Όταν η εξουσία επιχειρεί να συνομιλήσει με το μέλλον στη Silicon Valley, η εγχώρια πραγματικότητα έχει τον τρόπο να την προσγειώνει απότομα στην αντλία των καυσίμων και στα ράφια των σούπερ μάρκετ. Αυτή ακριβώς η διελκυστίνδα ανάμεσα στην τεχνοκρατική φυγή προς τα εμπρός και στη φθορά της καθημερινότητας αποτυπώνεται ανάγλυφα στα παρασκηνιακά σήματα των ημερών. Το Μέγαρο Μαξίμου επιδιώκει να εκπέμψει εικόνα σταθερότητας, μεταρρυθμιστικού οίστρου και διεθνούς αξιοπιστίας, ωστόσο στο εσωτερικό του μηχανισμού αρχίζουν να τρίζουν τα γρανάζια.

Η ανάγνωση του παρασκηνίου δεν αφήνει περιθώρια για αυταπάτες. Δίπλα στον πρωθυπουργό, που αναζητεί ιδεολογικό οξυγόνο στην ανασύνταξη του μεσαίου χώρου και τεχνολογικές επενδύσεις στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, συγκροτείται ένας στενός, λειτουργικός άξονας κορυφής. Ο Κυριάκος Πιερρακάκης εδραιώνεται ως ο βασικός πυλώνας της οικονομικής διαχείρισης, καρπούμενος τις διεθνείς αναβαθμίσεις και προωθώντας ρυθμίσεις για την πρώτη κατοικία που στέλνουν σαφές μήνυμα ελέγχου προς τους servicers. Την ίδια στιγμή, πρόσωπα εμπιστοσύνης αναλαμβάνουν τον ρόλο του συνδέσμου για τις ειδικές αποστολές.

Όμως η εικόνα της κορυφής δεν κρύβει τις αρρυθμίες της βάσης. Το γεγονός ότι κορυφαίοι υπουργοί, όπως ο Τάκης Θεοδωρικάκος, στοχοποιούνται πλέον ευθέως για απροθυμία ή αδυναμία να αναμετρηθούν με το τέρας της ακρίβειας, δείχνει ότι η περίοδος χάριτος εξαντλήθηκε. Το Μαξίμου δεν διατίθεται να χρεωθεί το πολιτικό κόστος των ανατιμήσεων και αρχίζει να διαχωρίζει τη θέση του από όσους πετούν την καυτή πατάτα σε συναρμόδια υπουργεία. Ταυτόχρονα, η σκληρή διαπραγμάτευση με τα διυλιστήρια για τις επιδοτήσεις μαρτυρά ότι η κυβέρνηση επιχειρεί να κλείσει άρον άρον μέτωπα πριν ο χειμώνας επιβάλει τους δικούς του όρους.

Αυτή η εσωτερική πειθάρχηση γίνεται ακόμη πιο επιτακτική όσο στα δεξιά της παράταξης η απειλή παύει να είναι αφηρημένη. Οι εργασίες στα γραφεία της οδού Ιπποκράτους ολοκληρώνονται και ο Αντώνης Σαμαράς ετοιμάζει την τελική του κίνηση, απειλώντας ευθέως τη συνοχή του εκλογικού ακροατηρίου. Απέναντι σε αυτό το ενδεχόμενο, το σύστημα επιχειρεί να ανασυστήσει το παλιό, δοκιμασμένο δίλημμα της σταθερότητας απέναντι στον ανορθολογισμό, εκμεταλλευόμενο την αδυναμία της Χαριλάου Τρικούπη να παρουσιάσει ένα κοστολογημένο, πειστικό πρόγραμμα διακυβέρνησης.

Ακόμη και στο επιχειρηματικό πεδίο, όπως στο εμβληματικό project του Ελληνικού, η ανοχή στις καθυστερήσεις και στις παρασκηνιακές σκιές του παρελθόντος φαίνεται να τελειώνει. Το μήνυμα είναι σαφές προς πάσα κατεύθυνση, κανείς δεν είναι στο απυρόβλητο. Η κυβέρνηση οφείλει να καταλάβει ότι οι μεγάλες στρατηγικές και τα θεωρητικά μανιφέστα περί κέντρου κρίνονται στον λογαριασμό του νοικοκυριού. Αν τα βαρίδια της αναποτελεσματικότητας δεν αποκοπούν εγκαίρως, το αφήγημα της συνέχειας κινδυνεύει να τιναχτεί στον αέρα πριν καν φτάσουμε στις κάλπες.

