Δημητριάδης: Η επιστροφή του ανθρώπου που υποστηρίζει ότι δεν επιστρέφει – Άποψη 11/07

Η τετράωρη συνέντευξη του Γρηγόρη Δημητριάδη δεν ήταν απολογία για τις υποκλοπές, ούτε μια αυθόρμητη ανάγκη προσωπικής εκτόνωσης. Ήταν μια οργανωμένη πράξη πολιτικής επανατοποθέτησης.

Ο κεντρικός στόχος ήταν να αντικατασταθεί η εικόνα του «σκοτεινού ανιψιού του Μαξίμου» από μια νέα σύνθεση ταυτοτήτων: του πιστού συνεργάτη που θυσιάστηκε, του αποτελεσματικού οργανωτή, του ανθρώπου που δεν λύγισε απέναντι σε επιχειρηματικά συμφέροντα, του οικογενειάρχη, του καλλιεργημένου αναγνώστη, του πειθαρχημένου αθλητή και, κυρίως, του πολιτικού προσώπου που διαθέτει ολοκληρωμένη αντίληψη για τη διακυβέρνηση.

Η συνέντευξη δημοσιοποιήθηκε στις 10 Ιουλίου 2026 σε πέντε μέρη. Δεν αποτελεί την πρώτη του επανεμφάνιση. Είχε προηγηθεί η συνέντευξη στη Realnews στις 10 Μαΐου 2026, πριν από το συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, καθώς και περιοδείες σε τοπικές οργανώσεις από τις αρχές του έτους. Ήδη από τον Αύγουστο του 2025 υπήρχαν δημοσιεύματα για επιστροφή του στο κόμμα, όχι στο Μέγαρο Μαξίμου. Άρα έχουμε κλιμακούμενη καμπάνια: πρώτα επανασύνδεση με τον κομματικό μηχανισμό, μετά δήλωση νομιμοφροσύνης, τώρα συγκρότηση προσωπικού πολιτικού αφηγήματος.

Το βασικό μήνυμα προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι σαφές: Δεν σε πρόδωσα, εξακολουθώ να σε προστατεύω, διατηρώ τις σχέσεις μου με την παράταξη και μπορώ να σου φανώ ξανά χρήσιμος.

Δεν ζητά προς το παρόν κοινοβουλευτικό αξίωμα. Τον Μάιο απέκλεισε ρητά την υποψηφιότητά του στις επόμενες εκλογές. Ζητά κάτι σημαντικότερο για τη φάση αυτή: αποκατάσταση πολιτικής χρησιμότητας και αναγνώριση του ρόλου του ως οργανωτή, διαμεσολαβητή και εγγυητή κομματικής συνοχής.

Η πιθανότερη επόμενη κίνηση δεν είναι η επιστροφή στο Μαξίμου. Είναι η εδραίωση ενός άτυπου ή επίσημου ρόλου στον κομματικό και προεκλογικό μηχανισμό της Νέας Δημοκρατίας.

Τι πραγματικά ήταν η συνέντευξη

1. Δεν ήταν «σπάσιμο της σιωπής», ήταν αλλαγή ιδιότητας

Ο Δημητριάδης ξεκινά λέγοντας ότι «έχει ανάγκη να μιλήσει» και ότι, όταν υπηρετούσε στο Μαξίμου, η δουλειά του ήταν να πράττει και όχι να μιλά. Αυτή η διατύπωση παρουσιάζει τη δημόσια σιωπή ως επαγγελματική πειθαρχία και όχι ως άμυνα απέναντι στις υποκλοπές.

Το παράδοξο είναι προφανές. Ο άνθρωπος που δηλώνει ότι «ιδιωτεύει» παραδίδει τέσσερις ώρες πολιτικής θεωρίας, εκλογικής στρατηγικής, κυβερνητικής αρχιτεκτονικής και προτάσεων δημόσιας πολιτικής. Δεν συμπεριφέρεται ως ιδιώτης. Συμπεριφέρεται ως πολιτικός χωρίς τίτλο.

