει περιθώρια για εφησυχασμό. Διανύουμε μια περίοδο όπου η θεσμική σοβαρότητα συγκρούεται με την παραπολιτική φαιδρότητα, την ώρα που το «βαθύ κράτος» δείχνει να αυτονομείται από τους παραδοσιακούς του ενορχηστρωτές. Σε αυτό το πλαίσιο η κυβέρνηση φαίνεται να αντέχει αλλά να μην ελέγχει πλέον το παιχνίδι

Η κυβέρνηση επιχειρεί να κρατήσει τη βασική αφήγηση: σταθερότητα, πλήρης τετραετία, απορρόφηση κραδασμών. Είναι μια στρατηγική ορθολογική, αλλά πλέον αμυντική. Και όταν η πολιτική γίνεται άμυνα, χάνει την πρωτοβουλία.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι υπάρχουν σκάνδαλα ή κρίσεις. Αυτά υπήρχαν πάντα. Το πρόβλημα είναι ότι πλέον διασταυρώνονται χρονικά και επικοινωνιακά. Η υπόθεση των υποκλοπών επιστρέφει όχι ως παρελθόν αλλά ως ενεργός μηχανισμός πίεσης. Η δίκη των Τεμπών ξεκινά με όρους που γεννούν καχυποψία αντί για κάθαρση. Και η ακρίβεια λειτουργεί ως μόνιμος πολλαπλασιαστής δυσαρέσκειας.

Αυτό δημιουργεί ένα νέο περιβάλλον: η κοινή γνώμη δεν αντιδρά γραμμικά, αλλά συσσωρευτικά. Δεν είναι θυμωμένη για ένα θέμα. Είναι κουρασμένη από όλα μαζί.

Η αντιπολίτευση, από την άλλη, δείχνει να αντιλαμβάνεται το κενό, αλλά όχι να το καλύπτει. Πατά πάνω στην κρίση, χωρίς να χτίζει πειστική εναλλακτική. Αυτό εξηγεί γιατί, παρά τη φθορά της κυβέρνησης, δεν διαμορφώνεται καθαρή πολιτική μετατόπιση. Υπάρχει απονομιμοποίηση, αλλά όχι ακόμη ανακατεύθυνση.

Και εδώ είναι το κρίσιμο: το πολιτικό σύστημα μπαίνει σε φάση “γκρίζας ισορροπίας”. Δεν καταρρέει, αλλά δεν ανανεώνεται. Δεν αλλάζει, αλλά δεν πείθει. Και σε αυτές τις φάσεις, οι εξελίξεις δεν έρχονται από τα κόμματα, αλλά από τα γεγονότα.

Το διεθνές περιβάλλον επιταχύνει αυτή τη διαδικασία. Ο πόλεμος, η ενεργειακή αβεβαιότητα, οι νέες γεωπολιτικές ισορροπίες δεν αφήνουν περιθώριο για εσωτερική στασιμότητα. Κάθε εξωτερικό σοκ μεταφέρεται άμεσα στο εσωτερικό πολιτικό πεδίο.

Άρα τι προμηνύεται; Όχι απαραίτητα εκλογές αύριο. Αλλά κάτι πιο επικίνδυνο: μια παρατεταμένη φθορά χωρίς εκτόνωση. Ένα σύστημα που θα κινείται με μικρές κρίσεις, χωρίς καθαρές λύσεις.

Και αυτό είναι το πραγματικό ρίσκο. Όχι η πολιτική αλλαγή, αλλά η πολιτική ακινησία σε συνθήκες έντασης.

Γιατί τότε, το παιχνίδι δεν το κερδίζει κανείς. Απλώς το χάνει πιο αργά.

Συνδυαστική Αξιολόγηση Εφημερίδων & Θεματικών

1. Το στίγμα της ημέρας

Η κυρίαρχη γραμμή δεν είναι μία απλή «εκλογολογία». Είναι η συνάντηση τριών πιέσεων: υποκλοπές, Τέμπη και πόλεμος στο Ιράν/Ορμούζ. Ο φιλοκυβερνητικός και κεντροδεξιός Τύπος επιχειρεί να μετατρέψει αυτή τη συνάντηση σε επιχείρημα σταθερότητας. Ο αντιπολιτευόμενος και αριστερός Τύπος την παρουσιάζει ως επιχείρημα απονομιμοποίησης της κυβέρνησης.