STRATEGYONLINE DAILY INTELLIGENCE

1. Επιτελική σύνοψη

Οι τρεις στήλες δεν αποτελούν ενιαίο κέντρο εκπομπής, αλλά συγκλίνουν σε ένα εντυπωσιακά συνεκτικό πολιτικό υπόστρωμα. Η κυβέρνηση εξακολουθεί να εμφανίζεται κυρίαρχη στο παρόν, ενώ ταυτόχρονα αρχίζει να συζητείται όλο και πιο ανοιχτά τι μπορεί να συμβεί εάν η επόμενη κάλπη δεν παραγάγει αυτοδυναμία.

Εδώ βρίσκεται το ουσιαστικό εύρημα.

Ο «Βηματοδότης» τοποθετεί τον Μητσοτάκη στο Κέντρο, καταγράφει μετακινήσεις από το ΠΑΣΟΚ προς έναν υπό διαμόρφωση χώρο Τσίπρα και παρουσιάζει το κόμμα Σαμαρά ως σχέδιο που πλησιάζει στην ανακοίνωση. Το Big Mouth προχωρά ένα βήμα περισσότερο, βάζει στο τραπέζι κυβέρνηση συνεργασίας και παρουσιάζει τον Κωστή Χατζηδάκη ως πρόσωπο που οικοδομεί γέφυρες προς το ΠΑΣΟΚ και θα μπορούσε, υπό προϋποθέσεις, να λειτουργήσει ως μεταβατική λύση. Το Dark Room, από όσα κατέστη δυνατό να ανακτηθούν και να διασταυρωθούν, κρατά περισσότερο το κυβερνητικό παρόν, μέτρα για την ενέργεια, τεχνολογική και επενδυτική ατζέντα Μητσοτάκη στις ΗΠΑ. Η κυβερνητική παρέμβαση στα καύσιμα και το πρόγραμμα σε Nvidia, Tesla και Στάνφορντ επιβεβαιώνονται από χωριστό ρεπορτάζ.

Αρχίζει να δοκιμάζεται δημοσιογραφικά μια νέα ερώτηση, όχι αν ο Μητσοτάκης προηγείται, αλλά τι γίνεται εάν προηγείται χωρίς να μπορεί να κυβερνήσει μόνος.

Δεν βλέπω στοιχεία συντονισμένης διαρροής μεταξύ των τριών μέσων. Βλέπω όμως παράλληλη ανίχνευση του ίδιου προβλήματος εξουσίας.

2. Ανάλυση ανά στήλη

Dark Room, newmoney.gr, 21/9

Dark Room – newmoney.gr

Τι λέει

• Ο τίτλος της στήλης συγκεντρώνει τέσσερις διαφορετικούς κόσμους, κυβερνητικά μέτρα για την ενέργεια, το ταξίδι Μητσοτάκη και τις επαφές υψηλής τεχνολογίας στο Σαν Φρανσίσκο, πολιτικά πρόσωπα και Σαμαρά, καθώς και επιχειρηματικό παρασκήνιο γύρω από BlackRock και αεροδρόμιο.
• Το πρώτο σκέλος επιβεβαιώνεται ανεξάρτητα. Ο Μητσοτάκης έχει προαναγγείλει παρεμβάσεις για πετρέλαιο θέρμανσης και ντίζελ, ακόμη και ενδεχόμενη φορολογική παρέμβαση εφόσον υπάρξει ευρωπαϊκό περιθώριο. Στο Σαν Φρανσίσκο το επίσημο πρόγραμμα περιλαμβάνει Nvidia, Tesla, εκδήλωση για την τεχνητή νοημοσύνη και ομιλία στο Στάνφορντ.

Τι υπονοεί

• Η κατασκευή είναι σαφής: ο Μητσοτάκης επιχειρεί ταυτόχρονα άμυνα στο εσωτερικό και επίθεση στο εξωτερικό.
• Στο εσωτερικό, ακρίβεια και καύσιμα. Στο εξωτερικό, τεχνολογία, επενδύσεις, διεθνείς επαφές.
• Αυτό είναι εξαιρετικά χρήσιμο επικοινωνιακά για το Μαξίμου. Ο πρωθυπουργός δεν παρουσιάζεται εγκλωβισμένος στην ακρίβεια, παρουσιάζεται ως πολιτικός που «σβήνει τη φωτιά» στο εσωτερικό ενώ μιλά με τα κέντρα της νέας οικονομίας στις ΗΠΑ.

