Η ελληνική πολιτική σκηνή δεν πάσχει από έλλειψη ρητορικής, αλλά από μια χρόνια αδυναμία να κοιτάξει κατάματα το βάθος των κοινωνικών ρηγμάτων. Όταν η εξουσία και η αντιπολίτευση διασταυρώνουν τα ξίφη τους μέσα από τον Τύπο, το πραγματικό ενδιαφέρον δεν εντοπίζεται στις κραυγές, αλλά στις σιωπές και στις αναγκαστικές παραδοχές. Η προσεκτική ανάγνωση των πρόσφατων παρεμβάσεων κορυφαίων στελεχών αποκαλύπτει μια πρόωρη αλλά σκληρή προεκλογική αναμέτρηση, όπου η αγωνία της διακυβέρνησης συναντά την υπαρξιακή ανασφάλεια ενός λαού κουρασμένου από την καθημερινή φθορά.

Στο κυβερνητικό στρατόπεδο, η γραμμή άμυνας έχει πλέον μετακινηθεί οριστικά. Η ακρίβεια δεν υποβαθμίζεται ως πρόσκαιρο φαινόμενο, αναγνωρίζεται ως ασφυκτική πραγματικότητα. Εκεί όμως που εξαντλείται η απολογία, επιστρατεύεται η τεχνοκρατική αναγκαιότητα. Ο Μάκης Βορίδης, στην Κυριακάτικη Μακεδονία, συμπυκνώνει το επερχόμενο εκλογικό διακύβευμα σε μια κυνική, αλλά θεσμικά συμπαγή εξίσωση, στις κάλπες δεν στέλνεις απλώς μήνυμα διαμαρτυρίας, εκλέγεις κυβέρνηση. Πρόκειται για την κλασική προσπάθεια μετατροπής της λαϊκής δυσαρέσκειας σε φόβο ακυβερνησίας. Δίπλα του ωστόσο, ο Βασίλης Κικίλιας, από την Real News, εκπέμπει ένα εντελώς διαφορετικό σήμα, που μαρτυρά την εσωτερική ανησυχία της παράταξης. Μιλώντας για επιστροφή στις λαϊκές ρίζες, για μεσαία τάξη και πατριωτισμό, αναγνωρίζει εμμέσως ότι οι αριθμοί και τα αυστηρά δημοσιονομικά πλαίσια δεν αρκούν για να συγκρατήσουν μια κοινωνική βάση που απομακρύνεται ψυχικά. Η Νέα Δημοκρατία μοιάζει παγιδευμένη ανάμεσα στην τεχνοκρατική της επάρκεια και στην ανάγκη μιας βαθύτερης, σχεδόν συναισθηματικής επανασύνδεσης με τους πολίτες.

Στην αντίπερα όχθη, η Χαριλάου Τρικούπη επιχειρεί να λύσει έναν διπλό γρίφο. Για να καταστεί αξιόπιστος αντίπαλος του Κυριάκου Μητσοτάκη, οφείλει προηγουμένως να ακυρώσει την ηγεμονία του Αλέξη Τσίπρα στον χώρο της κεντροαριστεράς. Ο Κώστας Σκανδαλίδης, μέσα από την Real News, αποδομεί την προσωποπαγή αντίληψη της πολιτικής και τις μονοσήμαντες ηγεσίες, ενώ ο Μιχάλης Κατρίνης, από την Μακεδονία, αναλαμβάνει το δύσκολο έργο της αριθμητικής τεκμηρίωσης, αντιπαραβάλλοντας κοστολογημένες προτάσεις απέναντι στην κυβερνητική μομφή για ανεύθυνες παροχές. Το ΠΑΣΟΚ θέλει να φορέσει κοστούμι εξουσίας, αρνούμενο τον ρόλο του συμπληρώματος. Όμως η στρατηγική πρόθεση απέχει ακόμη παρασάγγας από το να γίνει κοινωνικό ρεύμα. Η επίκληση της κυβερνησιμότητας από την αντιπολίτευση παραμένει μια άσκηση επί χάρτου, όσο δεν καταφέρνει να εμπνεύσει μια νέα συλλογική αυτοπεποίθηση.

