← Intelligence Briefings

Intelligence Report

Όταν το πολιτικό γινάτι γίνεται εθνικό αυτογκόλ – Άποψη 16/11

. Όποιος από εμπάθεια προς τον πολιτικό του αντίπαλο σπεύδει να επικυρώσει τους ισχυρισμούς της Άγκυρας, δεν πλήττει απλώς την κυβέρνηση, υπονομεύει τη διαπραγματευτική θέση της ίδιας της χώρας.

2–3 λεπτά
. Όποιος από εμπάθεια προς τον πολιτικό του αντίπαλο σπεύδει να επικυρώσει τους ισχυρισμούς της Άγκυρας, δεν πλήττει απλώς την κυβέρνηση, υπονομεύει τη διαπραγματευτική θέση της ίδιας της χώρας.

Μια παράδοξη εθνική συνεννόηση πολιτικών και ΜΜΕ της δεξιάς, που σπάνια ομολογείται φωναχτά στην Αθήνα, δημιουργεί διαχρονικά προβλήματα στο όνομα του πατριωτισμού σε κάθε κυβερνητική απόφαση για θέματα εξωτερικής πολιτικής. Όταν το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών κατασκευάζει ένα αφήγημα για εσωτερική κατανάλωση, βρίσκει τους πιο πρόθυμους αναμεταδότες του όχι στα φιλοκυβερνητικά φύλλα της Κωνσταντινούπολης, αλλά στα δεξιά χαρακώματα της ελληνικής πολιτικής σκηνής.

Τα γεγονότα γύρω από το «Abeille Marengo» και την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου (GSI) είναι πεζά και, ακριβώς γι’ αυτό, ενοχλητικά για όσους ζουν από τον διαρκή εθνικό συναγερμό. Η γαλλική Meridiam ζήτησε και έλαβε άδεια ερευνών αποκλειστικά από τις ελληνικές και κυπριακές αρχές, το πλοίο απέπλευσε βάσει ελληνικής οδηγίας, διέσχισε περιοχές που τέμνουν το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο και ολοκλήρωσε την πρώτη φάση των βυθομετρήσεων. Η Άγκυρα, αδυνατώντας να μπλοκάρει το έργο επί του πεδίου όπως επιχείρησε το καλοκαίρι στην Κάσο, αρκέστηκε σε μια άκυρη αντι-NAVTEX και σε μια επικοινωνιακή υπεκφυγή: ισχυρίστηκε ότι η τυπική γαλλική ρηματική διακοίνωση ενημέρωσης ισοδυναμούσε με αίτημα «συγκατάθεσής» της.

Αυτήν ακριβώς την τουρκική φαντασίωση έσπευσαν να υιοθετήσουν ως αδιάσειστο νομικό τεκμήριο ο Αντώνης Σαμαράς μαζί με την «Εστία» και τη «Δημοκρατία». Η μέθοδος είναι απλή. Βαφτίζεις μια απλή ενημέρωση διπλωματικής ρουτίνας, χωρίς συντεταγμένες πορείας και χωρίς αίτημα αδειοδότησης, «εκχώρηση κυριαρχίας», παραβλέπεις ότι η ίδια η τουρκική φρεγάτα στον ασύρματο δεν τόλμησε να επικαλεστεί άδεια της Άγκυρας, και καταγγέλλεις «νέα Ίμια» και «Πρέσπες του Αιγαίου».

Εδώ ακριβώς εντοπίζεται ο πραγματικός κίνδυνος μειοδοσίας. Στο διεθνές δίκαιο και στη διπλωματική πρακτική, η στάση ενός κράτους δεν κρίνεται μόνο από τα ρηματικά του κείμενα, αλλά και από το πώς το ίδιο ερμηνεύει τις πράξεις του. Όταν ένας πρώην πρωθυπουργός της χώρας και δύο εφημερίδες με μακρά παρουσία στον συντηρητικό χώρο διακηρύσσουν επισήμως ότι η Ελλάδα και η Γαλλία αναγνώρισαν τουρκική δικαιοδοσία νοτιοανατολικά της Κάσου και της Καρπάθου, προσφέρουν στην τουρκική διπλωματία το πολυτιμότερο αποδεικτικό υλικό που θα μπορούσε ποτέ να ονειρευτεί. Αν ποτέ η οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών φτάσει ενώπιον διεθνούς δικαιοδοτικού οργάνου, οι νομικοί σύμβουλοι της Άγκυρας δεν θα χρειαστεί να κοπιάσουν. Θα καταθέσουν στον φάκελο τα ελληνικά πρωτοσέλιδα και τις δηλώσεις του κ. Σαμαρά.