Πιθανό κέντρο τροφοδότησης

• Για το πρόγραμμα των ΗΠΑ, κυβερνητικές και επιχειρηματικές πηγές, με υψηλή πιθανότητα.
• Για τα επιχειρηματικά παρασκήνια, το ίδιο το είδος της στήλης παραπέμπει περισσότερο σε αγορά, επενδυτικά και εταιρικά δίκτυα.
• Δεν έχω επαρκές ανακτημένο κείμενο για να αποδώσω με ασφάλεια συγκεκριμένη πηγή στα επιμέρους θέματα Σαμαρά, BlackRock ή «Μαργαρίτας και Νίκου Α.». Δεν θα συμπληρώσω το κενό με εικασία.

Πολιτική σκοπιμότητα

• Να σταθεροποιηθεί η εικόνα μιας κυβέρνησης που αντιμετωπίζει την πίεση χωρίς να εγκαταλείπει το αφήγημα εκσυγχρονισμού και επενδύσεων.
• Ωφελείται: Μητσοτάκης.
  Πιέζεται: κυρίως η κυβερνητική ομάδα που πρέπει να αποδείξει ότι τα μέτρα για την ακρίβεια έχουν αποτέλεσμα.

Βηματοδότης, ΤΟ ΒΗΜΑ, 20/9

«Κεντρώοι, ενωθείτε!» – Βηματοδότης

Εδώ έχουμε την πολιτικά πλουσιότερη στήλη από τις τρεις.

Τι λέει

Ο Βηματοδότης χτίζει τέσσερις διαφορετικές ιστορίες.

• Πρώτον, χρησιμοποιεί το βιβλίο Centrists of the World Unite! που φέρεται να διαβάζει ο Μητσοτάκης ως όχημα για να υποστηρίξει ότι ο πρωθυπουργός επιδιώκει να κρατήσει το κεντρώο εκλογικό σώμα.
• Δεύτερον, μεταφέρει υποψίες της Χαριλάου Τρικούπη ότι πρώην στέλεχος του ΠΑΣΟΚ οργανώνει μετακινήσεις δυσαρεστημένων στελεχών προς τον χώρο που συνδέεται με τον Τσίπρα. Η ίδια η στήλη προειδοποιεί ότι δεν εγγυάται τη βασιμότητα της πληροφορίας.
• Τρίτον, παρουσιάζει την προετοιμασία κόμματος Σαμαρά ως προχωρημένη, μέχρι και σε επίπεδο γραφείων, ψηφοδελτίων και πιθανού χρόνου ανακοίνωσης τον Οκτώβριο.
• Τέταρτον, καταγράφει την αγωνία Τριαντόπουλου και Αγοραστού για την εισήγηση σχετικά με ενδεχόμενο Ειδικό Δικαστήριο για την υπόθεση των Τεμπών.

Τι υπονοεί

Το πραγματικό μήνυμα είναι πολύ πιο ενδιαφέρον: το σημερινό κομματικό σύστημα αρχίζει να αντιμετωπίζεται ως ρευστό.

• Μητσοτάκης → Κέντρο.
• Σαμαράς → δεξιότερη αποκόλληση.
• Τσίπρας → ανασύνθεση Κεντροαριστεράς.
• ΠΑΣΟΚ → κίνδυνος διαρροών.

Δεν είναι τέσσερις ειδήσεις. Είναι ένας χάρτης πιθανής αναδιάταξης.

