Υπάρχει ένας κανόνας που συχνά ξεχνούν όσοι πιστεύουν ότι μπορούν να εγκαταλείπουν ένα κόμμα, να κρατούν την εκλογική του κληρονομιά και να επιστρέφουν ως σωτήρες του. Το διαζύγιο μπορεί να είναι συναινετικό μόνο όταν συμφωνούν και οι δύο πλευρές. Διαφορετικά, αρχίζει η συζήτηση για τη διατροφή.
Αυτό ακριβώς συμβαίνει με τον Αλέξη Τσίπρα.
Ο πρώην πρωθυπουργός αποχώρησε πολιτικά από τον ΣΥΡΙΖΑ, επιχειρώντας να συγκροτήσει έναν νέο φορέα που θα προσελκύσει στελέχη και ψηφοφόρους της Κεντροαριστεράς. Φαίνεται όμως ότι υποτίμησε κάτι στοιχειώδες: όσοι έμειναν πίσω δεν είναι υποχρεωμένοι να παραδώσουν αμαχητί ούτε το κόμμα ούτε το δικαίωμα να κρίνουν τη διακυβέρνησή του.
Η Εξεταστική για τα κόκκινα δάνεια είναι η πρώτη σοβαρή απόδειξη.
|
Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ εγκρίθηκε με 137 ψήφους, έχοντας και την υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ. Το πολιτικά ενδιαφέρον δεν είναι η αριθμητική. Είναι ότι οι δύο παρατάξεις βρίσκουν κοινό κοινοβουλευτικό έδαφος σε μια διαδικασία που μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά ενοχλητική για τον ίδιο τον Τσίπρα.
Διότι η ιστορία των δανείων δεν ξεκίνησε το 2019.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ νομοθέτησε το 2015 το πλαίσιο για τη μεταβίβαση και διαχείριση μη εξυπηρετούμενων δανείων. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ακολούθησε με τον «Ηρακλή» και τον νέο πτωχευτικό νόμο. Η πολιτική ευθύνη δεν εξαφανίζεται επειδή άλλαξε ο ένοικος του Μεγάρου Μαξίμου.
Το ΠΑΣΟΚ το αντιλήφθηκε και αποφάσισε να χρησιμοποιήσει την Εξεταστική για να στρέψει τα φώτα και στις δύο κυβερνήσεις. Ο Πάρις Κουκουλόπουλος υπενθύμισε τις επιλογές της περιόδου Τσίπρα. Ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ, από την πλευρά του, δέχεται να ερευνηθεί και η περίοδος 2015–2019.
Κάπως έτσι προέκυψε ένα παράδοξο: ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ συγκλίνουν θεσμικά, την ώρα που ανταγωνίζονται πολιτικά τον άνθρωπο που διεκδικεί εκ νέου την ηγεμονία στον χώρο τους.
Και τότε ήρθε ο Απόστολος Πάνας.
Η παραίτησή του από τη βουλευτική έδρα του ΠΑΣΟΚ, με αιχμές για την ηγεσία Ανδρουλάκη και εμφανή προσανατολισμό προς την ΕΛ.Α.Σ., λειτούργησε ως καταλύτης. Η Χαριλάου Τρικούπη μίλησε για ενδεχόμενο σχέδιο υπονόμευσης. Δεν υπάρχει απόδειξη τέτοιου σχεδίου. Υπάρχει, όμως, μια πραγματική σύγκρουση για τα στελέχη και την πολιτική εκπροσώπηση της Κεντροαριστεράς.
Εδώ αποκαλύπτεται η πολιτική ρηχότητα της επιλογής Τσίπρα: η πεποίθηση ότι μπορεί να διεξάγει μεταγραφικό πόλεμο χωρίς να δεχθεί αντίστοιχα χτυπήματα.
Η απάντηση ήρθε από εκεί όπου μάλλον δεν την περίμενε. Από το παλιό του κόμμα, με όπλο όχι μια διαρροή, αλλά μια κοινοβουλευτική διαδικασία.
Βεβαίως, οι Εξεταστικές δεν υποκαθιστούν τη Δικαιοσύνη ούτε αποτελούν αυτόματες μηχανές αποκάλυψης της αλήθειας. Αν μετατραπούν σε πεδίο προσωπικών εκκαθαρίσεων, θα απαξιωθούν.
Η πιθανότερη πολιτική εξέλιξη είναι η σκλήρυνση του ανταγωνισμού μεταξύ των τριών πόλων της Κεντροαριστεράς. ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ θα επιδιώξουν να αποδείξουν ότι διαθέτουν θεσμική αυτονομία και δεν αποτελούν πολιτική εφεδρεία του Τσίπρα. Εκείνος θα επιχειρήσει να εμφανιστεί ως η μόνη δύναμη που μπορεί να τους υπερβεί.
Το εάν θα τα καταφέρει παραμένει ανοιχτό.
Προς το παρόν, πάντως, ανακαλύπτει ότι είναι πολύ ευκολότερο να εγκαταλείπεις ένα κόμμα παρά να εμποδίσεις το κόμμα που εγκατέλειψες να σου ζητήσει λογαριασμό.



