Call us now:
Σημείωση χρήσης περιεχομένου:
© 2026 StrategyOnline.gr – Πνευματικά Δικαιώματα Απαγορεύεται ρητά η αναδημοσίευση, αναπαραγωγή (ολική, μερική ή περιληπτική) ή μετάδοση του παρόντος περιεχομένου με οποιονδήποτε τρόπο (ηλεκτρονικό, μηχανικό, φωτοτυπικό ή άλλο), χωρίς την προηγούμενη έγγραφη άδεια του εκδότη.
Σημείωση για Μηχανές Αναζήτησης: Σε περίπτωση αυθαίρετης αναδημοσίευσης, είναι υποχρεωτική η χρήση Canonical Tag που να δείχνει στο πρωτότυπο άρθρο: με την ένδειξη Πηγή: StrategyOnline.grΗ μη συμμόρφωση συνεπάγεται την άμεση υποβολή αναφοράς προστασίας πνευματικών δικαιωμάτων (DMCA Notice) στη Google. Διαβάστε
Πνευματικά Δικαιώματα – Όροι Χρήσης Περιεχομένου
Η ομιλία του Αντώνη Σαμαρά στην Κρήτη είχε απ’ όλα τα κλασικά υλικά: πατρίδα, θρησκεία, σύνορα, μεσαία τάξη, anti-woke ρητορική, ελληνοτουρκικά και μια γερή δόση προσωπικού παραπόνου. Το πρόβλημα δεν είναι ότι αυτά τα θέματα δεν έχουν σημασία. Το πρόβλημα είναι ότι επιστρατεύτηκαν σαν ιδεολογικό «πέπλο» για να κρυφτεί μια άβολη αλήθεια: ο Σαμαράς δεν είναι ο αδικημένος προστάτης της παράταξης. Είναι ένας από τους πολιτικούς που την πλήγωσαν βαθιά, όταν έβαλαν το προσωπικό τους πείσμα πάνω από το κοινό συμφέρον.
Στο Ηράκλειο κατηγόρησε τον Μητσοτάκη ότι άφησε τη δεξιά βάση χωρίς φωνή. Μίλησε για μια Ελλάδα που διψάει για ασφάλεια, οικογένεια, πίστη και εθνική υπερηφάνεια. Ζήτησε μέχρι και βέτο στα νατοϊκά στρατηγεία της Τουρκίας. Ωραία ακούγονται όλα αυτά στα λόγια. Μόνο που η πολιτική δεν κρίνεται από τις πατριωτικές κορώνες, αλλά από το αποτέλεσμα στο ταμπλό.
Και οι αριθμοί είναι αμείλικτοι. Ο Μητσοτάκης, με όλη τη φθορά του, πήρε 40% σε δύο συνεχόμενες εθνικές κάλπες (2019 και 2023) και 28,31% στις αδιάφορες ευρωεκλογές. Ο Σαμαράς, από την άλλη, έριξε τη ΝΔ στο ιστορικό χαμηλό του 18,85% το 2012, και το 2015 παρέδωσε την εξουσία στον ΣΥΡΙΖΑ με 27%. Αυτό δεν είναι μια απλή λεπτομέρεια στο βιογραφικό του, είναι η πολιτική του σφραγίδα.
Ακόμα και σήμερα, με όλη την κούραση και την γκρίνια που υπάρχει στην κοινωνία, οι δημοσκοπήσεις δεν δείχνουν καμία κατάρρευση του Μητσοτάκη, ούτε κανένα κύμα που να ψάχνει έναν «σαμαρικό» σωτήρα. Η ΝΔ προφανώς έχει απώλειες, αλλά παραμένει καθαρά πρώτη, με την Opinion Poll, για παράδειγμα, να τη δίνει στο 30,5%, 15 μονάδες μπροστά από τον Τσίπρα. Επομένως, το παραμύθι περί «κενού εκπροσώπησης» είναι μισή αλήθεια. Υπάρχει κενό ενθουσιασμού, όχι κενό εξουσίας.
Η μεγάλη ειρωνεία είναι άλλη. Ο Σαμαράς εμφανίζεται ως θεματοφύλακας της παράταξης, όταν ο ίδιος, δύο φορές στο παρελθόν, της στέρησε την εξουσία. Το 1993, με την Πολιτική Άνοιξη, έριξε την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και έφερε το ΠΑΣΟΚ του 46%. Το 2015, με την εμμονή για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, άνοιξε τον δρόμο για την άνοδο του Τσίπρα. Πολύς πατριωτισμός, αλλά πολύ κοντή μνήμη.
Σοβαρή συντηρητική πολιτική σήμερα δεν σημαίνει να κουνάς λάβαρα του χθες. Σημαίνει να κρατάς τη χώρα όρθια σε έναν κόσμο γεμάτο τεχνητή νοημοσύνη, γεωπολιτικές αναταράξεις, ενεργειακή κρίση και δημογραφικό μαρασμό. Σημαίνει σύνορα, αλλά και drones. Οικογένεια, αλλά και παιδικούς σταθμούς, φθηνή στέγη και καλές δουλειές. Άμυνα, αλλά και κυβερνοασφάλεια. Παράδοση, χωρίς τεχνοφοβία. Εθνική αυτοπεποίθηση, όχι εθνική υστερία.
Ο Αντώνης Σαμαράς μιλάει λες και το ρολόι έχει κολλήσει στο 1993. Μόνο που βρισκόμαστε στο 2026. Και η παράταξη δεν χρειάζεται άλλους «ιδιοκτήτες». Χρειάζεται μια ηγεσία που να κερδίζει μάχες, να αλλάζει τη χώρα και να μην γκρεμίζει το σπίτι επειδή απλώς δεν χωνεύει τον τωρινό του ένοικο.
Intelligence Report: Sign Up