Τι φαίνεται οργανικό και τι δοκιμαστικό

• Η ανάγνωση του κεντρώου ανοίγματος Μητσοτάκη είναι πολιτική ερμηνεία, όχι διαρροή στρατηγικού σχεδίου.
• Η πληροφορία για «στρατολόγο» στελεχών του ΠΑΣΟΚ είναι χαμηλότερης αξιοπιστίας, επειδή ακόμη και η στήλη την παρουσιάζει με επιφύλαξη.
• Η πληροφορία για το κόμμα Σαμαρά είναι πολύ πιο συγκεκριμένη, αλλά παραμένει παραπολιτική πληροφορία που απαιτεί εξωτερική επιβεβαίωση.
• Το ενδιαφέρον είναι το ίδιο το γεγονός ότι το Βήμα επιλέγει να την παρουσιάσει πλέον ως «τελική ευθεία». Αυτό δημιουργεί πίεση στον Σαμαρά, διότι όσο η ανακοίνωση παρουσιάζεται ως επικείμενη, τόσο αυξάνεται το κόστος μιας νέας αναβολής.
• ΕΚΤΙΜΗΣΗ: η στήλη λειτουργεί περισσότερο ως επιταχυντής πολιτικών διεργασιών παρά ως απλός καταγραφέας τους.

Big Mouth, powergame.gr, 21/9

Big Mouth – powergame.gr

Τι λέει

Εδώ βρίσκεται το πιο επιθετικό παραπολιτικό υλικό.

• Ο Θεοδωρικάκος παρουσιάζεται σχεδόν ως «εξαφανισμένος» από τη μάχη της ακρίβειας. Η κριτική δεν αφορά μόνο την αποτελεσματικότητά του, αλλά ουσιαστικά την προθυμία του να αναλάβει την πολιτική ευθύνη του χαρτοφυλακίου.
• Στον αντίποδα, ο Χατζηδάκης παρουσιάζεται ως μετριοπαθής, μεθοδικός και ως πολιτικός που οικοδομεί γέφυρες προς την πλευρά Ανδρουλάκη. Η στήλη φτάνει να θέτει ρητά ενδεχόμενο μελλοντικής πρότασής του ως μεταβατικού πρωθυπουργού σε περίπτωση κυβέρνησης συνεργασίας.

Εδώ χτυπά καμπανάκι

• Αυτό δεν είναι πληροφορία ότι σχεδιάζεται κυβέρνηση Χατζηδάκη.
• Είναι πολύ πιθανότερα ένα δοκιμαστικό πολιτικό σενάριο.
• Και ακριβώς γι’ αυτό έχει σημασία.
• Το μήνυμα δοκιμάζεται σε τρία ακροατήρια ταυτόχρονα:
• στο εσωτερικό της ΝΔ, αν ο Χατζηδάκης θεωρείται αποδεκτός διάδοχος ή λύση ανάγκης,
• στο ΠΑΣΟΚ, αν υπάρχει πεδίο συζήτησης για μετεκλογική συνεργασία,
• στο κεντρώο εκλογικό σώμα, αν μια κυβέρνηση συνεργασίας μπορεί να παρουσιαστεί ως σταθερότητα και όχι ως πολιτική ανωμαλία.

Η προειδοποιητική βολή προς Θεοδωρικάκο

Αυτή είναι πολύ πιο άμεση.

• Το μήνυμα είναι περίπου: η ακρίβεια γίνεται το πρώτο κυβερνητικό πρόβλημα και κάποιος πρέπει να χρεωθεί την αντιμετώπισή της.
• Η δημόσια απόδοση αρμοδιοτήτων μεταξύ υπουργείων δεν προστατεύει πλέον πολιτικά τον αρμόδιο υπουργό.
• Πιθανό ακροατήριο: Μαξίμου και κυβερνητικό σχήμα.

3. Κοινά μοτίβα

Υπάρχουν τέσσερα.

• Πρώτο, ο Μητσοτάκης μετακινείται προς το Κέντρο. Ο Βηματοδότης το λέει σχεδόν ευθέως, το Big Mouth το συμπληρώνει με την υπόθεση μετεκλογικής συνεργασίας, ενώ η τεχνοκρατική και επενδυτική ατζέντα του ταξιδιού στις ΗΠΑ ενισχύει την εικόνα ενός πρωθυπουργού που θέλει να παραμένει ιδιοκτήτης του εκσυγχρονιστικού χώρου.
• Δεύτερο, τα άκρα του σημερινού κομματικού συστήματος αρχίζουν να κινούνται. Σαμαράς δεξιά, Τσίπρας αριστερά και κεντροαριστερά.
• Τρίτο, το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται περισσότερο σε θέση αμυνόμενου ιδιοκτήτη ενός χώρου παρά επιτιθέμενου διεκδικητή εξουσίας.
• Τέταρτο, αρχίζει να νομιμοποιείται στη δημόσια συζήτηση το σενάριο μη αυτοδυναμίας.