Την ίδια στιγμή, η συνέντευξη του Γάλλου πρέσβη κ. Κασσιανίδη στην Καθημερινή, υπενθυμίζει με αυστηρότητα την ευρύτερη κλίμακα των πραγμάτων. Η ενεργειακή διασύνδεση Ελλάδας και Κύπρου, η ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία και η κοινή αποτροπή δεν είναι θεωρητικά σχήματα, είναι τα πραγματικά γεωπολιτικά ερείσματα μιας χώρας που αναζητά ρόλο σε έναν κατακερματισμένο κόσμο. Η Γαλλία προσφέρει στρατηγικό βάθος, αλλά δεν υπογράφει λευκές επιταγές απέναντι στους περιφερειακούς κινδύνους.

Το συμπέρασμα είναι αμείλικτο. Η επερχόμενη πολιτική αναμέτρηση δεν θα κριθεί απλώς στη διαχείριση της οργής ή στη σύγκρουση κοστολογημένων προγραμμάτων. Θα κριθεί στη δυνατότητα της πολιτικής να υπερβεί τη λογιστική διαχείριση και να δώσει υπαρξιακό αντίκρισμα στη σταθερότητα. Εάν το κυβερνών κόμμα αρκεστεί στον εκβιασμό του κυβερνητικού κενού και η αντιπολίτευση στην αυτάρεσκη αυτονομία της, η κοινωνία θα παραμείνει ένας σιωπηλός, αποξενωμένος παρατηρητής. Και τότε, η κρίση εκπροσώπησης δεν θα είναι απλώς εκλογικό πρόβλημα, αλλά βαθιά θεσμική και ιστορική οπισθοδρόμηση.

STRATEGYONLINE DAILY INTELLIGENCE

Συνδυαστική εμβάθυνση στις συνεντεύξεις Βορίδη, Κικίλια, Σκανδαλίδη, Κατρίνη και Κασσιανίδη

Κεντρικό εύρημα

Οι πέντε συνεντεύξεις, όταν διαβαστούν μαζί, περιγράφουν πολύ καθαρότερα την πραγματική πολιτική κατάσταση από αρκετά πρωτοσέλιδα.

Η κυβέρνηση δεν συμπεριφέρεται ως κυβέρνηση που φοβάται ότι χάνει άμεσα την εξουσία, συμπεριφέρεται όμως ως κυβέρνηση που γνωρίζει ότι πρέπει να ξανακερδίσει κοινωνικά στρώματα που θεωρούσε δεδομένα. Το ΠΑΣΟΚ δεν συμπεριφέρεται ως κόμμα που προετοιμάζεται να γίνει κυβερνητικός εταίρος, επιχειρεί να κατοχυρωθεί ως αυτόνομος πόλος εξουσίας. Και η Γαλλία, μέσω Κασσιανίδη, στέλνει ένα μήνυμα ότι η γεωπολιτική θέση της Ελλάδας μπορεί να γίνει πολύ ισχυρότερο πολιτικό περιουσιακό στοιχείο, εφόσον μετατραπεί από εξοπλιστική σχέση σε ευρωπαϊκή στρατηγική συνεργασία.