Η συνέντευξη, επομένως, σηματοδοτεί τη μετάβαση: από το back office στο προσωπικό πολιτικό brand.

2. Είναι η δεύτερη φάση, όχι η αρχή

Τον Μάιο είχε παρουσιάσει την παραίτησή του ως θυσία για την κυβέρνηση, είχε δηλώσει ότι δεν θα δημιουργήσει πρόβλημα στον Μητσοτάκη και είχε αποκλείσει την προσωπική κάθοδο στις εκλογές. Τον Ιούλιο δεν αρκείται σε αυτά. Παρουσιάζει αντίληψη για:

• την ακρίβεια και τη στέγη,
• τη διεύρυνση της Νέας Δημοκρατίας,
• την κυβερνησιμότητα,
• την αποτελεσματικότητα του κράτους,
• τη μετανάστευση και το δημογραφικό,
• την τεχνολογία και την τεχνητή νοημοσύνη,
• τον ρόλο των επιχειρηματικών συμφερόντων,
• τις σχέσεις Μητσοτάκη, Σαμαρά και κεντροδεξιάς βάσης.

Αυτό δεν είναι damage control. Είναι επίδειξη πολιτικού εύρους.

Η αρχιτεκτονική της αυτοπαρουσίασης

Ο Δημητριάδης οικοδομεί έξι διαφορετικές εικόνες, οι οποίες λειτουργούν συμπληρωματικά.

1. Ο άνθρωπος που θυσιάστηκε

Η παραίτηση παρουσιάζεται όχι ως συνέπεια κυβερνητικής αποτυχίας αλλά ως συνειδητή ανάληψη πολιτικού κόστους ώστε «η κυβέρνηση να προχωρήσει». Δηλώνει ότι έκανε το χρέος του και προστάτευσε την κυβέρνηση, τις υπηρεσίες, την παράταξη και την πατρίδα.

Η επιλογή της λέξης «προστατεύω» είναι κομβική. Μεταφέρει τον ρόλο του:

• από πιθανό αντικείμενο έρευνας,
• σε θεματοφύλακα της κρατικής συνέχειας.

Πρόκειται για τεχνική ηθικής αντιστροφής. Δεν απολογείται για κάτι συγκεκριμένο, ζητά να αναγνωριστεί ότι πλήρωσε για τους άλλους.

2. Ο αποτελεσματικός αρχηγός του μηχανισμού

Περιγράφει τη θέση του δίπλα στον πρωθυπουργό με μεγάλη ακρίβεια: ο συνεργάτης πρέπει να αφαιρεί τον «θόρυβο», να αποφασίζει ποια ζητήματα θα φτάσουν στον πρωθυπουργό, να λύνει τα μικρότερα και να προστατεύει την καθαρότητα της κρίσης του.

Εδώ βρίσκεται μια μεγάλη αντίφαση. Από τη μία υποβαθμίζει τον εαυτό του ως «εντολοδόχο». Από την άλλη περιγράφει μια θέση με τεράστια ουσιαστική εξουσία, αφού αυτός που επιλέγει την πληροφορία που φτάνει στον ηγέτη επηρεάζει αναπόφευκτα και την απόφαση.

Με απλά λόγια: αρνείται ότι ήταν το αφεντικό, αλλά εξηγεί γιατί ήταν ο θυρωρός της εξουσίας.

3. Ο αδιάφθορος gatekeeper

Στη σύγκρουσή του με τον Βαγγέλη Μαρινάκη υποστηρίζει ότι είχε πει «όχι» σε αιτήματα και ότι δεν υπήρχε προνομιακή μεταχείριση ούτε υπέρ του Μαρινάκη ούτε υπέρ του Μελισσανίδη. Διευκρινίζει, πάντως, ότι οι τελικές αποφάσεις ήταν του πρωθυπουργού, ο ίδιος εισηγούνταν και εκτελούσε.