Αυτό είναι το πιο σημαντικό.

4. Πιθανές πηγές και κέντρα εκπομπής

Δεν υπάρχουν στοιχεία που να επιτρέπουν να πούμε ότι κάποιο συγκεκριμένο κέντρο «έδωσε γραμμή» και στα τρία μέσα.

Υπάρχουν όμως ενδείξεις διαφορετικών οικοσυστημάτων πληροφόρησης.

• Κυβερνητικό/Μαξίμου: ταξίδι ΗΠΑ, επενδυτική ατζέντα, ενεργειακά μέτρα.
• ΠΑΣΟΚ: η πληροφορία για τις υποψίες περί οργανωμένης μετακίνησης στελεχών εμφανίζεται ρητά ως προερχόμενη από τη Χαριλάου Τρικούπη.
• ΝΔ και κεντροδεξιό παρασκήνιο: οι πληροφορίες για Χατζηδάκη και μελλοντικές γέφυρες έχουν τα χαρακτηριστικά εσωτερικού πολιτικού δικτύου, αλλά αυτό είναι εκτίμηση, όχι επιβεβαιωμένη ταυτοποίηση πηγής.
• Σαμαρικό περιβάλλον ή συνομιλητές του: πιθανή πηγή για στοιχεία προετοιμασίας κόμματος, αλλά δεν διαθέτουμε απόδειξη για να το αποδώσουμε συγκεκριμένα.
• Επιχειρηματικό σύστημα: εμφανέστερο στο Dark Room, λόγω της συστηματικής σύνδεσης πολιτικής, αγορών και εταιρικών κινήσεων.

5. Η κρυφή ατζέντα

Η κρυφή ατζέντα δεν είναι «ποιος θα κάνει κόμμα».

Είναι: Πώς θα κυβερνηθεί η χώρα εάν οι επόμενες εκλογές παράγουν πρώτη ΝΔ αλλά όχι αυτοδύναμη ΝΔ;

• Μόλις τεθεί αυτή η ερώτηση, όλα τα υπόλοιπα αποκτούν διαφορετική σημασία.
• Ο Σαμαράς δεν είναι μόνο πρόβλημα στα δεξιά, μπορεί να είναι παράγοντας απώλειας κρίσιμων μονάδων αυτοδυναμίας.
• Ο Τσίπρας δεν είναι μόνο επιστροφή πρώην πρωθυπουργού, μπορεί να διαταράξει την αριθμητική του ΠΑΣΟΚ.
• Ο Ανδρουλάκης δεν είναι μόνο αρχηγός αντιπολίτευσης, μπορεί να γίνει κάτοχος κρίσιμων κοινοβουλευτικών εδρών.
• Ο Χατζηδάκης δεν είναι απλώς αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, δοκιμάζεται παραπολιτικά ως πιθανός κόμβος συναίνεσης.
• Αυτό δεν σημαίνει ότι αυτό το σενάριο θα συμβεί.
• Σημαίνει ότι κάποιοι έχουν αρχίσει να το σκέφτονται αρκετά σοβαρά ώστε να το βάζουν στο δημόσιο εργαστήριο.

6. Η γραμμή που δημιουργείται

Η συνολική γραμμή είναι αναδιάταξη υπό συνθήκες σταθερότητας.

Δεν κατασκευάζεται εικόνα άμεσης κατάρρευσης Μητσοτάκη.

Το αντίθετο.

Ο Μητσοτάκης παραμένει το κέντρο του συστήματος. Αλλά γύρω του αρχίζουν να τοποθετούνται τα κομμάτια της πιθανής επόμενης φάσης.

• Κέντρο → Μητσοτάκης.
• Δεξιά διαρροή → Σαμαράς.
• Κεντροαριστερή αναδιάταξη → Τσίπρας.
• Ρυθμιστής → ΠΑΣΟΚ.
• Πιθανός θεσμικός διαμεσολαβητής → Χατζηδάκης.

Αυτό είναι το αφήγημα που πρέπει να παρακολουθήσουμε, όχι να υιοθετήσουμε.