1. Βορίδης, η γραμμή της «κυβερνησιμότητας»

• Η συνέντευξη Βορίδη είναι ίσως η πιο καθαρή αποτύπωση του επιχειρήματος πάνω στο οποίο μπορεί να στηριχθεί η προεκλογική στρατηγική της ΝΔ.
• Δεν προσπαθεί να αρνηθεί την ακρίβεια. Την χαρακτηρίζει «πραγματικό πρόβλημα», αναγνωρίζει την πρόσθετη ενεργειακή πίεση και παραδέχεται ότι οι πολίτες δυσκολεύονται. Η άμυνα μεταφέρεται αλλού, στους δημοσιονομικούς περιορισμούς και στην ανάγκη κάθε πρόταση να έχει συγκεκριμένη χρηματοδότηση.
• Αυτό έχει σημασία. Η γραμμή δεν είναι πλέον «το πρόβλημα υπερβάλλεται», αλλά: «Ναι, υπάρχει πρόβλημα, αλλά εμείς είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να το διαχειριστούμε χωρίς να διαλύσουμε τα δημόσια οικονομικά».
• Γι’ αυτό επιτίθεται ταυτόχρονα σε Ανδρουλάκη και Τσίπρα. Στο ΠΑΣΟΚ απαντά με το ερώτημα της κοστολόγησης, στον Τσίπρα επαναφέρει τη μνήμη της προηγούμενης διακυβέρνησης και των «μη κοστολογημένων» υποσχέσεων.

Η σημαντικότερη φράση όμως βρίσκεται αλλού

• Προς τους δυσαρεστημένους ψηφοφόρους της ΝΔ λέει ουσιαστικά ότι στις εθνικές εκλογές δεν στέλνεις μήνυμα, εκλέγεις κυβέρνηση.
• Αυτό είναι σχεδόν έτοιμο προεκλογικό δίλημμα.
• Όχι «είστε ευχαριστημένοι από εμάς;», αλλά: «Μπορεί να είστε θυμωμένοι, αλλά ποιον θέλετε πρωθυπουργό την επόμενη ημέρα;»
• Είναι η στρατηγική μετατροπής της δυσαρέσκειας σε φόβο κυβερνητικού κενού.

Και ο Σαμαράς;

Εδώ ο Βορίδης κάνει κάτι απολύτως συνειδητό, αρνείται να του αποδώσει πολιτική υπόσταση πριν αυτή υπάρξει. «Ας γίνει πρώτα αυτό το κόμμα», είναι η ουσία της απάντησης.

Η ΝΔ καταλαβαίνει ότι όσο συζητά δημόσια το κόμμα Σαμαρά τόσο το δημιουργεί επικοινωνιακά πριν δημιουργηθεί οργανωτικά.

2. Κικίλιας, μια διαφορετική και πολιτικά πιο ενδιαφέρουσα ΝΔ

• Ο Κικίλιας λέει περίπου τα ίδια πράγματα με τον Βορίδη για την οικονομική κρίση, αλλά με εντελώς διαφορετικό πολιτικό λεξιλόγιο.
• Χαρακτηρίζει την ακρίβεια το μεγαλύτερο πρόβλημα της εποχής και συνδέει ευθέως το εκλογικό αποτέλεσμα με «τη σχέση μας με τους πολίτες» και με το πώς η ΝΔ απαντά στις ανησυχίες τους. PRESS_PDF_20260926 (6)
• Και μετά κάνει μια επιλογή με ιδιαίτερη σημασία, επιστρέφει στην ιδρυτική κοινωνική και πατριωτική ταυτότητα της ΝΔ, μιλώντας για μεσαία τάξη, λαϊκά στρώματα και «τους πολλούς». PRESS_PDF_20260926 (6)
• Αυτό δεν είναι τυπική υπουργική φρασεολογία.

ΜΗΝΥΜΑ

Υπάρχει διαφορετική διάγνωση από εκείνη του Βορίδη.

• Ο Βορίδης λέει: αξιοπιστία, κοστολόγηση, κυβερνησιμότητα.
• Ο Κικίλιας προσθέτει: κοινωνική επανασύνδεση, λαϊκότητα, πατριωτισμός, ενσυναίσθηση.
• Μάλιστα απορρίπτει ευθέως τα «πολιτικά διλήμματα» και ζητά από τη ΝΔ να εκφράσει έμπρακτα τον κοινωνικό και πατριωτικό χαρακτήρα της, να διορθώνει τα λάθη της και να βάζει το «εμείς» πάνω από το «εγώ».
• Αυτό είναι πολιτικά σημαντικότερο από ό,τι φαίνεται.