Η αφήγηση εξυπηρετεί δύο στόχους:

1. Τον εμφανίζει ως άνθρωπο που αντιστάθηκε στη διαπλοκή.
2. Μεταφέρει την τελική πολιτική κυριότητα των αποφάσεων στον πρωθυπουργό.

Αυτό είναι ταυτόχρονα προστασία και υπενθύμιση ιεραρχίας: «εγώ εισηγήθηκα, εκείνος αποφάσισε».

4. Ο οικογενειάρχης με όρια

Η γυναίκα, το παιδί, οι οικογενειακές στιγμές και η αναφορά ότι έβαζε τον γιο του για ύπνο λειτουργούν ως μηχανισμός εξανθρωπισμού. Η οικογένεια παρουσιάζεται ως ηθικό σύνορο: ο ίδιος αντέχει την πολιτική επίθεση, αλλά όχι όταν αυτή αγγίζει τη γυναίκα και το παιδί του.

Επικοινωνιακά, η οικογένεια μετακινεί τον θεατή από το ερώτημα «τι γνώριζε ο αξιωματούχος» στο ερώτημα «πόσο υπέφερε ο άνθρωπος».

5. Ο πειθαρχημένος μαχητής

Η πυγμαχία δεν είναι μια άσχετη προσωπική πληροφορία. Συμβολίζει:

• πειθαρχία,
• επανάληψη,
• ταπεινότητα,
• αυτοέλεγχο,
• ετοιμότητα σύγκρουσης,
• αντοχή μετά την ήττα.

Η φράση ότι δεν φοβάται εκείνον που γνωρίζει χίλιες κινήσεις αλλά εκείνον που έχει επαναλάβει μία κίνηση χίλιες φορές περιγράφει και τη δική του πολιτική στρατηγική: σταθερή, μακρά, δικτυακή επαναφορά.

6. Ο διανοούμενος της αποτελεσματικής εξουσίας

Οι αναφορές σε Μάρκο Αυρήλιο, Λίνκολν, Μακιαβέλι, Ρούζβελτ, Λι Κουάν Γιου, Ρόμπερτ Κάρο, τεχνολογία και ιστορία δημιουργούν μια εικόνα ανθρώπου που δεν είναι απλώς κομματικός οργανωτής, αλλά μελετητής της ηγεσίας.

Το τμήμα με τα βιβλία λειτουργεί ως πολιτικό βιογραφικό χωρίς να ονομάζεται έτσι. Η επιλογή του Λι Κουάν Γιου, της τεχνολογικής υπεροχής και των ηγετών που αφήνουν αποτύπωμα αποκαλύπτει το πρότυπο που θαυμάζει: αποτελεσματική, συγκεντρωμένη και προσανατολισμένη στο αποτέλεσμα εξουσία.