7. Ποιον θέλουν να επηρεάσουν

• Μέγαρο Μαξίμου: «Η αυτοδυναμία δεν είναι δεδομένη, διατηρήστε Κέντρο και αντιμετωπίστε ακρίβεια».
• Κυβερνητικά στελέχη: «Η επόμενη ημέρα μπορεί να αρχίσει πριν τελειώσει η σημερινή».
• Χατζηδάκη: η στήλη τον αναβαθμίζει αντικειμενικά σε παίκτη μετεκλογικών σεναρίων.
• Ανδρουλάκη: δέχεται διπλή πίεση, να αποτρέψει διαρροές προς Τσίπρα και να τοποθετηθεί εμμέσως απέναντι στο ερώτημα συνεργασιών.
• Σαμαρά: η συνεχής παρουσίαση του κόμματος ως «έτοιμου» λειτουργεί και ως πίεση να αποφασίσει.
• Κεντρώους ψηφοφόρους: προετοιμάζεται η ιδέα ότι η σταθερότητα μπορεί αύριο να σημαίνει συνεργασία και όχι υποχρεωτικά αυτοδυναμία.

8. Πολιτική εκτίμηση

Η σημαντικότερη πληροφορία δεν είναι η υποτιθέμενη φιλοδοξία Χατζηδάκη ούτε το γραφείο του Σαμαρά.

Είναι ότι τρεις διαφορετικές παραπολιτικές μηχανές αρχίζουν να διαβάζουν το πολιτικό σύστημα όχι μόνο με όρους της επόμενης δημοσκόπησης, αλλά με όρους της επόμενης κυβερνητικής αρχιτεκτονικής.

• Πρόκειται κυρίως για παράλληλη δημοσιογραφική ανίχνευση της αυξανόμενης αβεβαιότητας γύρω από την αυτοδυναμία και όχι για οργανωμένο σχέδιο συγκεκριμένης κυβέρνησης συνεργασίας.
• Τμήματα του πολιτικού και επιχειρηματικού συστήματος αρχίζουν ήδη να δοκιμάζουν πρόσωπα και σχήματα για μετεκλογική λύση, προκειμένου να μετρήσουν αντιδράσεις πολύ πριν χρειαστεί πραγματική απόφαση.
• Τι θα ενίσχυε τη δεύτερη υπόθεση; Επαναλαμβανόμενες αναφορές στον Χατζηδάκη ως συναινετική λύση από ανεξάρτητα μέσα, περισσότερες πληροφορίες για διαύλους ΝΔ–ΠΑΣΟΚ, σταθερή δημοσκοπική αδυναμία αυτοδυναμίας και ταυτόχρονη ενίσχυση Σαμαρά ή Τσίπρα.

9. Το δια ταύτα

Το παραπολιτικό σύστημα συνήθως προηγείται της επίσημης πολιτικής όχι επειδή γνωρίζει πάντοτε τι θα συμβεί, αλλά επειδή δοκιμάζει τι μπορεί να γίνει αποδεκτό πριν χρειαστεί να συμβεί.

Αυτό βλέπω σήμερα.

Η ακρίβεια δοκιμάζει την αποτελεσματικότητα της κυβέρνησης. Ο Μητσοτάκης δοκιμάζει ξανά την κυριαρχία του στο Κέντρο. Ο Σαμαράς πιέζεται να μετατρέψει την απειλή σε απόφαση. Ο Τσίπρας δοκιμάζει εάν υπάρχει διαθέσιμος χώρος επιστροφής. Ο Ανδρουλάκης ανακαλύπτει ότι η δεύτερη θέση δεν σημαίνει αυτομάτως κατοχύρωση της επόμενης ημέρας. Και για πρώτη φορά τόσο καθαρά, ο Χατζηδάκης εισάγεται στο παραπολιτικό τραπέζι όχι απλώς ως κορυφαίος υπουργός, αλλά ως ενδεχόμενη λύση συστήματος.

Αυτό πρέπει να παρακολουθήσουμε τις επόμενες ημέρες: όχι εάν θα γίνει κυβέρνηση Χατζηδάκη, αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει τέτοιο τεκμήριο, αλλά εάν το σενάριο αρχίσει να επαναλαμβάνεται από διαφορετικά και μη συνδεδεμένα κέντρα.

Αν συμβεί, δεν θα έχουμε πια ένα παραπολιτικό πυροτέχνημα. Θα έχουμε την πρώτη σοβαρή ένδειξη ότι η συζήτηση για την επόμενη ημέρα έχει ήδη αρχίσει, ενώ όλοι δημοσίως εξακολουθούν να μιλούν για την τρίτη τετραετία Μητσοτάκη.