Ο εφιάλτης των δημοσκοπήσεων στο ΠΑΣΟΚ – Online Παραπολιτικές στήλες 13/05

Η εξουσία δεν φοβάται μόνο την κάλπη. Φοβάται τη στιγμή που οι άλλοι αρχίζουν να πιστεύουν ότι η κάλπη πλησιάζει. Εκεί αλλάζει η συμπεριφορά των βουλευτών, των επιχειρηματιών, των παραγόντων, των παλιών αρχηγικών κύκλων, των δημοσκόπων, ακόμη και των σιωπηλών συνομιλητών που μέχρι χθες περίμεναν να δουν πού θα κάτσει η μπίλια. Αυτό ακριβώς καταγράφουν οι σημερινές παραπολιτικές στήλες: όχι μια προκήρυξη εκλογών, αλλά τη σταδιακή μετατόπιση του πολιτικού συστήματος σε προεκλογική ψυχολογία.

Το Μαξίμου εξακολουθεί να έχει το πλεονέκτημα της οργάνωσης. Διαθέτει πρωθυπουργό, μηχανισμό, θεσμική συνέχεια, ευρωπαϊκή αναφορά, οικονομικό αφήγημα και επαφή με την αγορά. Όμως το πλεονέκτημα αυτό δεν είναι πια άκοπο. Πρέπει καθημερινά να αποδεικνύεται. Γι’ αυτό οι διαρροές για τον εκλογικό χρόνο λειτουργούν διπλά: καθησυχάζουν όσους θέλουν σταθερότητα και φοβίζουν όσους χτίζουν στρατηγική πάνω στην κυβερνητική φθορά. Η συζήτηση για πρόωρες κάλπες δεν είναι ημερολογιακή. Είναι εργαλείο πειθαρχίας.

Η Νέα Δημοκρατία μπαίνει στο συνέδριό της με την ανάγκη να θυμηθεί ότι είναι κόμμα εξουσίας και όχι άθροισμα προσωπικών φιλοδοξιών. Η επίκληση της ενότητας δεν είναι διακοσμητική. Είναι προειδοποίηση. Οι παλιοί πόλοι, οι εσωτερικές ανησυχίες, οι δεξιές πιέσεις, οι θεσμικές φιλοδοξίες και οι προσωπικές αναμονές συνθέτουν ένα υπόγειο σκηνικό που δεν απειλεί ακόμη την πρωθυπουργική κυριαρχία, αλλά τη φθείρει αν μείνει αναπάντητο.

Απέναντι, το ΠΑΣΟΚ δείχνει να αδικεί τον εαυτό του. Αντί να μετατρέψει τη φθορά της κυβέρνησης σε πειστική εναλλακτική, συχνά μοιάζει να αναμετριέται με τα θερμόμετρα αντί με τον πυρετό. Οι δημοσκοπήσεις δεν είναι ευαγγέλιο, αλλά όταν ένα κόμμα θυμώνει περισσότερο με τη μέτρηση παρά με την αδυναμία του να πείσει, το πρόβλημα είναι πολιτικό. Και η υπόθεση των καταθέσεων Ανδρουλάκη, ακόμη κι αν δεν έχει νομικό βάρος, έχει συμβολική αιχμή: στην πολιτική, η εικόνα συνέπειας προηγείται συχνά της επιχειρηματολογίας.

Ο Τσίπρας παραμένει το φάντασμα που ενοχλεί τους πάντες χωρίς ακόμη να συγκροτεί καθαρή απειλή. Υπάρχει ως πιθανότητα, ως αναμονή, ως αντιμητσοτακική προβολή. Αλλά η νοσταλγία δεν είναι πρόγραμμα και η επικοινωνιακή επανεμφάνιση δεν είναι ακόμη κοινωνική πλειοψηφία.

Το συμπέρασμα είναι σκληρό: η κυβέρνηση κρατά ακόμη το κέντρο του παιχνιδιού, αλλά το παιχνίδι δεν παίζεται πλέον μόνο από αυτήν. Αν η σταθερότητα δεν αποκτήσει ξανά περιεχόμενο, αν η μεταρρύθμιση μείνει σύνθημα και αν η αντιπολίτευση συνεχίσει να ζει από τις αδυναμίες των άλλων, τότε η επόμενη κάλπη δεν θα κρίνει μόνο νικητές. Θα μετρήσει ποιος έχει ακόμα λόγο ύπαρξης.