Τα κρίσιμα μηνύματα

Διατύπωση ή θέση	Άμεσο νόημα	Πολιτικό υπονοούμενο	Κύριος αποδέκτης
«Έχω ανάγκη να μιλήσω»	Τερματισμός προσωπικής σιωπής	Αρχίζει νέα δημόσια περίοδος	Κοινή γνώμη, ΝΔ
«Σήμερα ιδιωτεύω»	Δεν κατέχει αξίωμα	Θέλει ελευθερία κινήσεων χωρίς θεσμική λογοδοσία	Πολιτικό σύστημα
«Έκανα το χρέος μου»	Ανέλαβε πολιτική ευθύνη	Ζητά αναγνώριση θυσίας και αποκατάσταση	Μητσοτάκης, ΝΔ
«Εγώ δεν ήμουν το αφεντικό»	Ο πρωθυπουργός είχε την τελική απόφαση	Επαναφέρει τη θεσμική ιεραρχία, χωρίς να ακυρώνει τη δική του ισχύ	ΜΜΕ, αντιπολίτευση
«Οι εκλογές θέλουν πανστρατιά»	Χρειάζεται ενότητα	Προτείνει τον εαυτό του ως διαμεσολαβητή μεταξύ κέντρου, βάσης και Σαμαρά	Μητσοτάκης, στελέχη ΝΔ
Η έμφαση στη στέγη και την ακρίβεια	Τα καθημερινά προβλήματα υπερισχύουν	Διεκδικεί ρόλο πολιτικού αναλυτή και όχι απλώς κομματάρχη	Μεσαία τάξη, κυβέρνηση
«Δεν πρόκειται να μιλήσω περισσότερο»	Διατήρηση απορρήτου	Η σιωπή παρουσιάζεται ως αφοσίωση, αλλά υπενθυμίζει ότι διαθέτει γνώση	Μαξίμου, υπηρεσίες, αντίπαλοι
«Καμία επιχείρηση δεν είναι ισχυρότερη από το κράτος»	Υπεροχή εκλεγμένης εξουσίας	Προειδοποίηση προς επιχειρηματικά και μιντιακά κέντρα	Επιχειρηματίες, εκδότες
«Συνθέτουμε και κερδίζουμε»	Ανάγκη ιδεολογικής διεύρυνσης	Προσφέρεται ως αρχιτέκτονας της επανασυσπείρωσης	ΝΔ, Μητσοτάκης

Η σχέση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη

Δεν υπάρχει δημόσια ρήξη

Ο τόνος του απέναντι στον πρωθυπουργό είναι θαυμαστικός. Τον παρουσιάζει ως τελειομανή, εργατικό, μελετηρό και άνθρωπο που τον δίδαξε να μην είναι πρόχειρος. Η αναφορά ότι αντάλλασσαν βιβλία, έκαναν δραστηριότητες μαζί και είχαν προσωπική χημεία ενισχύει τη σχέση πέρα από την απλή συγγένεια.

Δεν εντοπίζεται άμεση πικρία. Υπάρχει, όμως, μια διακριτική απαίτηση αναγνώρισης.

Ο Δημητριάδης δεν λέει «με εγκατέλειψαν». Λέει ουσιαστικά: «Εγώ έμεινα πιστός, πλήρωσα, δεν αποκάλυψα και συνεχίζω να υπηρετώ».

Αυτό δημιουργεί ηθική πίστωση προς τον πρωθυπουργό και την παράταξη.

Η σιωπή λειτουργεί και ως ασπίδα και ως κεφάλαιο

Η απόλυτη άρνηση να μιλήσει περισσότερο για τις παρακολουθήσεις έχει δύο αναγνώσεις.

Η πρώτη, που προβάλλει ο ίδιος, είναι θεσμική: προστατεύει το κράτος, την κυβέρνηση, τις μυστικές υπηρεσίες και πρόσωπα πάνω από τον ίδιο.

Η δεύτερη, πολιτική ανάγνωση, είναι ότι η σιωπή αυτή συνιστά απόδειξη χρησιμότητας. Υπενθυμίζει ότι γνωρίζει, αλλά δεν αποκαλύπτει. Δεν εκβιάζει δημόσια τον Μητσοτάκη, όμως δείχνει ότι παραμένει αξιόπιστος θεματοφύλακας μυστικών.

Η πιθανότερη κατάσταση είναι ελεγχόμενη συνεννόηση και πολιτική επαναπροσέγγιση από απόσταση, όχι ρήξη και όχι ακόμη πλήρης θεσμική επανένταξη.

Οι μεγάλες αποσιωπήσεις

Η διάρκεια της συνέντευξης κάνει τις αποσιωπήσεις σημαντικότερες, όχι λιγότερο σημαντικές.