Ο Κικίλιας περιγράφει εμμέσως τι θεωρεί ότι λείπει σήμερα από τη ΝΔ. Δεν αρκεί η τεχνοκρατική αποτελεσματικότητα, χρειάζεται επανασύνδεση με εκείνο το κοινωνικό και πατριωτικό ακροατήριο που μπορεί να κοιτάζει προς τα δεξιά.

Και στον Σαμαρά εφαρμόζει την ίδια τακτική με τον Βορίδη, σεβασμός στο πρόσωπο, αλλά καμία αναγνώριση δεδομένου αντιπάλου πριν υπάρξει ανακοίνωση.

3. Σκανδαλίδης, η απόπειρα να ακυρωθούν ταυτόχρονα Μητσοτάκης και Τσίπρας

Η συνέντευξη Σκανδαλίδη έχει ίσως το πιο ενδιαφέρον πολιτικό μήνυμα για τη στρατηγική του ΠΑΣΟΚ.

• Δεν επιτίθεται μόνο στη ΝΔ.
• Επιτίθεται και στον Αλέξη Τσίπρα ως ανταγωνιστή ηγεμονίας στον αντιπολιτευτικό χώρο.
• Χαρακτηρίζει την ΕΛΑΣ «μονοπρόσωπο κόμμα» και μεταφράζει το «ή εμείς ή κανείς» του Τσίπρα σε «εγώ και μετά το χάος», συγκρίνοντάς το μάλιστα με τη στρατηγική Μητσοτάκη.
• Αυτό αποκαλύπτει το πραγματικό μέτωπο.
• Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να νικήσει πολιτικά τη ΝΔ αν προηγουμένως δεν κερδίσει το δικαίωμα να θεωρείται ο βασικός αντίπαλός της.
• Γι’ αυτό ο Σκανδαλίδης αντιστέκεται και στη συζήτηση των συνεργασιών. «Ας αφήσουμε τον λαό να αποφασίσει», λέει, παραπέμποντας τις συγκλίσεις μετά τις εκλογές.
• Η δεύτερη γραμμή του είναι κοινωνικοοικονομική. Προβλέπει «αβίωτο» χειμώνα και χαρακτηρίζει τα κυβερνητικά επιδόματα «ασπιρίνη για τη βαριά ασθένεια».

Εδώ βρίσκεται η μεγάλη διαχωριστική γραμμή:

• ΝΔ: η κρίση είναι διεθνής, απαιτεί στοχευμένες παρεμβάσεις μέσα στα δημοσιονομικά όρια.
• ΠΑΣΟΚ: η διεθνής κρίση αποκαλύπτει ένα ήδη ελαττωματικό μοντέλο κατανομής πόρων και ανάπτυξης.

4. Κατρίνης, το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να φορέσει κοστούμι κυβέρνησης

Ο Κατρίνης είναι περισσότερο τεχνοκρατικός από τον Σκανδαλίδη και γι’ αυτό η συνέντευξή του συμπληρώνει ιδανικά την προηγούμενη.

• Βάζει συγκεκριμένους αριθμούς, 1,37 δισ. ευρώ δημοσιονομικό αποτύπωμα την πρώτη χρονιά, περίπου 1,2 δισ. καθαρή δαπάνη και σταδιακή άνοδο στα 3,1 δισ. την τέταρτη.
• Ο λόγος είναι προφανής, θέλει να ακυρώσει ακριβώς την επίθεση Βορίδη ότι το ΠΑΣΟΚ αποτελεί κατάλογο παροχών χωρίς κοστολόγηση.

Άρα έχουμε άμεση σύγκρουση αφηγημάτων μέσα από τις δύο συνεντεύξεις:

• Βορίδης: «Πού θα βρείτε τα χρήματα;»
• Κατρίνης: «Τα έχουμε κοστολογήσει, η διαφωνία αφορά τις προτεραιότητες».