Η πιο ουσιαστική εικόνα είναι ότι το σύστημα δεν συζητά αν υπάρχει πολιτικό πρόβλημα, συζητά ποια θα είναι η διαχειριστική φόρμα του προβλήματος. Οι μεν μιλούν για εξάντληση της τετραετίας με μέτρα στήριξης, οι δε για πρόωρες κάλπες υπό το βάρος εκβιασμών, σκανδάλων και κοινωνικής φθοράς.

Το πραγματικό κέντρο βάρους, όμως, δεν είναι οι ημερομηνίες. Είναι η αντοχή της κυβέρνησης σε ένα περιβάλλον όπου η θεσμική φθορά πολλαπλασιάζεται από το διεθνές σοκ. Αυτό είναι το νήμα που διαπερνά σχεδόν όλες τις εκδόσεις, ακόμη κι όταν το κρύβουν πίσω από διαφορετική γλώσσα.

2. Βήμα-βήμα αποτίμηση των βασικών θεματικών

Α. Εκλογές, σταθερότητα και σενάρια επίσπευσης

Εδώ σχηματίζονται δύο αντίπαλα στρατόπεδα. Η ATTICA TIMES και ο Ελεύθερος Τύπος κλειδώνουν τη γραμμή ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης «δεν βάζει τη χώρα σε κίνδυνο» και επιμένει θεσμικά στο 2027. Το σκεπτικό είναι διπλό: διεθνής αστάθεια και ανάγκη συνέχειας στη διακυβέρνηση. Στην ίδια λογική κινούνται τμήματα του φιλικού προς την κυβέρνηση οικοσυστήματος που συνδέουν την απόρριψη πρόωρων εκλογών με ευθύνη και σοβαρότητα.

Από την άλλη πλευρά, Αυγή, Kontra, One Voice, Documento και Το Παρόν μετατρέπουν την ίδια συζήτηση σε ένδειξη ασφυξίας. Δεν λένε απλώς ότι υπάρχουν σενάρια, υποστηρίζουν ότι τα σενάρια αυτά γεννιούνται από πραγματικό εσωτερικό πανικό, από φόβο σκανδάλων και από ενδεχόμενο πολιτικού εκβιασμού. Το κεντρικό μήνυμα είναι ότι το Μαξίμου δεν ελέγχει πλέον πλήρως την ατζέντα.

Β. Υποκλοπές: από δικαστική εξέλιξη σε πολιτικό καταλύτη

Το δεύτερο μεγάλο πεδίο είναι οι υποκλοπές. Καθημερινή και Βήμα προσεγγίζουν το θέμα περισσότερο ως σοβαρή θεσμική υπόθεση που ξανανοίγει επικίνδυνα, με έμφαση στον Ντίλιαν, στο Predator και στις πιθανές πολιτικές επιπλοκές. Η γλώσσα τους είναι ελεγχόμενη αλλά καθόλου αθωωτική, το σήμα είναι ότι η υπόθεση δεν έχει κλείσει και μπορεί να ξαναμπεί βίαια στο κέντρο του πολιτικού παιχνιδιού.

Στον αντιπολιτευόμενο Τύπο η προσέγγιση γίνεται ανοιχτά επιθετική. Η Αυγή συνδέει ευθέως υποκλοπές και εκλογές, μιλώντας για τριλογία σκανδάλων μαζί με ΟΠΕΚΕΠΕ και Τέμπη. Η One Voice μιλά για κυβέρνηση που πέφτει στο καναβάτσο από υποκλοπές και σκάνδαλα. Το Παρόν, η Εστία και η Κυριακάτικη Δημοκρατία δίνουν έμφαση στη μήνυση Σαμαρά, στη δίκη, στις νέες έρευνες και στο ενδεχόμενο νέου κύκλου πολιτικής αποσταθεροποίησης.

Το κρίσιμο εδώ είναι ότι η υπόθεση έχει μεταβληθεί από σκάνδαλο παρακολούθησης σε ιστορία εσωτερικών συσχετισμών. Το πρόσωπο-κλειδί στις αναγνώσεις των εφημερίδων δεν είναι πια μόνο ο πρωθυπουργός αλλά και ο Σαμαράς, ο Ντίλιαν, το στενό περιβάλλον του Μαξίμου και η νέα ηγεσία της Δικαιοσύνης.

