|
Ο Γρηγόρης Δημητριάδης γνωρίζει καλά ότι στην πολιτική η επιρροή δεν προϋποθέτει πάντοτε θεσμική θέση. Το άρθρο του στο Protagon για την ευρωπαϊκή αδράνεια έχει ασφαλώς γεωπολιτικό περιεχόμενο. Διαβάζοντάς το, όμως, αντιλαμβάνεται κανείς ότι περιγράφει και ένα συγκεκριμένο υπόδειγμα πολιτικής ηγεσίας, με προεκτάσεις που ξεπερνούν τις Βρυξέλλες.
Η βασική του θέση είναι απλή. Το πρόβλημα της Ευρώπης δεν είναι η έλλειψη σχεδίων, χρημάτων ή τεχνοκρατικής γνώσης. Είναι η απροθυμία των κυβερνήσεων να αναλάβουν το πολιτικό κόστος των αποφάσεων. Οι εκθέσεις Ντράγκι και Λέτα έχουν προσδιορίσει τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Εκείνο που λείπει είναι η εξουσία που θα συγκρουστεί με τα συμφέροντα που τις εμποδίζουν.
Εδώ βρίσκεται και το πρώτο έμμεσο πολιτικό μήνυμα. Ο Δημητριάδης υπερασπίζεται μια αντίληψη διακυβέρνησης στην οποία η αποτελεσματικότητα προηγείται της επικοινωνίας. Οι ηγεσίες, όπως υποστηρίζει, κρίνονται από την ικανότητά τους να αποφασίζουν και να υλοποιούν, όχι από την επιδεξιότητα με την οποία διαχειρίζονται τις αντιδράσεις.
Η επιλογή αυτή δεν είναι άσχετη με την προσωπική του διαδρομή. Έχοντας υπηρετήσει στο κέντρο του κυβερνητικού μηχανισμού, γνωρίζει τη διαφορά ανάμεσα στον σχεδιασμό και στην εφαρμογή. Σήμερα επιχειρεί να αποκτήσει δημόσιο λόγο για αυτήν ακριβώς τη διαφορά.
Ενδιαφέρουσα είναι και η κριτική του προς τη Μέρκελ. Δεν αμφισβητεί την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Αμφισβητεί την πολιτική που επικαλείται την Ευρώπη, ενώ προστατεύει εθνικά συμφέροντα και επικίνδυνες εξαρτήσεις. Πρόκειται για έναν φιλελεύθερο ευρωπαϊσμό που απαιτεί αποφάσεις, επενδύσεις, κοινή χρηματοδότηση και πραγματική ανάληψη ευθύνης.
Υπάρχει, ωστόσο, μια αντίφαση που αξίζει συζήτηση. Ο περιορισμός της ομοφωνίας μπορεί να επιταχύνει τις αποφάσεις, αλλά για χώρες όπως η Ελλάδα το δικαίωμα αρνησικυρίας αποτελεί επίσης εργαλείο προστασίας ζωτικών συμφερόντων. Η αποτελεσματικότητα δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη δημοκρατική νομιμοποίηση.
Πολιτικά, η παρέμβαση εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια του Δημητριάδη να συνδέσει την ταυτότητά του με τη μεταρρύθμιση, την ευρωπαϊκή προοπτική και την κυβερνητική επάρκεια. Δεν αποτελεί απόδειξη σχεδίου επιστροφής σε αξίωμα. Άλλωστε, ο ίδιος έχει δηλώσει ότι δεν σκοπεύει να πολιτευτεί το 2027.
Αυτό δεν αναιρεί την πολιτική σημασία της αρθρογραφίας του. Του επιτρέπει να διατηρεί παρουσία στην παράταξη χωρίς να εμπλέκεται ευθέως στις προσωπικές αντιπαραθέσεις της. Το ενδιαφέρον, τελικά, είναι ότι ο Δημητριάδης δεν προτείνει απλώς μια αποτελεσματικότερη Ευρώπη. Προβάλλει ένα κριτήριο με το οποίο μπορούν να αξιολογηθούν και οι ελληνικές πολιτικές ηγεσίες.
Και αυτό είναι περισσότερο πολιτικό από όσο δείχνει εκ πρώτης όψεως.
Strategic Use Case
Θέλετε να δούμε έτσι και το δικό σας θέμα;
Η ίδια λογική ανάλυσης μπορεί να προσαρμοστεί σε οργανισμούς, επιχειρήσεις, θεσμικά projects, πολιτικά πρόσωπα και ομάδες επικοινωνίας που χρειάζονται καθαρό αφήγημα, καλύτερη κατανόηση των συσχετισμών και πιο σωστή δημόσια τοποθέτηση.