1. Δεν εξηγεί τι ακριβώς σημαίνει «πολιτική ευθύνη»

Αναλαμβάνει πολιτική ευθύνη, αλλά δεν προσδιορίζει:

• ποια απόφαση ήταν λανθασμένη,
• ποιο σύστημα απέτυχε,
• ποια πληροφορία δεν αξιολογήθηκε,
• ποιος έπρεπε να είχε ενημερωθεί,
• ποια δική του πράξη ή παράλειψη δικαιολογούσε την παραίτηση.

Αυτό δεν είναι ουσιαστική λογοδοσία. Είναι συμβολική ανάληψη κόστους χωρίς πραγματική περιγραφή του λάθους.

2. Δεν απαντά για τη ροή πληροφοριών από την ΕΥΠ

Ο Λάλας χρησιμοποιεί την εικόνα του «ψυγείου με τις πληροφορίες μέσα στην κουζίνα του Μαξίμου». Ο Δημητριάδης αρνείται να απαντήσει αν και πώς άνοιγε αυτό το «ψυγείο».

Παραμένουν αναπάντητα:

• ποιος ενημέρωνε ποιον,
• τι γνώριζε ο ίδιος,
• πότε ενημερώθηκε,
• ποια ήταν η πραγματική σχέση του πρωθυπουργικού γραφείου με την καθημερινή λειτουργία της ΕΥΠ.

3. Δεν εξηγεί επαρκώς τη σχέση με συγκεκριμένα πρόσωπα

Οι ερωτήσεις για Λαβράνο, Κοντολέοντα και το Predator δεν οδηγούν σε νέο πραγματικό στοιχείο. Η συζήτηση μετατοπίζεται από τη συγκεκριμένη υπόθεση στη γενική ανάγκη ρύθμισης των κατασκοπευτικών λογισμικών και στην πολιτική εκμετάλλευση του θέματος.

Αυτό είναι κλασικό reframing: από το «ποιος έκανε τι» στο «πώς πρέπει να ρυθμιστεί η τεχνολογία».

4. Δεν αποκαλύπτει τη σημερινή σχέση με τον πρωθυπουργό

Μιλά διεξοδικά για το παρελθόν και σχεδόν καθόλου για:

• τη συχνότητα της σημερινής επικοινωνίας,
• το αν συνομιλούν πολιτικά,
• αν ενημερώνει τον Μητσοτάκη για τις περιοδείες του,
• αν οι κινήσεις του γίνονται με γνώση ή έγκριση του Μαξίμου.

Αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη πολιτική αποσιώπηση.

5. Δεν εξηγεί τον οργανωτικό σκοπό των περιοδειών

Εμφανίζεται ως εθελοντής, όμως από τις αρχές του 2026 είχε συστηματική παρουσία σε οργανώσεις της ΝΔ και καλούσε σε ενότητα ενόψει εκλογών, χωρίς να έχει θεσμικό αξίωμα.

Η ένταση και η γεωγραφία της δραστηριότητας δύσκολα συμβιβάζονται με τον όρο «απλός εθελοντής». Μοιάζουν περισσότερο με παράλληλο οργανωτικό δίκτυο.

Η σημειολογία της εμφάνισης

Το «σκοτεινό δωμάτιο»

Ο πρόλογος του Λάλα παρουσιάζει τον Δημητριάδη ως σκιά στο δωμάτιο της εξουσίας, ως άνθρωπο που άλλοι θεωρούσαν πανίσχυρο και άλλοι απλό υπάλληλο. Η σκηνοθεσία δεν αποδομεί τον μύθο του. Τον μεγαλώνει, πριν επιχειρήσει να τον εξανθρωπίσει.

Το συμβολικό σχήμα είναι: σκοτάδι – εξομολόγηση – έξοδος στο φως.

Ο θεατής καλείται να πιστέψει ότι επιτέλους βλέπει τον πραγματικό άνθρωπο πίσω από τον μηχανισμό.