Γ. Τέμπη: δίκη, θεσμική ντροπή και μάχη συμβολισμών

Σχεδόν όλες οι εφημερίδες που ασχολούνται σοβαρά με το θέμα συγκλίνουν σε ένα σημείο: η έναρξη της δίκης έγινε σε κλίμα ανοργανωσιάς, έντασης και θεσμικής αμηχανίας. Το Βήμα δίνει βάρος στο ότι τέτοια δίκη δεν ξεκίνησε ποτέ σε τόσο ακραία ένταση. Η Καθημερινή καταγράφει τα πρακτικά ερωτήματα για τον χώρο, τα σενάρια εξέλιξης και τη δυνατότητα να «ξεμπλοκάρει» η διαδικασία.

Documento, Αυγή και Το Παρόν σκληραίνουν πολύ περισσότερο. Μιλούν για δίκη-παρωδία, για ξήλωμα γυψοσανίδων, για κίνδυνο αποκλεισμού συγγενών και ΜΜΕ, ακόμη και για μετατροπή των συγγενών σε περίπου κατηγορούμενους. Εδώ ο Τύπος της αντιπολίτευσης χτίζει όχι μόνο δικαστικό αλλά και ηθικό κατηγορητήριο: ότι το κράτος δεν κατάφερε ούτε τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια της διαδικασίας.

Το σημείο με μεγαλύτερο πολιτικό βάρος είναι ότι τα Τέμπη δεν λειτουργούν πλέον μόνο ως μνήμη τραγωδίας. Μετατρέπονται σε ongoing μέτρο θεσμικής επάρκειας. Αν η δίκη συνεχίσει να εκπέμπει εικόνα ακαταλληλότητας, το κόστος για την κυβέρνηση δεν θα είναι μόνο επικοινωνιακό. Θα είναι βαθιά αξιακό.

Δ. Πόλεμος στο Ιράν, Ορμούζ και νέο κύμα ακρίβειας

Η τέταρτη μεγάλη θεματική είναι διεθνής αλλά με άμεση εσωτερική μετάφραση. Ο Λόγος μιλά για «ηλεκτροσόκ» στα νοικοκυριά λόγω ενεργειακής αβεβαιότητας. Η Καθημερινή Οικονομική, ο Οικονομικός Ταχυδρόμος του Βήματος, το Πρώτο Θέμα Οικονομικά, η Κυριακάτικη Δημοκρατία, το Documento και η Αυγή βλέπουν το ίδιο πράγμα από διαφορετικές γωνίες: το σοκ του πολέμου περνά σε ρεύμα, καύσιμα, πληθωρισμό, αγορά και κοινωνική ψυχολογία.

Οι φιλοκυβερνητικές εκδόσεις εστιάζουν περισσότερο στα διαθέσιμα αντίβαρα: Market Pass, επιδοτήσεις, εφεδρείες μέτρων, ευρωπαϊκό συντονισμό. Οι αντιπολιτευτικές εφημερίδες εστιάζουν περισσότερο στη λέξη «ψίχουλα» και στο επιχείρημα ότι η κυβέρνηση διανέμει μικρές ενισχύσεις μπροστά σε κύμα αισχροκέρδειας και υπερκερδών.

Η ουσία είναι ότι ο πόλεμος προσφέρει στην κυβέρνηση ένα επιχείρημα εξωγενούς κρίσης, αλλά ταυτόχρονα της αφαιρεί τον έλεγχο στην υπόσχεση κανονικότητας. Αυτός ο διπλός μηχανισμός είναι καθοριστικός: η εξωτερική απειλή βοηθά τη ρητορική της σταθερότητας, αλλά τροφοδοτεί την κοινωνική φθορά που μπορεί να διαβρώσει αυτή ακριβώς τη ρητορική.

Ε. ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Τσίπρας και παιχνίδι για ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου

Το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ και οι διεργασίες στην Κεντροαριστερά αποτελούν δεύτερη γραμμή άμυνας ή επίθεσης, ανάλογα με την εφημερίδα. Η Αυγή πιέζει ανοιχτά για ενότητα, ανασύνθεση και προοδευτικό πρόγραμμα, αλλά ταυτόχρονα επιτίθεται στον Ανδρουλάκη ότι επιμένει σε στρατηγικό λάθος. Η Καθημερινή καταγράφει ότι η πόρτα του ΠΑΣΟΚ μένει ανοιχτή για τον Χαρίτση, ενώ η Real News μιλά για στοιχήματα ηγεσίας μετά το συνέδριο.

