Call us now:
Σημείωση χρήσης περιεχομένου:
© 2026 StrategyOnline.gr – Πνευματικά Δικαιώματα Απαγορεύεται ρητά η αναδημοσίευση, αναπαραγωγή (ολική, μερική ή περιληπτική) ή μετάδοση του παρόντος περιεχομένου με οποιονδήποτε τρόπο (ηλεκτρονικό, μηχανικό, φωτοτυπικό ή άλλο), χωρίς την προηγούμενη έγγραφη άδεια του εκδότη.
Σημείωση για Μηχανές Αναζήτησης: Σε περίπτωση αυθαίρετης αναδημοσίευσης, είναι υποχρεωτική η χρήση Canonical Tag που να δείχνει στο πρωτότυπο άρθρο: με την ένδειξη Πηγή: StrategyOnline.grΗ μη συμμόρφωση συνεπάγεται την άμεση υποβολή αναφοράς προστασίας πνευματικών δικαιωμάτων (DMCA Notice) στη Google. Διαβάστε
Πνευματικά Δικαιώματα – Όροι Χρήσης Περιεχομένου
Το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο των φοιτητικών εκλογών του 2026 δεν είναι ποια παράταξη ανακήρυξε τον εαυτό της νικήτρια. Είναι ότι, σε μια εποχή όπου ο φοιτητής ζει, ερωτεύεται, εργάζεται, αγοράζει, ενημερώνεται, διαμαρτύρεται και αυτοπροσδιορίζεται μέσα σε έναν γυάλινο ψηφιακό κόσμο, οι φοιτητικές παρατάξεις αδυνατούν ακόμη να συμφωνήσουν σε έναν κοινό, αδιάβλητο, ψηφιοποιημένο τρόπο καταγραφής και ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων. Δηλαδή, το πρόβλημα δεν είναι η κάλπη. Είναι ο φόβος απέναντι στη διαφάνεια.
Εδώ βρίσκεται ο αναχρονισμός. Δεν μιλάμε για μια γενιά που περιμένει την αφίσα στον τοίχο για να μάθει τι συμβαίνει. Μιλάμε για παιδιά που μεγαλώνουν με αλγόριθμους, πλατφόρμες, βιομετρικές ταυτοποιήσεις, ηλεκτρονικές πληρωμές, τεχνητή νοημοσύνη, cloud, instant messaging και real time ενημέρωση. Κι όμως, όταν φτάνει η ώρα της φοιτητικής δημοκρατίας, επιστρέφουμε σε πρακτικές προψηφιακής εποχής της μεταπολίτευσης: ξεχωριστές καταμετρήσεις, διαφορετικές λίστες, αμφισβητούμενες ενσωματώσεις, παράλληλα αποτελέσματα, κομματικές ανακοινώσεις που θυμίζουν περισσότερο πολεμικά ανακοινωθέντα παρά δημοκρατική διαδικασία.
Η ειρωνεία είναι βαριά. Οι ίδιοι χώροι που μιλούν για δημόσιο πανεπιστήμιο, συμμετοχή, δικαιώματα, συλλογικότητα και δημοκρατικό έλεγχο δεν μπορούν, ή δεν θέλουν, να συμφωνήσουν στο αυτονόητο: ένα κοινό σύστημα ψηφοφορίας, με ενιαίο μητρώο, διασταύρωση φοιτητικής ιδιότητας, καθαρούς κανόνες, δημόσια εποπτεία και ταχεία ανακοίνωση αποτελεσμάτων. Δεν χρειάζεται να ανακαλυφθεί ο τροχός. Χρειάζεται πολιτική βούληση. Και η απουσία της λέει περισσότερα από τις ίδιες τις ψήφους.
Γιατί η αλήθεια είναι άβολη: το θολό νερό βολεύει. Βολεύει εκείνους που θέλουν να εμφανίζουν μεγαλύτερη δύναμη από αυτήν που έχουν. Βολεύει όσους χρειάζονται την αμφισβήτηση για να συντηρούν την ένταση. Βολεύει τις δυναμικές μειοψηφίες που δεν αντέχουν τη δημοκρατία όταν αυτή μετριέται καθαρά. Βολεύει και τους περιθωριακούς μηχανισμούς που επενδύουν στον σκοταδισμό, όχι γιατί αγαπούν το πανεπιστήμιο, αλλά γιατί χρειάζονται το χάος για να επιβιώνουν πολιτικά.
Αυτή είναι η μεγάλη υποκρισία. Στο όνομα της δημοκρατίας υπονομεύεται η δημοκρατική καθαρότητα. Στο όνομα της συλλογικότητας παράγεται σύγχυση. Στο όνομα του φοιτητικού κινήματος απαξιώνεται ο ίδιος ο φοιτητής, που βλέπει μπροστά του ένα σύστημα παλιό, κουρασμένο, τελετουργικό, σχεδόν μουσειακό. Ένα σύστημα που του ζητά να συμμετάσχει, αλλά δεν του εγγυάται ότι η συμμετοχή του θα αποτυπωθεί με τρόπο αδιαμφισβήτητο.
Η πολιτική συνέπεια είναι κρίσιμη. Όταν μια γενιά δεν εμπιστεύεται τη διαδικασία, δεν απομακρύνεται μόνο από τις παρατάξεις. Απομακρύνεται από την ιδέα ότι οι συλλογικοί θεσμοί μπορούν να είναι αξιόπιστοι. Κι εκεί αρχίζει η βαθύτερη ζημιά. Γιατί το πανεπιστήμιο δεν είναι μόνο χώρος γνώσης. Είναι εργαστήριο πολιτικής κοινωνικοποίησης. Αν το πρώτο μάθημα δημοκρατίας που παίρνει ο φοιτητής είναι ότι τα αποτελέσματα βγαίνουν ανάλογα με το ποιος τα ανακοινώνει, τότε το μήνυμα είναι δηλητηριώδες.
Η ΔΑΠ, η Πανσπουδαστική, η ΠΑΣΠ, τα σχήματα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς και κάθε άλλη δύναμη που θέλει να λέγεται σοβαρή έχουν μία στοιχειώδη υποχρέωση: να αποδεχθούν κοινούς κανόνες. Όχι γιατί έτσι θα βολευτεί η μία ή η άλλη πλευρά. Αλλά γιατί χωρίς κοινή μέτρηση δεν υπάρχει κοινή πραγματικότητα. Και χωρίς κοινή πραγματικότητα δεν υπάρχει δημοκρατία, υπάρχει μόνο αφήγημα, προπαγάνδα και οργανωμένη καχυποψία.
Το πανεπιστήμιο του 2026 δεν μπορεί να λειτουργεί με πολιτικά λογιστικά του 1986. Η ψηφιακή ψήφος ή, έστω, η πλήρως ψηφιοποιημένη καταγραφή και ενιαία ανακοίνωση αποτελεσμάτων δεν είναι τεχνοκρατική πολυτέλεια. Είναι θεσμική προϋπόθεση αξιοπιστίας. Όποιος την αρνείται, ας μην κρύβεται πίσω από μεγάλα λόγια. Δεν υπερασπίζεται τη δημοκρατία. Υπερασπίζεται το δικαίωμά του να την κρατά μισοσκότεινη.
Και η νέα γενιά, όσο κι αν τη θεωρούν εύκολη, αδιάφορη ή χειραγωγήσιμη, καταλαβαίνει. Ζει μέσα στο φως της οθόνης, αλλά βλέπει πολύ καλά ποιοι επιμένουν να κρατούν την κάλπη στο ημίφως.
Intelligence Report: Sign Up