Αυτό είναι πολύ πιο σοβαρή πολιτική αντιπαράθεση από τη συνηθισμένη ανταλλαγή συνθημάτων.

Ο Κατρίνης επίσης αρνείται να δεχθεί ότι το ΠΑΣΟΚ αγωνίζεται για δεύτερη ή τρίτη θέση. Η πρωτιά χαρακτηρίζεται «πολιτικά αναγκαία».

Και κλείνει οριστικά την πόρτα συνεργασίας με τη ΝΔ, χωρίς όμως να δεσμεύεται προκαταβολικά για συμμαχία με τον Τσίπρα. Οι πολίτες αποφασίζουν πρώτα και μετά εξετάζονται προγραμματικές συγκλίσεις.

ΕΚΤΙΜΗΣΗ

Σκανδαλίδης και Κατρίνης οικοδομούν μία κοινή στρατηγική: ούτε Μητσοτάκης, ούτε υποταγή στον Τσίπρα, πρώτα αυτόνομο ΠΑΣΟΚ εξουσίας.

Το αδύναμο σημείο είναι προφανές, το πολιτικό αφήγημα προηγείται ακόμη της δημοσκοπικής πραγματικότητας.

5. Κασσιανίδης, η συνέντευξη που αλλάζει κλίμακα

Η συνέντευξη του νέου Γάλλου πρέσβη είναι διαφορετικής τάξης. Δεν αφορά ποιος θα κερδίσει τις ελληνικές εκλογές, αλλά ποιο στρατηγικό περιβάλλον μπορεί να αξιοποιήσει η επόμενη ελληνική κυβέρνηση.

Τέσσερα σημεία ξεχωρίζουν.

• Πρώτον, το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου. Η Γαλλία θέλει να υλοποιηθεί και ο Κασσιανίδης το χαρακτηρίζει ευρωπαϊκό έργο, σημαντικό για την ενεργειακή επάρκεια, με δύο γαλλικές εταιρείες να συμμετέχουν. Αλλά όταν ερωτάται για το γεωπολιτικό ρίσκο αποφεύγει να μπει σε λεπτομέρειες. Η γαλλική στήριξη στο έργο ωστόσο είναι σαφής. Δεν πρέπει όμως να μεταφραστεί αυτομάτως σε γαλλική εγγύηση έναντι κάθε τουρκικής αντίδρασης. Αυτό δεν το λέει.
• Δεύτερον, η ελληνογαλλική σχέση μετατοπίζεται από αγοραπωλησία εξοπλισμών σε στρατηγική σχέση, με στρατιωτική εκπαίδευση, καινοτομία και κοινό ευρωπαϊκό προσανατολισμό.
• Τρίτον, η Ελλάδα εντάσσεται στη συζήτηση της γαλλικής «προηγμένης αποτροπής». Ο πρέσβης τονίζει ότι δεν πρόκειται μόνο για συμβολική κίνηση αλλά για διαδικασία συνεργασίας μεταξύ των συμμετεχόντων κρατών.
• Τέταρτον, η στρατηγική αυτονομία επεκτείνεται πέρα από την άμυνα, στην ενέργεια, στην τεχνητή νοημοσύνη, στα δεδομένα, στις κεφαλαιαγορές και ακόμη στους μικρούς αρθρωτούς πυρηνικούς αντιδραστήρες.

Αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό μακροπρόθεσμο μήνυμα και υπερβαίνει τη σημερινή κομματική αντιπαράθεση.

6. Τι λένε και οι πέντε όταν τους διαβάσεις μαζί

Υπάρχουν τέσσερις μεγάλες συγκλίσεις.