Τι αναδεικνύει κάθε στήλη

1. Η πρώτη μεγάλη γραμμή: ο χρόνος των εκλογών ως εργαλείο πίεσης

Το Βήμα ανοίγει με το σενάριο ότι οι εκλογές, αν γίνουν νωρίτερα, δεν θα γίνουν στις 27 Σεπτεμβρίου αλλά στις 20 Σεπτεμβρίου, αποδίδοντας την πληροφορία σε «γαλάζιο συνομιλητή». Το ίδιο σχόλιο συνδέει τον εκλογικό χρόνο με την ανάγκη κομματικής μηχανής και προβάλλει τον Βασίλη Σπανάκη ως πιθανή λύση για γραμματέα της ΝΔ, επειδή «ξέρει το κόμμα» και είναι εργατικός.

Το Powergame, αντίθετα, γράφει ότι ο Μητσοτάκης θα ξεκαθαρίσει στο συνέδριο της ΝΔ πως οι εκλογές θα γίνουν στο τέλος της τετραετίας και παρουσιάζει την πρόωρη κάλπη ως σενάριο σχεδόν απίθανο, συνδεδεμένο με τη θεσμική εικόνα του πρωθυπουργού.

Εδώ έχουμε κλασική διπλή λειτουργία διαρροών. Το Βήμα κρατά ζωντανό το σενάριο αιφνιδιασμού για να πιέσει αντιπολίτευση, κομματικό μηχανισμό και δελφίνους. Το Powergame λειτουργεί ως αντίβαρο: καθησυχάζει την αγορά, το κυβερνητικό στρατόπεδο και τους θεσμικούς συνομιλητές ότι ο Μητσοτάκης δεν θα εμφανιστεί ως τακτικιστής. Η αλήθεια; Και οι δύο γραμμές βολεύουν το Μαξίμου. Η μία φοβίζει τους απέναντι, η άλλη σταθεροποιεί τους μέσα.

2. Η ΝΔ μπαίνει σε συνέδριο με άγχος ενότητας

Το Powergame στήνει καθαρά το εσωκομματικό δράμα της ΝΔ: μιλά για «συνομοσπονδία» υπονομευτών που θέλει να πλήξει τον Μητσοτάκη, φωτογραφίζοντας παλιούς γαλάζιους πόλους, ΣαμαροΒενιζέλο και ευρύτερους κύκλους που θα ήθελαν τη ΝΔ κάτω από το 25%.

Στο ίδιο πλαίσιο, παρουσιάζει την ομιλία Δένδια ως ενωτική, με μήνυμα προς Καραμανλή και Σαμαρά ότι «κανείς δεν περισσεύει». Αλλά η στήλη βάζει το καρφί: κάποιοι φαίνεται να πιστεύουν ότι αυτός που περισσεύει είναι ο Μητσοτάκης.

Παράλληλα, προαναγγέλλει ενδιαφέρον για παρέμβαση Βορίδη με δεξιό, πατριωτικό, ταυτοτικό στίγμα, ενώ καταγράφει και σύναξη Βορίδη, Μηταράκη και Γιάννη Παππά στο Nolita, στοιχείο που λειτουργεί ως μικρό παρασκήνιο για επαφές στο εσωτερικό της ΚΟ.

Το συνέδριο της ΝΔ δεν παρουσιάζεται ως πανηγύρι. Παρουσιάζεται ως πειθαρχική άσκηση ενότητας. Το μήνυμα προς τους βουλευτές είναι: «μην παίζετε με την εσωστρέφεια, γιατί όποιος ανοίξει μέτωπο τώρα θα χρεωθεί υπονόμευση». Το μήνυμα προς Καραμανλή–Σαμαρά είναι πιο λεπτό: «χωράτε, αλλά όχι ως κέντρα αμφισβήτησης».

3. ΠΑΣΟΚ: η αποδόμηση γίνεται από τρεις πλευρές

Το Newmoney χτυπά το ΠΑΣΟΚ στο θέμα των δημοσκοπήσεων. Επικαλείται ανάρτηση του Στράτου Φαναρά, ο οποίος κατηγορεί στελέχη του ΠΑΣΟΚ για επιθέσεις στις δημοσκοπήσεις με «ακατάληπτα και αντιφατικά επιχειρήματα». Η στήλη θυμίζει ότι στην Ελλάδα όσοι δεν βολεύονται από τις έρευνες επιτίθενται στους δημοσκόπους, βάζοντας το ΠΑΣΟΚ στην ίδια γραμμή με τον ΣΥΡΙΖΑ μετά το 2019.