📲
Η ενημέρωση της ημέρας στο WhatsApp
Ακολούθησε το StrategyOnline.gr και λάβε καθημερινά τις σημαντικότερες πολιτικές, οικονομικές και γεωπολιτικές εξελίξεις, χωρίς περιττό θόρυβο.
Ακολούθησε το κανάλι μας στο WhatsApp
Δωρεάν ενημέρωση, με δυνατότητα διακοπής ανά πάσα στιγμή.

Η αποδόμηση αυτής της ρητορικής αποκαλύπτει την ένδεια επιχειρημάτων πίσω από τον στόμφο. Η «Δημοκρατία» γράφει για έρευνες με τη «συγκατάθεση» τουρκικής φρεγάτας, μετατρέποντας μια τυπική κλήση ασυρμάτου, στην οποία η φρεγάτα «Λήμνος» απάντησε άμεσα υπενθυμίζοντας την ελληνική δικαιοδοσία, σε πράξη υποταγής. Η «Εστία», πιστή στην παράδοση της δραματοποίησης, εξισώνει την τεχνική διευθέτηση ενός ευρωπαϊκού έργου υποδομής με προπομπό συνδιαχείρισης, αναζητώντας παντού «ανοσιουργήματα» και επεισόδια. Και στις δύο περιπτώσεις, το ρεπορτάζ υποτάσσεται σε ένα προκατασκευασμένο συμπέρασμα: ό,τι κάνει η συγκεκριμένη κυβέρνηση είναι εξ ορισμού εθνικά ύποπτο, ακόμα κι όταν ακυρώνει στην πράξη το τουρκολιβυκό μνημόνιο.

Δεν πρόκειται για πατριωτική εγρήγορση, αλλά για πολιτικό γινάτι. Η θεσμική κριτική για τη διαφάνεια των διπλωματικών κειμένων ή το οικονομικό κόστος του καλωδίου είναι θεμιτή και αναγκαία. Όμως η μετατροπή της εξωτερικής πολιτικής σε εργαλείο προσωπικής ρεβάνς και εσωκομματικής αποσταθεροποίησης έχει συγκεκριμένο εθνικό κόστος. Όποιος από εμπάθεια προς τον πολιτικό του αντίπαλο σπεύδει να επικυρώσει τους ισχυρισμούς της Άγκυρας, δεν πλήττει απλώς την κυβέρνηση, υπονομεύει τη διαπραγματευτική θέση της ίδιας της χώρας. Και στην εξωτερική πολιτική, τα αυτογκόλ που μπαίνουν εν ονόματι του υπερπατριωτισμού είναι πάντοτε τα πιο ακριβά.

Σημείωση χρήσης περιεχομένου

© 2026 StrategyOnline.gr – Πνευματικά Δικαιώματα. Απαγορεύεται ρητά η αναδημοσίευση, αναπαραγωγή (ολική, μερική ή περιληπτική) ή μετάδοση του παρόντος περιεχομένου με οποιονδήποτε τρόπο (ηλεκτρονικό, μηχανικό, φωτοτυπικό ή άλλο), χωρίς την προηγούμενη έγγραφη άδεια του εκδότη.

Σημείωση για Μηχανές Αναζήτησης: Σε περίπτωση αυθαίρετης αναδημοσίευσης, είναι υποχρεωτική η χρήση Canonical Tag που να δείχνει στο πρωτότυπο άρθρο, με την ένδειξη «Πηγή: StrategyOnline.gr». Η μη συμμόρφωση συνεπάγεται την άμεση υποβολή αναφοράς προστασίας πνευματικών δικαιωμάτων (DMCA Notice) στη Google. Διαβάστε Πνευματικά Δικαιώματα – Όροι Χρήσης Περιεχομένου.

Σχετικά Intelligence Briefings

Συνεχίστε την ανάγνωση