Πεδίο	Τι προκύπτει
Ακρίβεια	Κανείς δεν την υποβαθμίζει. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση διαφωνούν για την αιτία και τη θεραπεία, όχι για τη σοβαρότητά της.
Εκλογές	Όλοι ήδη μιλούν προεκλογικά, ακόμη και όταν η κυβέρνηση επιμένει στην εξάντληση της τετραετίας.
Κυβερνησιμότητα	ΝΔ και ΠΑΣΟΚ επιχειρούν αμφότερα να αποδείξουν ότι μόνο τα ίδια διαθέτουν αξιόπιστο σχέδιο διακυβέρνησης.
Γεωπολιτική	Η εξωτερική πολιτική και η ενέργεια δεν είναι πια ξεχωριστά πεδία, συνδέονται με οικονομία, άμυνα και εσωτερική πολιτική νομιμοποίηση.

7. Η βαθύτερη σύγκρουση Βορίδη–Κικίλια που δεν είναι σύγκρουση

Εδώ βλέπω ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημερινά σήματα. Δεν διαφωνούν δημοσίως. Αλλά εκπροσωπούν δύο συμπληρωματικούς δρόμους σωτηρίας της ΝΔ.

• Βορίδης: κυβερνητική αξιοπιστία, σταθερότητα, δημοσιονομική ορθοδοξία, φόβος του άγνωστου.
• Κικίλιας: κοινωνική βάση, λαϊκά στρώματα, πατριωτισμός, ενσυναίσθηση, διόρθωση λαθών.

Εάν η ΝΔ θέλει αυτοδυναμία, πιθανότατα χρειάζεται και τα δύο.

• Η καθαρή τεχνοκρατική γραμμή δεν αρκεί για να επαναφέρει δυσαρεστημένους δεξιούς ψηφοφόρους.
• Η καθαρή πατριωτική γραμμή δεν αρκεί για να καθησυχάσει κεντρώους ψηφοφόρους για τη δημοσιονομική αξιοπιστία.

Αυτό μπορεί να γίνει ο πραγματικός προεκλογικός συνδυασμός της ΝΔ.

8. Η βαθύτερη στρατηγική Σκανδαλίδη–Κατρίνη

Το ΠΑΣΟΚ κάνει κάτι εξίσου συγκεκριμένο.

• Ο Σκανδαλίδης επιχειρεί να δώσει πολιτική και ιστορική νομιμοποίηση στην αυτονομία του κόμματος.
• Ο Κατρίνης επιχειρεί να της δώσει τεχνοκρατική και κυβερνητική αξιοπιστία.
• Ο ένας λέει ουσιαστικά «δεν είμαστε Τσίπρας».
• Ο άλλος «μπορούμε να κυβερνήσουμε».
• Αυτό είναι η σωστή στρατηγική εάν στόχος είναι η ηγεμονία στον αντιπολιτευτικό χώρο.
• Το πρόβλημα είναι ότι χρειάζεται να μετατραπεί από αφήγημα σε εκλογική κίνηση.

9. ΒΑΣΙΚΟ ΣΕΝΑΡΙΟ

Η προεκλογική αντιπαράθεση αρχίζει να συγκροτείται γύρω από τρεις ερωτήσεις:

1. Ποιος μπορεί να προστατεύσει το εισόδημα χωρίς να διακινδυνεύσει τη δημοσιονομική σταθερότητα;
2. Ποιος μπορεί πραγματικά να κυβερνήσει την επόμενη ημέρα;
3. Ποιος μπορεί να συνδυάσει κοινωνική ασφάλεια με εθνική και ευρωπαϊκή ισχύ;

• Η ΝΔ έχει σήμερα πλεονέκτημα στο δεύτερο και στο τρίτο.
• Η αντιπολίτευση έχει καλύτερο έδαφος στο πρώτο.
• Το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να ακυρώσει αυτή την ασυμμετρία παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως ταυτόχρονα κοινωνικό και κυβερνητικά αξιόπιστο.

10. Εναλλακτική υπόθεση

Υπάρχει όμως και μία άλλη ανάγνωση.