Η επιλογή του Θανάση Λάλα

Ο Λάλας δεν λειτουργεί κυρίως ως ανακριτικός πολιτικός δημοσιογράφος. Λειτουργεί ως βιογράφος, αφηγητής και εξομολογητής. Το format επιτρέπει στον καλεσμένο:

• να απαντά μακροσκελώς,
• να μετακινείται από τα επίμαχα γεγονότα σε ιστορικές αναλογίες,
• να παρουσιάζει την κοσμοθεωρία του,
• να οικοδομεί χαρακτήρα,
• να μην εγκλωβίζεται σε σύντομες, ελέγξιμες απαντήσεις.

Η επιλογή δεν ήταν τυχαία. Σε δελτίο ειδήσεων το κεντρικό θέμα θα ήταν οι υποκλοπές. Στον Λάλα το κεντρικό θέμα γίνεται ο ίδιος ο άνθρωπος.

Η μεγάλη διάρκεια

Οι τέσσερις ώρες προσφέρουν τρία επικοινωνιακά οφέλη:

1. Δημιουργούν αίσθηση αυθεντικότητας και όχι στημένης δήλωσης.
2. Παράγουν δεκάδες αποσπάσματα για social media.
3. Κατακλύζουν το αρνητικό ψηφιακό αποτύπωμα με νέο περιεχόμενο.

Η δημοσίευση σε πέντε μέρη παρατείνει τον χρόνο παρουσίας του στην επικαιρότητα και μετατρέπει μία συνέντευξη σε μικρή επικοινωνιακή σειρά.

Πυγμαχία και βιβλία

Η πυγμαχία προσφέρει δύναμη, πειθαρχία και ανδρική αξιοπρέπεια. Τα βιβλία προσφέρουν βάθος, καλλιέργεια και ιστορική συνείδηση.

Μαζί δημιουργούν το πρότυπο του «σκεπτόμενου μαχητή».

Το πολιτικό του αφήγημα

Η συνέντευξη περιέχει σχεδόν ένα προσχέδιο κυβερνητικής φιλοσοφίας.

1. Αποτελεσματική δημοκρατία

Η βασική του θέση είναι ότι η δημοκρατία κινδυνεύει όταν δεν παράγει γρήγορα αποτελέσματα. Θεωρεί ότι η πολυνομία, η γραφειοκρατία, οι αργές προσλήψεις και οι χρονοβόροι διαγωνισμοί υπονομεύουν τη νομιμοποίηση του δημοκρατικού συστήματος.

Πρόκειται για τεχνοκρατική κεντροδεξιά προσέγγιση με έντονη έμφαση στην εκτελεστική ισχύ.

2. Κοινωνικός πραγματισμός

Στη στέγη απομακρύνεται από τον στενό οικονομικό φιλελευθερισμό και προτείνει αυξημένη προσφορά κατοικιών, άτοκα δάνεια και μια σύγχρονη εκδοχή εργατικής κατοικίας. Παρουσιάζει την ακρίβεια και το κόστος στέγασης ως σημαντικότερα από τη θεσμική ατζέντα της αντιπολίτευσης.

3. Ελεγχόμενη διεύρυνση

Υποστηρίζει ότι η Νέα Δημοκρατία κερδίζει όταν καλύπτει χώρο από το κέντρο μέχρι τις παρυφές της δεξιάς, χωρίς ιδεολογική περιχαράκωση. Ταυτόχρονα αναγνωρίζει τη δυσαρέσκεια παραδοσιακών νεοδημοκρατών για την ένταξη πολλών στελεχών του ΠΑΣΟΚ και μιλά για «δοσολογία» και ισορροπία.

Η θέση του είναι προσεκτικά διπλή:

• ναι στη διεύρυνση,
• αλλά όχι στην εγκατάλειψη της γαλάζιας βάσης.

Αυτή είναι ακριβώς η αγορά στην οποία μπορεί να πουλήσει την πολιτική του χρησιμότητα.

