Call us now:
Σημείωση χρήσης περιεχομένου:
© 2026 StrategyOnline.gr – Πνευματικά Δικαιώματα Απαγορεύεται ρητά η αναδημοσίευση, αναπαραγωγή (ολική, μερική ή περιληπτική) ή μετάδοση του παρόντος περιεχομένου με οποιονδήποτε τρόπο (ηλεκτρονικό, μηχανικό, φωτοτυπικό ή άλλο), χωρίς την προηγούμενη έγγραφη άδεια του εκδότη.
Σημείωση για Μηχανές Αναζήτησης: Σε περίπτωση αυθαίρετης αναδημοσίευσης, είναι υποχρεωτική η χρήση Canonical Tag που να δείχνει στο πρωτότυπο άρθρο: με την ένδειξη Πηγή: StrategyOnline.grΗ μη συμμόρφωση συνεπάγεται την άμεση υποβολή αναφοράς προστασίας πνευματικών δικαιωμάτων (DMCA Notice) στη Google. Διαβάστε
Πνευματικά Δικαιώματα – Όροι Χρήσης Περιεχομένου
Το πρόβλημα με τα κομματικά συνέδρια είναι ότι σχεδιάζονται για να παράγουν εικόνα, αλλά συχνά αποκαλύπτουν πραγματικότητα. Η σκηνοθεσία φτιάχνεται για να δείξει ενότητα, αυτοπεποίθηση, προοπτική. Τα φώτα, τα συνθήματα, τα βίντεο, οι γεμάτες αίθουσες, τα χειροκροτήματα, όλα μπαίνουν στην υπηρεσία μιας απλής πολιτικής ανάγκης: να πει η ηγεσία ότι ελέγχει το παιχνίδι. Μόνο που η πολιτική δεν παίζεται πια μόνο μέσα στην αίθουσα. Παίζεται έξω από αυτήν, στα σχόλια, στα ειρωνικά reels, στις μισές φράσεις του Facebook, στην αδιαφορία του TikTok, στα πηγαδάκια που γίνονται είδηση πριν καν τελειώσει η ομιλία.
Η Νέα Δημοκρατία πήγε στο συνέδριό της με ένα σύνθημα μέλλοντος: «Ελλάδα 2030». Λογικό. Κάθε εξουσία που κουράζεται στο παρόν μετακομίζει ρητορικά στο μέλλον. Εκεί όλα είναι καθαρότερα, ευρύχωρα, αισιόδοξα. Δεν υπάρχουν λογαριασμοί ρεύματος, σούπερ μάρκετ, ενοίκια, Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, υποκλοπές, εσωτερική μουρμούρα. Υπάρχουν στόχοι, μεταρρυθμίσεις, ψηφιακό κράτος, επενδύσεις, σταθερότητα. Μόνο που ο πολίτης δεν ζει στο 2030. Ζει σήμερα. Και σήμερα ρωτά πιο πεζά πράγματα: γιατί δεν βγαίνει ο μήνας, γιατί η δικαιοσύνη μοιάζει αργή, γιατί οι θεσμοί τρίζουν, γιατί η πολιτική μιλά σαν διαφημιστικό σποτ ενώ η κοινωνία ζει σε χαμηλή ένταση θυμού.
Το ενδιαφέρον από τις δύο πρώτες ημέρες δεν ήταν ότι η ΝΔ συγκέντρωσε κόσμο. Αυτό το ξέραμε ότι μπορεί ακόμη να το κάνει αν και εντυπωσίασε ο όγκος που είτε δείχνει τεράστια κινητοποίηση ή απλά κλίμα συσπείρωσης. Διαθέτει μηχανισμό, κυβερνητική ισχύ, στελέχη, περιφέρεια, δίκτυα, εξουσία. Το ενδιαφέρον ήταν ότι πίσω από την εικόνα λειτουργούσε μια άλλη αφήγηση: η αφήγηση της κόπωσης. Όχι κατάρρευσης. Όχι πανικού. Κόπωσης. Η πιο επικίνδυνη πολιτική κατάσταση για μια κυβέρνηση δεν είναι όταν την πολεμούν οι αντίπαλοι. Είναι όταν οι δικοί της αρχίζουν να χειροκροτούν από υποχρέωση και όχι από πίστη.
