Μηχανισμοί, σκιές και το σχέδιο που δεν συζητάμε – Online παραπολιτικές στήλες 18/02

Στην πολιτική μας σκηνή, η απόσταση ανάμεσα στο «φαίνεσθαι» των παραπολιτικών διαδρόμων και το «είναι» των δομικών εξελίξεων μοιάζει πλέον με το χάσμα των γενεών: αγεφύρωτο και γεμάτο παρεξηγήσεις. Ενώ το εγχώριο σύστημα αναλώνεται σε μια ατέρμονη ονοματολογία, από τον «διάδοχο του διαδόχου» στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας μέχρι τις εσωτερικές καραμπόλες του ΠΑΣΟΚ, η πραγματική εξουσία μετατοπίζεται εκεί όπου η γεωπολιτική συναντά την υψηλή κεφαλαιοκρατία που βασικό ρόλο παίζουν οι μηχανισμοί.

Αν λοιπόν διαβάσει κανείς προσεκτικά τις στήλες των τελευταίων ημερών, θα διαπιστώσει ότι δεν περιγράφουν απλώς την πολιτική σκηνή, τη σκηνοθετούν. Οι δημοσκοπήσεις στην Αθήνα, τα συνέδρια που «ελέγχονται», τα non paper 677 λέξεων, οι σκιές σε οργανισμούς πρόνοιας, οι απεσταλμένοι υπερδυνάμεων που επιβεβαιώνουν ρεπορτάζ, όλα συνθέτουν ένα ενιαίο αφήγημα: η πολιτική δεν είναι σύγκρουση ιδεών, αλλά διαχείριση μηχανισμών.

Αν συνοψίσουμε από την αρχή της ανάγνωσης, σήμερα οι στήλες δεν περιγράφουν απλώς το παρασκήνιο, το χρησιμοποιούν σαν εργαλείο πειθούς. Θέλουν να σου πουν ποιος έχει ικανότητα “κυβερνησιμότητας”, ποιος είναι “θόρυβος”, και ποιος είναι “σκιά που πρέπει να μικρύνει”. Και το κάνουν όχι με μία είδηση, αλλά με σειριακή σταγόνα: λίγο ΟΠΕΚΑ, λίγο Ζωή, λίγο Ουάσιγκτον, λίγο Σαμαράς. Κλασικό ελληνικό power playlist.

Το θέατρο των σκιών και οι «Απεσταλμένοι»

Στο βάθος, όμως, παίζεται κάτι σοβαρότερο: η γεωπολιτική. Οι ενεργειακές συμφωνίες, οι αμερικανικές επαφές, οι κάθετοι διάδρομοι, οι ενοχλήσεις της Άγκυρας. Εκεί, οι στήλες αλλάζουν ύφος, γίνονται σχεδόν τεχνοκρατικές. Όποιος έχει πρόσβαση στην Ουάσιγκτον, όποιος επιβεβαιώνεται από απεσταλμένους, όποιος συνομιλεί για LNG και αγωγούς, καταγράφεται ως «ενήλικος παίκτης». Η εξωτερική πολιτική λειτουργεί σαν πιστοποιητικό σοβαρότητας για εσωτερική κατανάλωση.

Η πρόσφατη κινητικότητα με τους απεσταλμένους της νέας αμερικανικής διοίκησης στην Αθήνα δεν είναι απλώς μια διπλωματική τυπικότητα, αλλά μια επιβεβαίωση της «μοναχικής» πορείας του κυβερνητικού σχήματος στο διεθνές χωριό. Όταν οι στήλες μιλούν για την επιβεβαίωση των επαφών με το περιβάλλον Τραμπ, δεν περιγράφουν μια είδηση, αλλά τη δημιουργία ενός τείχους προστασίας γύρω από το Μαξίμου. Η ατζέντα είναι σαφής: όσο η αντιπολίτευση ασχολείται με τις διαγραφές στελεχών στη Λέσβο ή τις φήμες για «γαλάζια» οικειότητα μετακλητών υπαλλήλων, η κυβέρνηση επιχειρεί να «κλειδώσει» τον ρόλο του μοναδικού αξιόπιστου συνομιλητή της Δύσης.

Η Παραγωγή πολιτικής μυθολογίας

Πάρτε για παράδειγμα το σενάριο για τον Μαργαρίτη Σχοινά. Η διακίνηση της ιδέας ότι ένας πρώην Επίτροπος θα μπορούσε να διεκδικήσει την περιφέρεια το 2028, λειτουργεί ως κλασικός «λαγός» για να μετρηθούν οι αντοχές των τοπικών συστημάτων εξουσίας. Το γεγονός ότι χαρακτηρίζεται ως «επιστημονική φαντασία» από το ίδιο του το περιβάλλον, αποκαλύπτει τον τρόπο που η παραπολιτική χρησιμοποιείται ως εργαλείο πειθαρχίας: ρίχνουμε ένα όνομα στην αρένα για να δούμε ποιος θα αντιδράσει πρώτος.

