Η συνδυαστική ανάγνωση της πιο πρόσφατης ανάρτησης σε reel της meta του Γρηγόρη Δημητριάδη, με το υπογραμμισμένο απόσπασμα του Σαρλ ντε Γκωλ λίγες ώρες μετά την δημοσίευση του άρθρου του στο Mononews για την ενεργειακή ακρίβεια, παρουσιάζει ιδιαίτερο πολιτικό ενδιαφέρον.
Το βασικό ερώτημα που προκύπτει από την πρόσφατη συνεχή κινητικότητα είναι εάν ο Δημητριάδης επιχειρεί να μετακινηθεί από την εικόνα ενός παράγοντα του κυβερνητικού μηχανισμού προς εκείνη ενός πολιτικού προσώπου με αυτοτελή δημόσιο λόγο, προγραμματική αντίληψη και ενδιαφέρον για την άσκηση ηγεσίας. Και όπως ο ίδιος έχει αναφέρει σε δημοσιευμένα βίντεο του: “υπήρξα νομικός, επιχειρηματίας, εκδότης, κυβερνητικός, και πολιτικός”. Ας αποκωδικοποίησουμε λοιπόν μέσα από τις δημοσιευμένες σκεψεις του αν τελίκα και με ποια στρατηγική επέλεξε να γίνει πολιτικός πρώτης γραμμής, και αν όχι σήμερα, πότε και με ποιόν.
1. Ο Ντε Γκωλ ως υπόδειγμα πολιτικής ηγεσίας
Το απόσπασμα που επέλεξε να υπογραμμίσει δεν αναφέρεται απλώς στην αντοχή ενός ηγέτη. Περιγράφει μια συγκεκριμένη αντίληψη για την πολιτική εξουσία.
|
Ο Ντε Γκωλ θεωρεί ότι οι κρίσεις αναδεικνύουν προσωπικότητες οι οποίες δεν εξαρτούν την αποτελεσματικότητά τους από τις καθιερωμένες συμβάσεις. Όταν οι θεσμοί και οι συνήθειες δοκιμάζονται, ορισμένοι άνθρωποι εξακολουθούν να διαθέτουν την αποφασιστικότητα και την ικανότητα δράσης που τους καθιστά αναγκαίους.
Το σημαντικό είναι ότι ο Ντε Γκωλ συνδέει την προσωπικότητα του ηγέτη με την αναδιοργάνωση του κράτους.
Επομένως, το απόσπασμα δεν εξυμνεί απλώς την προσωπική επιβίωση. Αναφέρεται στη δυνατότητα ενός ανθρώπου να μετατρέψει την ιστορική κρίση σε ευκαιρία θεσμικής ανασυγκρότησης.
Στο σημερινό πολιτικό περιβάλλον, η επιλογή του συγκεκριμένου αποσπάσματος από τον Δημητριάδη επιδέχεται δύο διαφορετικές αναγνώσεις.
- Η πρώτη είναι προσωπική, η αντοχή απέναντι στις δυσκολίες και η δυνατότητα επιστροφής στο προσκήνιο.
- Η δεύτερη είναι πολιτική, η αντίληψη ότι η αποτελεσματική ηγεσία προϋποθέτει ανθρώπους που μπορούν να οργανώνουν, να αποφασίζουν και να υλοποιούν, πέρα από τη συμβατική πολιτική ρητορική.
Η δεύτερη ανάγνωση αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον όταν συσχετιστεί με το άρθρο του για την ενέργεια.
2. Το άρθρο για την ενέργεια: Από την πολιτική επιρροή στην παραγωγή πολιτικής
Το άρθρο της 19ης Νοεμβρίου 2026 στο Mononews δεν περιορίζεται σε μια γενική τοποθέτηση για την ακρίβεια. Ο Δημητριάδης αναπτύσσει μια αρκετά συγκεκριμένη πρόταση ενεργειακής πολιτικής.
Εισηγείται αποθήκευση ενέργειας, αντλησιοταμίευση, επιτάχυνση των ηλεκτρικών διασυνδέσεων, ενίσχυση του ανταγωνισμού, αντιμετώπιση των ρευματοκλοπών, αυτοπαραγωγή και εκσυγχρονισμό των δικτύων.
Το αξιοσημείωτο δεν είναι τόσο η πρωτοτυπία των επιμέρους προτάσεων, αρκετές από τις οποίες αποτελούν ήδη αντικείμενο δημόσιας πολιτικής, όσο ο τρόπος με τον οποίο τις παρουσιάζει.
Δεν προτείνει μία μεμονωμένη λύση. Επιμένει στη συνδυαστική εφαρμογή παρεμβάσεων, στη μέτρηση των αποτελεσμάτων και σε πενταετή ορίζοντα δημόσιας παρακολούθησης.
Επίσης, χρησιμοποιεί τη χαρακτηριστική διατύπωση:
«Ας κωδικοποιήσουμε βασικούς άξονες μιας εναλλακτικής πολιτικής».
Η λέξη «εναλλακτικής» έχει ιδιαίτερη πολιτική σημασία.