4. Μεταναστευτικός πραγματισμός με όρια

Υποστηρίζει νομιμοποίηση και ενσωμάτωση όσων εργάζονται και δημιουργούν οικογένειες στην Ελλάδα, αλλά ταυτόχρονα θέτει ζήτημα κοινωνικής συνοχής, γκετοποίησης και ορίου στην ανεξέλεγκτη συγκέντρωση μουσουλμανικών πληθυσμών.

Είναι μια γραμμή σχεδιασμένη να επικοινωνεί ταυτόχρονα με το φιλελεύθερο κέντρο και το συντηρητικό ακροατήριο.

Ο χάρτης των αποδεκτών

Προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη

«Παραμένω πιστός, δεν έχω μιλήσει, δεν θα σε υπονομεύσω, μπορώ να ξανακάνω τη δύσκολη δουλειά».

Προς τη βάση της Νέας Δημοκρατίας

«Είμαι ένας από εσάς, δεν έγινα ποτέ ΠΑΣΟΚ, καταλαβαίνω την απογοήτευσή σας και μπορώ να την μεταφέρω στην κορυφή».

Προς τον Αντώνη Σαμαρά

«Σε τιμώ, αναγνωρίζω τη συμβολή σου, δεν θεωρώ ότι περισσεύεις».

Αυτό τον τοποθετεί ως πιθανό μεσολαβητή, όχι ως σαμαρικό.

Προς τους κεντρώους

«Δεν είμαι ιδεοληπτικός, θαυμάζω τον Σημίτη όπου ήταν αποτελεσματικός, δέχομαι κοινωνικές λύσεις και διεύρυνση».

Προς επιχειρηματικά και μιντιακά κέντρα

«Η εκλεγμένη εξουσία μπορεί να λέει όχι, η πίεση δεν με λύγισε και δεν θα εγκαταλείψω τις σχέσεις μου».

Προς το ΠΑΣΟΚ και τον Νίκο Ανδρουλάκη

«Η στρατηγική των υποκλοπών δεν αρκεί για κυβερνητική εναλλακτική και δεν θα με οδηγήσει σε πολιτική εξαφάνιση».

Οι αντιδράσεις του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ στη συνέντευξη του Μαΐου έδειξαν ότι η προσπάθεια αποκατάστασης αναγνώστηκε ήδη από την αντιπολίτευση ως «πολιτική νεκρανάσταση».

Προς εκείνους που γνωρίζουν το παρασκήνιο

«Δεν έχω χάσει τη μνήμη, τη γνώση ή τις επαφές μου. Απλώς έχω επιλέξει να μη μιλήσω».

Αξιοπιστία και εσωτερικές αντιφάσεις

Αντίφαση 1: Ιδιώτης ή πολιτικός;

Δηλώνει ιδιώτης, αλλά μιλά ως κυβερνητικός σχεδιαστής και περιοδεύει ως κομματικός οργανωτής.

Αντίφαση 2: Χωρίς εξουσία ή κεντρικός διαχειριστής;

Δηλώνει ότι δεν ήταν το αφεντικό, αλλά περιγράφει τον εαυτό του ως φίλτρο πληροφορίας, διαχειριστή κρίσεων και συνομιλητή πολιτικών και επιχειρηματιών.

Αντίφαση 3: Ανάληψη ευθύνης χωρίς περιγραφή ευθύνης

Η «πολιτική ευθύνη» παραμένει κενή από συγκεκριμένο περιεχόμενο.

Αντίφαση 4: Δεν ενδιαφέρεται για αξιώματα, αλλά κατασκευάζει αρχηγικό προφίλ

Η μεγάλη ανάπτυξη θέσεων για κράτος, δημογραφικό, μετανάστευση, στέγη, τεχνολογία και ηγεσία υπερβαίνει κατά πολύ τον ρόλο ενός εθελοντή κόμματος.