Το Παρόν δίνει ενδιαφέρουσα ανάγνωση για τον Τσίπρα: θέτει τρεις κόκκινες γραμμές και περιμένει ώριμες συνθήκες επαναφοράς, με τη Νέα Αριστερά να πιέζεται και τον ΣΥΡΙΖΑ να παραμένει σε στρατηγικό αδιέξοδο. Εδώ δεν βλέπουμε ακόμη εναλλακτική εξουσίας. Βλέπουμε, όμως, ζύμωση για νέο φορέα ή νέο κέντρο βάρους στον χώρο.

ΣΤ. Δεξιότερη κριτική, εθνικά θέματα και εσωτερική πίεση στη ΝΔ

Η Εστία και η Κυριακάτικη Δημοκρατία κινούνται σε διαφορετικό τόνο από τον κλασικό αντιπολιτευτικό Τύπο. Δεν χτυπούν την κυβέρνηση κυρίως από κοινωνικό ή προοδευτικό σημείο, αλλά από δεξιό-πατριωτικό και θεσμικό μέτωπο. Μιλούν για θερμό επεισόδιο που «βλέπουν» στο Αιγαίο, για μήνυση Σαμαρά, για πίεση στα κυβερνητικά στελέχη, για αδιέξοδο στο Μαξίμου και για υποχωρήσεις σε εθνικά ζητήματα.

Αυτή η δεξιά πίεση είναι στρατηγικά σημαντική, επειδή δεν αφαιρεί μόνο ψήφους. Αφαιρεί νομιμοποίηση στο πεδίο όπου η ΝΔ θεωρεί ότι υπερέχει: ασφάλεια, κράτος, πατριωτική επάρκεια. Αν η κριτική αυτή ενωθεί με το σκάνδαλο των υποκλοπών, τότε η φθορά γίνεται πιο δύσκολα διαχειρίσιμη.

3. Συνδυαστική αξιολόγηση ανά εφημερίδα

ATTICA TIMES: Καθαρά κυβερνητικό framing. Σταθερότητα, γεωστρατηγική αναβάθμιση, συνεντεύξεις γαλάζιων στελεχών, άρνηση πρόωρων εκλογών. Κίνητρο: θωράκιση πρωθυπουργικής εικόνας και μετατόπιση από σκάνδαλα σε εθνική αξιοπιστία.

Ο Λόγος της Κυριακής: Λαϊκός-κεντρώος τόνος με επίκεντρο το ενεργειακό κόστος. Δεν είναι σκληρά πολιτικός, αλλά η επιλογή του «ηλεκτροσόκ» αποτυπώνει κοινωνική αγωνία που πιέζει εμμέσως την κυβέρνηση.

Το Παρόν: Μείγμα παραπολιτικής, θεσμικής ανησυχίας και αντισυστημικού υπαινιγμού. Βλέπει πρόωρες κάλπες, αριστερές ανακατατάξεις, ΜΜΕ, CIA, Δικαιοσύνη. Κίνητρο: να δείξει ότι το σύστημα τρίζει σε πολλά επίπεδα ταυτόχρονα.

Τύπος Θεσσαλονίκης / Μακεδονία Κυριακής: Πιο περιφερειακή ματιά, αλλά με σαφή ανίχνευση του κλίματος. Η Μακεδονία δείχνει ότι ο φάκελος υποκλοπών μένει ανοιχτός και ότι η Βόρεια Ελλάδα μετρά πολιτικά. Ο τοπικός Τύπος λειτουργεί ως έγκαιρος αισθητήρας εσωτερικής κινητικότητας.

ΜΠΑΜ της Κυριακής: Υψηλοί τόνοι, δραματοποίηση, επιθετική γλώσσα. Χρήσιμη για να καταλάβεις τι υλικό διοχετεύεται στη σκληρή λαϊκή αντισυστημική αγορά, όχι για να μετρήσεις ψύχραιμα συσχετισμούς.

One Voice: Συνωμοσιολογική-επιθετική παραπολιτική φόρμα με επιμονή σε σκάνδαλα, υποκλοπές, χρήμα και εξουσία. Πολιτική πρόθεση: απονομιμοποίηση του κυβερνητικού μπλοκ μέσω υπερσύνδεσης θεμάτων.