Τα social media το έδειξαν καθαρά. Οι κομματικοί λογαριασμοί έκαναν τη δουλειά τους. Φωτογραφίες, reels, αποσπάσματα, μηνύματα ενότητας. Αλλά η οργανική κοινωνική θερμοκρασία δεν ανέβηκε. Δεν δημιουργήθηκε κύμα. Δεν υπήρξε εκείνη η αυθόρμητη μεταφορά ενθουσιασμού που δείχνει ότι κάτι κινείται πέρα από το κομματικό ακροατήριο. Το TikTok σχεδόν αδιαφόρησε. Το Facebook γέμισε αντιρρήσεις. Το Instagram έμεινε κυρίως στην εικόνα. Και όταν ένα πολιτικό γεγονός παράγει περισσότερη σκηνοθεσία από συζήτηση, τότε κάτι δεν κουμπώνει.
Σε αυτό το κενό μπήκε ο Νίκος Δένδιας. Όχι επειδή έκανε επανάσταση. Δεν γίνονται επαναστάσεις στα συνέδρια των κυβερνητικών κομμάτων. Αλλά επειδή είπε με κομματική γλώσσα αυτό που η βάση αισθάνεται με κοινωνική γλώσσα: ότι η εξουσία κινδυνεύει να κλειστεί στον εαυτό της. Ότι ο τεχνοκρατικός αυτισμός δεν είναι πολιτική. Ότι οι δημοσκοπήσεις δεν είναι ενοχλητικός θόρυβος, αλλά προειδοποιητικό καμπανάκι. Ότι δεν κυβερνάς επ’ άπειρον με το επιχείρημα «οι άλλοι είναι χειρότεροι». Κάποτε πρέπει να εξηγήσεις γιατί εσύ είσαι ακόμη αρκετός.
Εδώ βρίσκεται και η μεγάλη αντίφαση του συνεδρίου. Η ΝΔ θέλει να εμφανιστεί ως παράταξη του μέλλοντος, αλλά κουβαλά όλο και πιο βαριά το παρόν της. Θέλει να μιλήσει για το 2030, αλλά η κοινωνία τη ρωτά για το 2023, το 2024, το 2025. Θέλει να παρουσιάσει τον εαυτό της ως δύναμη σταθερότητας, αλλά η σταθερότητα χωρίς εμπιστοσύνη μοιάζει με ακινησία. Θέλει να ανανεωθεί, αλλά οι μηχανισμοί της μυρίζουν παλιό κομματικό παρασκήνιο. Θέλει να πείσει ότι ακούει, αλλά ο κόσμος έχει την αίσθηση ότι πρώτα μιλά και μετά, ίσως, ακούει.
Το συνέδριο δεν ήταν αποτυχία. Θα ήταν επιπόλαιο να ειπωθεί κάτι τέτοιο. Ήταν όμως καθρέφτης. Και ο καθρέφτης έδειξε μια κυβερνητική παράταξη ισχυρή, αλλά όχι άτρωτη, οργανωμένη, αλλά όχι εμπνευσμένη, κυρίαρχη, αλλά όχι απαλλαγμένη από εσωτερικούς φόβους. Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν η ΝΔ μπορεί να γεμίσει μια αίθουσα. Μπορεί. Το ερώτημα είναι αν μπορεί να ξαναγεμίσει το πολιτικό της αφήγημα με περιεχόμενο που να αφορά ανθρώπους έξω από αυτήν.
Διότι η εξουσία, όταν ακούει μόνο τα χειροκροτήματα, χάνει πρώτα την ακοή της και ύστερα την κοινωνία.
Intelligence Report: Sign Up