Αντίφαση 5: Καταδικάζει την τοξικότητα, αλλά χρησιμοποιεί σκληρή γλώσσα

Εμφανίζεται ως αντίπαλος της ποινικοποίησης και της τοξικότητας, αλλά επιτίθεται έντονα στον Ανδρουλάκη, στον Τσίπρα και σε συγκεκριμένα μιντιακά «οικοσυστήματα».

Οι αντιφάσεις δεν ακυρώνουν τη στρατηγική. Την αποκαλύπτουν. Επιχειρεί να είναι ταυτόχρονα:

• μέσα και έξω,
• πιστός και αυτόνομος,
• θύμα και ισχυρός,
• ιδιώτης και πολιτικός παράγοντας.

Το δια ταύτα

Η συνέντευξη ήταν προαναγγελία επιστροφής χωρίς ανακοίνωση αξιώματος.

Ο Γρηγόρης Δημητριάδης δεν προσπάθησε να αποδείξει ότι ήταν ένας ασήμαντος υπάλληλος. Το αντίθετο. Παρουσίασε τον εαυτό του ως τον άνθρωπο που γνώριζε πώς λειτουργεί η εξουσία, πώς προστατεύεται ο πρωθυπουργός από τον θόρυβο, πώς συντίθενται ετερόκλητες πολιτικές δυνάμεις, πώς αντιμετωπίζονται επιχειρηματικά συμφέροντα και πώς οργανώνεται μια εκλογική πανστρατιά.

Το μήνυμα δεν είναι «είμαι αθώος και θέλω να με ξεχάσετε».

Το μήνυμα είναι: «Πλήρωσα, δεν μίλησα, άντεξα, διατήρησα το δίκτυό μου και εξακολουθώ να ξέρω πώς κερδίζονται οι εκλογές».

• Πρωταρχικός αποδέκτης είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
• Δεύτερος αποδέκτης το στριμμένο άντερο
• Τρίτος αποδέκτης είναι ο κομματικός μηχανισμός.
• Τέταρτος είναι τα επιχειρηματικά και μιντιακά κέντρα που είτε τον πολέμησαν είτε περιμένουν να δουν αν επιστρέφει.

Η συνέντευξη δεν αποτελεί απειλή αποστασίας. Δεν υπάρχει ένδειξη ότι σχεδιάζει αυτόνομο κόμμα ή ευθεία διαφοροποίηση από τον πρωθυπουργό. Αντιθέτως, επενδύει στην απόλυτη ταύτιση με τη Νέα Δημοκρατία και στην προσωπική αφοσίωση προς τον Μητσοτάκη.

Όμως η αφοσίωση που προβάλλει δεν είναι παθητική. Είναι διαπραγματευτικό κεφάλαιο.

Ο Δημητριάδης ζητά από το σύστημα να μην τον κρίνει μόνο για την υπόθεση που τον έβγαλε από το Μαξίμου, αλλά και για την αποτελεσματικότητα που, κατά την αφήγησή του, είχε όσο βρισκόταν εκεί. Δεν διεκδικεί ακόμη λαϊκή νομιμοποίηση. Διεκδικεί εσωκομματική νομιμοποίηση.

Η πιθανότερη εξέλιξη είναι ότι θα συνεχίσει να λειτουργεί ως παράλληλο οργανωτικό κέντρο, σύνδεσμος με τη βάση και εν δυνάμει στρατηγός της επόμενης εκλογικής μάχης, χωρίς να αναλάβει αμέσως θεσμικό αξίωμα.

Και εδώ βρίσκεται το πραγματικό πολιτικό ζουμί: ο Γρηγόρης Δημητριάδης δεν επιχειρεί να επιστρέψει εκεί από όπου έφυγε. Επιχειρεί να αποδείξει ότι, ακόμη και όταν έφυγε, η θέση που κατείχε δεν καλύφθηκε ποτέ πραγματικά.