Κυριακάτικη Kontra News: Πιέζει στο δίπολο πρόωρες εκλογές ή θεσμική εκτροπή. Επιχειρεί να αναδείξει ασφυξία στο Μαξίμου και ανάγκη ανασύνταξης της αντιπολίτευσης.

Καθημερινή: Η πιο ενδιαφέρουσα ‘σοβαρή’ εφημερίδα της ημέρας. Δεν καταγγέλλει κραυγαλέα, αλλά καταγράφει ότι τόσο οι υποκλοπές όσο και τα Τέμπη μένουν ανοιχτές θεσμικές πληγές. Κίνητρο: να προειδοποιήσει το σύστημα χωρίς να υιοθετεί αντισυστημική γλώσσα.

Το Βήμα: Λιγότερο καταγγελτικό από την αντιπολίτευση, αλλά πιο διεισδυτικό στο βάθος της φθοράς. Βλέπει εκλογική τετραετία στο τέλος της, τρία ρεύματα στη ΝΔ, κόκκινη γραμμή πίεσης και θεσμικό κόστος από τις υποκλοπές.

Πρώτο Θέμα: Πιο σκληρό στη στήριξη του αφηγήματος «εκλογές εν ώρα κρίσης θα ήταν λάθος», αλλά ταυτόχρονα δεν αγνοεί Σαμαρά, εθνικά και νευρικότητα στο σύστημα. Στηρίζει, αλλά κρατά και διαύλους πίεσης.

Κυριακάτικη Δημοκρατία: Σφοδρή δεξιά αντιπολίτευση. Βλέπει κυβέρνηση σε βούρκο, φρένο από ΕΕ, εθνικά ρίσκα, Δικαιοσύνη υπό πίεση. Στόχος: να αφαιρέσει από τη ΝΔ το μονοπώλιο της δεξιάς νομιμοποίησης.

Αυγή της Κυριακής: Ευθεία προσπάθεια σύνδεσης κοινωνικής φθοράς, υποκλοπών, Τεμπών και κεντροαριστερής ανασύνθεσης. Θέλει να αποδείξει ότι υπάρχει παράθυρο πολιτικής ανατροπής, αλλά ακόμη δεν δείχνει ποιος το καταλαμβάνει.

Απογευματινή: Πιο προσεκτικό φιλοκυβερνητικό management. Αναγνωρίζει σενάρια και ζυμώσεις, αλλά επενδύει στη διαχείριση και στα μέτρα.

Εστία: Η πιο καθαρά εθνικοδεξιά, θεσμικά αυστηρή κριτική. Καίρια επειδή συνομιλεί με ακροατήρια που δεν πείθονται από το κλασικό κυβερνητικό αφήγημα.

Real News: Ισορροπεί ανάμεσα σε ρεαλισμό και πολιτικό αισθητήριο. Αναδεικνύει πόλεμο, ακρίβεια, ΠΑΣΟΚ και επόμενη κίνηση Μητσοτάκη. Χρήσιμη ως μέσο μέτρησης της μεσαίας κοινής γνώμης.

Documento: Η πιο καθαρά ερευνητικο-καταγγελτική γραμμή. Τέμπη, στέγη, εργασία, Ορμούζ, υποκλοπές. Στόχος: να χτιστεί συνολικό κατηγορητήριο για το επιτελικό κράτος.

Ελεύθερος Τύπος: Σαφώς φιλοκυβερνητικός, αλλά όχι αφελής. Συνδέει τέλους εκλογολογίας με πακέτα στήριξης. Δηλαδή πολιτικό μήνυμα και κοινωνικό αντιστάθμισμα στο ίδιο πακέτο.

4. Συγκριτική αποτίμηση: κίνητρα, προθέσεις, πολιτικές

Ο κυβερνητικός και ήπια φιλοκυβερνητικός Τύπος έχει τρία εμφανή κίνητρα. Πρώτον, να κλείσει τώρα τη συζήτηση των πρόωρων εκλογών. Δεύτερον, να επανερμηνεύσει τον πόλεμο ως λόγο υπευθυνότητας. Τρίτον, να μεταφέρει την κοινωνική πίεση σε πεδίο αντισταθμιστικών μέτρων και όχι σε πεδίο πολιτικής ευθύνης.