Το Powergame επανέρχεται στο ίδιο μοτίβο, λέγοντας ότι η ALCO δεν δημοσίευσε εκτίμηση ψήφου και ότι στη Χαριλάου Τρικούπη εμφανίστηκαν δικαιωμένοι, ενώ η «πράσινη βελόνα» παραμένει χαμηλά.

Στο θεσμικό πεδίο, το Powergame παρουσιάζει το ΠΑΣΟΚ ως κόμμα που ουσιαστικά αυτοεξαιρείται από τη συνταγματική αναθεώρηση, επειδή, σύμφωνα με τη στήλη, θα καταψηφίσει ακόμη και δικές του προτάσεις αν τις ψηφίσει η ΝΔ.

Εδώ υπάρχει καθαρή ατζέντα απονομιμοποίησης Ανδρουλάκη. Δεν τον χτυπούν μόνο πολιτικά, τον χτυπούν ως αρχηγό που δεν μπορεί να διαβάσει ούτε τις δημοσκοπήσεις ούτε τους θεσμικούς συσχετισμούς. Το αφήγημα είναι: το ΠΑΣΟΚ δεν ανεβαίνει επειδή δεν παράγει πολιτική, παράγει καχυποψία.

4. Το προσωπικό χτύπημα στον Ανδρουλάκη: οι καταθέσεις στο εξωτερικό

Το Newmoney σηκώνει το θέμα των καταθέσεων του Νίκου Ανδρουλάκη στο εξωτερικό. Δεν το παρουσιάζει ως παράνομο, αλλά το θέτει ως πολιτικό ζήτημα συμβολισμού: πώς ένας αρχηγός αξιωματικής αντιπολίτευσης και εν δυνάμει πρωθυπουργός κρατά μεγάλο μέρος των χρημάτων του εκτός Ελλάδας;

Αυτό είναι χτύπημα εμπιστοσύνης, όχι νομικό θέμα. Στόχος δεν είναι να αποδειχθεί παρανομία. Στόχος είναι να δημιουργηθεί η εικόνα ότι ο Ανδρουλάκης δεν πιστεύει στη χώρα που θέλει να κυβερνήσει. Πολιτικά, είναι πιο ύπουλο από ευθεία επίθεση: δεν λες «είναι ένοχος», λες «είναι ανακόλουθος». Και αυτό στην κεντρώα εκλογική αγορά γράφει.

5. Τσίπρας: αποθεώνεται στη Ρεματιά, αλλά αποδομείται ως προϊόν εργαστηρίου

Ο Βηματοδότης αξιοποιεί την ατάκα του Αλέκου Παπαδόπουλου για «μανιφέστα» που κατασκευάζονται σε επικοινωνιακά σχεδιαστήρια για να εμπορευτούν ψεύτικες ελπίδες. Η στήλη το συνδέει ευθέως με την εκδήλωση Τσίπρα στη Ρεματιά και το αφήγημα της «Ιθάκης».

Το Newmoney προσθέτει ότι τα σενάρια προσέγγισης Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου με Τσίπρα δεν είναι ώριμα, αν και θεωρητικά ένα νέο σχήμα Τσίπρα θα μπορούσε να είναι προορισμός για τον πρώην βουλευτή του ΠΑΣΟΚ.

Οι στήλες δεν αγνοούν τον Τσίπρα. Τον αντιμετωπίζουν σαν πολιτικό προϊόν σε φάση προθέρμανσης. Το μήνυμα προς το αντι-Μητσοτακικό ακροατήριο είναι: «μη βιάζεστε, δεν υπάρχει ακόμη σοβαρή κυβερνητική εναλλακτική». Το μήνυμα προς το ΠΑΣΟΚ είναι ακόμη πιο δηλητηριώδες: «αν δεν κινηθείτε, ο Τσίπρας θα σας ροκανίσει πριν ακόμη κατέβει».

6. Κράτος Δικαίου: η κυβέρνηση παίρνει ανάσα, αλλά όχι λευκή επιταγή

Και το Newmoney και το Powergame αξιοποιούν την παρουσία του Επιτρόπου Michael McGrath για να αντιστρέψουν την αντιπολιτευτική αφήγηση περί κατάρρευσης του κράτους δικαίου. Το Newmoney γράφει ότι ο Επίτροπος δεν είπε αυτά που λένε Ανδρουλάκης, Κωνσταντοπούλου και άλλοι περί κατάρρευσης, ενώ το Powergame παρουσιάζει τις δηλώσεις του ως ενόχληση για τους επικριτές της κυβέρνησης.