Ο Δημητριάδης δεν καταγγέλλει την κυβερνητική ενεργειακή πολιτική. Αντιθέτως, αναγνωρίζει θετικά συγκεκριμένη κυβερνητική πρωτοβουλία για την αποθήκευση ενέργειας και την πρόσφατη απλοποίηση του πλαισίου αυτοκατανάλωσης.
Ταυτόχρονα, όμως, διατυπώνει μια δική του ολοκληρωμένη πρόταση για το τι πρέπει να γίνει.
Αυτό επιτρέπει την υπόθεση ότι επιδιώκει να εμφανίζεται ως πρόσωπο που συμμετέχει στη διαμόρφωση πολιτικής και όχι αποκλειστικά στον σχολιασμό της.
3. Η σύνδεση των δύο παρεμβάσεων
- Ντε Γκωλ: Το πρότυπο της ηγεσίας. Η προσωπικότητα που αντέχει στην κρίση, υπερβαίνει τις συμβάσεις και γίνεται απαραίτητη.
- Ενέργεια: Η εφαρμογή της πολιτικής. Ένα συνεκτικό σχέδιο με προτεραιότητες, μηχανισμούς εφαρμογής και μετρήσιμα αποτελέσματα.
Κοινό πολιτικό μήνυμα
Η κρίση απαιτεί πρόσωπα με ικανότητα οργάνωσης, συνολική αντίληψη και αποφασιστικότητα.
Υπάρχει και μια λεπτομέρεια που αξίζει προσοχής.
Ο Ντε Γκωλ, στο ευρύτερο απόσπασμα, αναφέρεται στην ανάγκη αναδιοργάνωσης του στρατού ως μέρος μιας συνολικής αναγέννησης της Γαλλίας.
Ο Δημητριάδης κλείνει το άρθρο του επικαλούμενος τον Αριστοτέλη και την υπεροχή του όλου έναντι του αθροίσματος των μερών.
Οι δύο συλλογισμοί έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: αντιμετωπίζουν την αποτελεσματικότητα ως προϊόν συνολικής οργάνωσης και όχι αποσπασματικών ενεργειών.
4. Τι πολιτική επιδίωξη μπορεί να εξυπηρετεί;
Διακρίνω τρεις ερμηνείες, οι οποίες δεν αποκλείουν η μία την άλλη.
- Πρώτη, η συγκρότηση αυτοτελούς δημόσιας παρουσίας. Ένας πρώην στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού που δημοσιεύει αναλυτικές προτάσεις για κρίσιμα ζητήματα της οικονομίας διευρύνει το δημόσιο αποτύπωμά του πέρα από την προηγούμενη θεσμική του ιδιότητα. Η δημοσίευση και αναπαραγωγή του άρθρου σε πολιτικά και οικονομικά μέσα προσφέρει ένα παρατηρήσιμο στοιχείο αυτής της παρουσίας.
- Δεύτερη, η προβολή μιας διαχειριστικής αντίληψης της πολιτικής. Στο άρθρο δεν κυριαρχούν οι κομματικές αντιπαραθέσεις. Κυριαρχούν η οργάνωση, η τεχνολογία, η εποπτεία και η υλοποίηση. Αυτό μπορεί να απευθύνεται σε ένα ευρύτερο κοινό επιχειρήσεων, τεχνοκρατών και πολιτικών στελεχών που ενδιαφέρονται για συγκεκριμένες λύσεις.
- Τρίτη, η διατήρηση πολιτικού ρόλου εντός της ευρύτερης κυβερνητικής παράταξης. Το κείμενο συνδυάζει αναγνώριση κυβερνητικών πρωτοβουλιών με διατύπωση πρόσθετων προτάσεων. Πρόκειται για στάση που επιτρέπει δημόσια παρέμβαση χωρίς ευθεία αντιπαράθεση με την κυβέρνηση.
Το δια ταύτα
Η επιλογή του Ντε Γκωλ και το άρθρο για την ενέργεια μπορούν να διαβαστούν ως δύο όψεις μιας κοινής αντίληψης: η ηγεσία αποκτά ουσία όταν μετατρέπει την κρίση σε οργανωμένη δράση.
Το ενδιαφέρον βρίσκεται στη μετατόπιση από τον άνθρωπο που διαχειρίζεται την εξουσία στον άνθρωπο που δημοσίως προτείνει πώς πρέπει να ασκηθεί.
Δεν γνωρίζουμε αν αυτή η μετατόπιση αποτελεί ένα ακόμα βήμα προσωπικής πολιτικής επιδίωξης του Δημητριάδη. Γνωρίζουμε, όμως, ότι οι δύο παρεμβάσεις προσφέρονται για μια τέτοια ανάγνωση.
Το ερώτημα είναι το εξής:
Ο Γρηγόρης Δημητριάδης επιχειρεί απλώς να συμμετέχει στον δημόσιο διάλογο ή αρχίζει να διαμορφώνει μια πολιτική ταυτότητα που δεν θα εξαρτάται αποκλειστικά από τη σχέση του με τον Κυριάκο Μητσοτάκη; Και αν ναι θα είναι αυτόνομη ή σε ευθυγράμμιση με κάποιο άλλο στέλεχος της ΝΔ;