Ο αντιπολιτευτικός Τύπος έχει επίσης τρία κίνητρα. Πρώτον, να ενώσει ετερόκλητα μέτωπα φθοράς σε ένα ενιαίο αφήγημα κυβερνητικής αποσύνθεσης. Δεύτερον, να επαναφέρει στο προσκήνιο το ερώτημα της νομιμοποίησης: όχι μόνο αν η κυβέρνηση αντέχει, αλλά αν δικαιούται πολιτικά να συνεχίσει σαν να μη συμβαίνει τίποτε. Τρίτον, να πιέσει για ανασχηματισμό του προοδευτικού χώρου ή για νέο κέντρο αντιπολίτευσης.

Ο δεξιός αντιμητσοτακικός Τύπος δεν επιδιώκει κατ’ ανάγκην κυβερνητική αλλαγή με την κλασική έννοια. Πιο πολύ επιδιώκει αναδιανομή ισχύος εντός της ίδιας παράταξης και επιστροφή σε πιο σκληρή δεξιά ατζέντα. Αυτό είναι κομβικό, γιατί σημαίνει ότι η μεγαλύτερη απειλή για το Μαξίμου δεν είναι μόνο απέναντι. Είναι και δεξιά του.

5. Τι μας διαφεύγει

Το μεγάλο τυφλό σημείο είναι ότι η συζήτηση γίνεται σαν να υπάρχει καθαρός διαχωρισμός μεταξύ εξωτερικής κρίσης και εσωτερικής φθοράς. Δεν υπάρχει. Ο πόλεμος στο Ιράν δεν είναι απλώς διεθνής είδηση. Είναι επιταχυντής ακρίβειας, άρα επιταχυντής πολιτικής δυσαρέσκειας.

Δεύτερο τυφλό σημείο: οι υποκλοπές δεν είναι πια μόνο δικαστική υπόθεση. Είναι εργαλείο αναδιάταξης ισχύος μέσα στη ΝΔ και στον ευρύτερο συντηρητικό χώρο. Αυτό εξηγεί γιατί η υπόθεση επιβιώνει παρά τη μακρά διάρκειά της.

Τρίτο τυφλό σημείο: στα Τέμπη το ουσιώδες δεν είναι αν θα βρεθεί μεγαλύτερη αίθουσα. Είναι αν η κοινή γνώμη παγιώσει την αίσθηση ότι το κράτος δεν μπορεί να αποδώσει δικαιοσύνη ούτε στο τελετουργικό επίπεδο. Αν παγιωθεί αυτό, το θέμα γίνεται μόνιμη πληγή καθεστωτικής εμπιστοσύνης.

Τέταρτο: η Κεντροαριστερά εξακολουθεί να μην έχει πείσει ότι μπορεί να μετατρέψει τη φθορά της κυβέρνησης σε εναλλακτική πλειοψηφία. Γι’ αυτό και πολλές εφημερίδες μιλούν για ζυμώσεις, αλλά όχι ακόμη για καθαρή προοπτική εξουσίας.

6. Τι προμηνύεται

• Πρώτον, βραχυπρόθεσμα προμηνύεται επίσημο κλείσιμο της εκλογολογίας από το Μαξίμου και ταυτόχρονα ανεπίσημη συνέχισή της από το παρασκήνιο. Δηλαδή δημόσια άρνηση, ιδιωτική νευρικότητα.
• Δεύτερον, προμηνύεται νέα όξυνση στο σκάνδαλο των υποκλοπών. Ακόμη κι αν δεν υπάρξει άμεση δικαστική έκρηξη, η υπόθεση θα αξιοποιηθεί ως μοχλός πίεσης στο εσωτερικό της κεντροδεξιάς.
• Τρίτον, προμηνύεται κοινωνικά δύσκολο δίμηνο. Αν ο πόλεμος παρατείνει τις επιπτώσεις του στην ενέργεια και στις τιμές, τα μέτρα στήριξης δεν θα αρκούν ως πολιτικό αναλγητικό.
• Τέταρτον, στα Τέμπη θα συνεχιστεί η μάχη της εικόνας. Και αυτή η μάχη είναι ύπουλη για την κυβέρνηση, γιατί δεν αφορά νούμερα αλλά αξιοπρέπεια, μνήμη και εμπιστοσύνη.
• Πέμπτον, στο πεδίο της αντιπολίτευσης θα συνεχιστεί η ρευστοποίηση χωρίς ακόμη τελική μορφή. Αυτό ευνοεί προσωρινά τον Μητσοτάκη, αλλά όχι απεριόριστα.