Όμως εδώ χρειάζεται προσοχή: η κυβερνητική ανάγνωση δεν σβήνει το κοινωνικό πρόβλημα. Η ίδια περίοδος συνοδεύεται από δημοσκοπικά ευρήματα που δείχνουν έντονη δυσπιστία για κράτος δικαίου και διαφθορά, με τον ΣΚΑΪ να μεταδίδει ότι στην ALCO το 72% πιστεύει πως δεν υπάρχει κράτος δικαίου στη χώρα.

Οι στήλες παίζουν κυβερνητική άμυνα υψηλού επιπέδου: «άλλο οι καταγγελίες της αντιπολίτευσης, άλλο η ευρωπαϊκή αξιολόγηση». Σωστό ως προς το θεσμικό τεκμήριο. Αλλά αν μείνεις μόνο εκεί, χάνεις την πολιτική ουσία: η κυβέρνηση μπορεί να κερδίζει πόντους στις Βρυξέλλες, αλλά η κοινωνική δυσπιστία δεν εξαφανίζεται με μία δήλωση Επιτρόπου.

7. Drones, Ουκρανία και Δυτικά Βαλκάνια: το παραπολιτικό γίνεται γεωπολιτική πίεση

Το Newmoney δίνει βάρος στο ουκρανικό drone που βρέθηκε στη Λευκάδα και εξηγεί γιατί η Αθήνα ανησυχεί: ασφάλεια ναυσιπλοΐας, περιβαλλοντικός κίνδυνος, πιθανότητα αντιποίνων και φόβος να θεωρηθεί ότι η Ελλάδα γνώριζε ή ανέχθηκε επιχειρησιακές κινήσεις.

Το θέμα επιβεβαιώνεται και από ρεπορτάζ που αναφέρουν ότι ο Δένδιας χαρακτήρισε το ζήτημα πολύ σοβαρό και ότι η κυβέρνηση στέλνει μηνύματα στο Κίεβο.

Ο Βηματοδότης συνδέει το ίδιο ζήτημα με τη στρατηγική της Αθήνας για τα Δυτικά Βαλκάνια και την επιθυμία να μη δοθεί προτεραιότητα στην Ουκρανία έναντι χωρών όπως το Μαυροβούνιο στην ενταξιακή διαδικασία της ΕΕ.

Εδώ οι στήλες κάνουν κάτι πιο σοβαρό από κουτσομπολιό. Δείχνουν ότι η Αθήνα θέλει να παραμείνει φιλοουκρανική, αλλά όχι άκριτα διαθέσιμη. Το μήνυμα προς Κίεβο και Βρυξέλλες είναι: «η Ελλάδα στηρίζει, αλλά δεν θα γίνει ξέφραγο επιχειρησιακό πεδίο στην Ανατολική Μεσόγειο».

8. Το οικονομικό/ενεργειακό υπόστρωμα: GSI, αγορές, ναυτιλία

Το Powergame δίνει θετικό σήμα για τον Great Sea Interconnector, γράφοντας ότι ανοίγει ο δρόμος για αίτημα χρηματοδότησης του ΑΔΜΗΕ προς την ΕΤΕπ και ότι η Κομισιόν δίνει ψήφο εμπιστοσύνης στο έργο.

Η πληροφορία επιβεβαιώνεται από οικονομικά ρεπορτάζ που μιλούν για «πράσινο φως» στον ΑΔΜΗΕ και στήριξη της Κομισιόν στο έργο, με σαφή γεωπολιτική διάσταση για την ενεργειακή ασφάλεια της Ανατολικής Μεσογείου.

Το Newmoney προσθέτει ευρύτερο οικονομικό κάδρο: consolidation στις χρηματιστηριακές μετά τη Euronext, επιστροφές κεφαλαίου, τουριστικά projects, dry bulk και ελληνική ναυτιλία στη Wall Street.

Οι οικονομικές αναφορές δεν είναι ουδέτερες. Χτίζουν εικόνα ότι, παρά την πολιτική φθορά, το επιχειρηματικό σύστημα κινείται, οι αγορές αναδιατάσσονται και η Ελλάδα παραμένει επενδυτική ιστορία. Αυτό είναι κρίσιμο για το κυβερνητικό αφήγημα: «μπορεί να υπάρχει πολιτικός θόρυβος, αλλά το σύστημα δουλεύει».