• Οι συνεντεύξεις μπορεί να δείχνουν περισσότερο την προεκλογική επιθυμία των κομμάτων παρά την πραγματική κοινωνική δυναμική.
• Η ΝΔ μπορεί να θεωρεί ότι θα ανακτήσει τους δυσαρεστημένους μέσω κυβερνησιμότητας και πατριωτικής επανασύνδεσης, χωρίς αυτό να συμβεί.
• Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να θεωρεί ότι η «αυτόνομη κυβερνητική πρόταση» αρκεί για να ξεπεράσει τον Τσίπρα, χωρίς αυτό να επιβεβαιωθεί.
• Άρα πρέπει να διαχωρίζουμε τη στρατηγική πρόθεση από την εκλογική αποτελεσματικότητα.

11. Τι θα παρακολουθούσα μετά από αυτές τις πέντε συνεντεύξεις

• Πρώτο, αν το κοινωνικό και πατριωτικό λεξιλόγιο Κικίλια εμφανιστεί και σε άλλους κορυφαίους της ΝΔ. Αν ναι, δεν είναι προσωπικός τόνος αλλά αλλαγή κομματικής γραμμής.
• Δεύτερο, αν η γραμμή Βορίδη «στις εκλογές εκλέγεις κυβέρνηση, δεν στέλνεις μήνυμα» αρχίσει να επαναλαμβάνεται από το Μαξίμου. Τότε έχουμε τον πυρήνα του προεκλογικού διλήμματος.
• Τρίτο, αν ΠΑΣΟΚ και Ανδρουλάκης συνεχίσουν την ταυτόχρονη επίθεση σε Μητσοτάκη και Τσίπρα. Αυτό θα επιβεβαιώσει στρατηγική δύο μετώπων.
• Τέταρτο, αν η κοστολόγηση που προβάλλει ο Κατρίνης γίνει κεντρικό επικοινωνιακό όπλο του ΠΑΣΟΚ. Ο Βορίδης έχει ήδη δείξει πού θα δεχθεί επίθεση.
• Πέμπτο, το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου. Η συνέντευξη Κασσιανίδη δίνει σαφή γαλλική πολιτική επιθυμία για υλοποίηση, αλλά αφήνει ανοιχτό το κρίσιμο ερώτημα, τι ακριβώς είναι διατεθειμένο να κάνει το Παρίσι εάν το γεωπολιτικό ρίσκο μετατραπεί σε επιχειρησιακό εμπόδιο.

Το δια ταύτα

Αν αφαιρέσουμε τον θόρυβο των πρωτοσέλιδων, αυτές οι πέντε συνεντεύξεις λένε κάτι αρκετά συγκεκριμένο.

• Η εκλογική μάχη έχει ήδη αρχίσει σε επίπεδο στρατηγικής, παρότι δεν έχει αρχίσει θεσμικά.
• Η ΝΔ προετοιμάζει άμυνα σε δύο γραμμές, κυβερνησιμότητα και κοινωνικοπατριωτική επανασύνδεση.
• Το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί επίσης δύο κινήσεις μαζί, να απονομιμοποιήσει τη ΝΔ και να μην παραδώσει στον Τσίπρα την ιδιοκτησία της αντιπολίτευσης.
• Και πίσω από αυτή την εσωτερική σύγκρουση διαμορφώνεται ένα πολύ μεγαλύτερο πεδίο, ενέργεια, ευρωπαϊκή άμυνα, γαλλική αποτροπή, καλώδιο, τεχνητή νοημοσύνη και στρατηγική αυτονομία.
• Η πολιτική μάχη του 2027, εάν τα σημερινά σήματα επιβεβαιωθούν, δεν θα κριθεί μόνο στην ερώτηση «ποιος σας θυμώνει λιγότερο».
• Θα κριθεί στο ποιος θα πείσει ότι μπορεί ταυτόχρονα να προστατεύσει το νοικοκυριό, να κυβερνήσει χωρίς περιπέτεια και να τοποθετήσει τη χώρα με ασφάλεια σε μια πολύ πιο ασταθή Ευρώπη.