Την ίδια στιγμή, η διαχείριση της «δεξιάς πολυκατοικίας» παραμένει μια άσκηση ισορροπίας στον αέρα. Η προσπάθεια να παρουσιαστεί ο Αντώνης Σαμαράς ως ένας «πράος» συνομιλητής εντός του Προεδρικού Μεγάρου, παρά τις δημόσιες κορώνες για τα εθνικά θέματα, στοχεύει στην απονεύρωση της κριτικής του. Αν ο πρώην Πρωθυπουργός εμφανίζεται να συμφωνεί στην ανάγκη για «ομοψυχία» πίσω από τις κλειστές πόρτες, τότε η δημόσια οξύτητά του υποβαθμίζεται σε απλό εσωκομματικό θόρυβο.

Η λογική της «καμένης γης» και οι μηχανισμοί

Στην άλλη όχθη, το ΠΑΣΟΚ φαίνεται να παγιδεύεται σε μια δίνη εσωστρέφειας που θυμίζει άλλες εποχές. Παρουσιάζεται ταυτόχρονα ως διεκδικητής και ως ύποπτος. Από τη μία, μετράει δυνάμεις στην Α’ Αθήνας, από την άλλη, σέρνεται σε ιστορίες για ΟΠΕΚΑ, διορισμούς, «γυναίκες-κλειδιά» και εσωτερικά στρατόπεδα. Το μήνυμα είναι καθαρό: όποιος επιχειρεί να ανασυνταχθεί στον χώρο του κέντρου θα περάσει από το τεστ της ηθικής και της οργανωτικής επάρκειας. Και το τεστ δεν είναι ουδέτερο, είναι πολιτικό.

Την ίδια στιγμή, η Ζωή δεν κρίνεται για τις θέσεις της, αλλά για τον τρόπο της. Η συζήτηση μετατοπίζεται από το τι λέει στο πώς το λέει και πώς φέρεται. Η πολιτική αντιπαράθεση αντικαθίσταται από ένα μάθημα καλών τρόπων. Σαν να μας λένε ότι η σταθερότητα είναι πρώτα αισθητική και μετά πολιτική. Η «ευπρέπεια» γίνεται εργαλείο αποκλεισμού.

Ποιον θέλουν τελικά να επηρεάσουν αυτοί οι «ψίθυροι»; Όχι τον μέσο πολίτη, αλλά την οικονομική και πολιτική ελίτ που διψά για προβλεψιμότητα. Η παραπολιτική ατζέντα του Φεβρουαρίου του 2026 δεν αφορά το μέλλον της χώρας, αλλά τη διατήρηση του status quo. Είναι μια προσπάθεια να πειστούν οι «παίκτες» της αγοράς και οι ξένες πρεσβείες ότι, παρά τις μικροεντάσεις, ο δρόμος είναι ένας και προδιαγεγραμμένος.

Η Ακτινογραφία του Παρασκηνίου (18/02/2026)

1. Το «Μενού» της Ημέρας: Κοινά Σημεία και Ατζέντα

Οι στήλες σήμερα λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία, με το βλέμμα στραμμένο στην εσωτερική αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού και τις «υπόγειες» διαδρομές του χρήματος και της διπλωματίας.

• Το «Αμερικανικό Όνειρο» και ο Έλληνας Πρωθυπουργός: Τόσο ο Βηματοδότης όσο και το Big Mouth εστιάζουν στην επίσκεψη του απεσταλμένου του Τραμπ. Η ατζέντα εδώ είναι σαφής: η «σφραγίδα» της Ουάσιγκτον λειτουργεί ως εσωτερικό πιστοποιητικό κυριαρχίας για το Μαξίμου. Η προσπάθεια είναι να δειχθεί ότι η Ελλάδα παραμένει ο «προνομιακός συνομιλητής», παρά τις διεθνείς ανακατατάξεις.
• Το Σύνδρομο της «Καμένης Γης» στο ΠΑΣΟΚ: Η διαγραφή Παρασκευαΐδη (από τη Θεωρείο ) και οι εσωτερικές αναταράξεις που περιγράφουν το Dark Room και το iefimerida (σχετικά με τα επιδόματα του ΟΠΕΚΑ και την εμπλοκή στελεχών ) αναδεικνύουν μια κοινή γραμμή: το ΠΑΣΟΚ παλεύει με τις δικές του παθογένειες, ενώ το Μαξίμου παρακολουθεί με ικανοποίηση την αυτοχειρία της αντιπολίτευσης.
• Η «Ρωσική Αρκούδα» και η Δεξιά Πολυκατοικία: Το Big Mouth ανοίγει το κεφάλαιο «Ρωσική Πρεσβεία» και πολιτικές προτιμήσεις , την ώρα που η Θεωρείο βλέπει μετακινήσεις προς τον Βελόπουλο. Η ατζέντα εδώ αφορά τον έλεγχο των διαρροών προς τα δεξιά της ΝΔ.

2. Πηγές Ενημέρωσης και «Ψίθυροι»

• Οι «Κύκλοι» και οι «Πληροφοριοδότες»: Οι στήλες αντλούν από «στενούς συνομιλητές» (περίπτωση Σχοινά ) και «πηγές εκτός Προεδρίας» (συνάντηση Τασούλα – Σαμαρά ). Είναι η κλασική μέθοδος του non-paper: η πληροφορία διοχετεύεται για να μετρηθούν αντιδράσεις χωρίς επίσημο κόστος
• Η Επιλεκτική Διαρροή: Στην περίπτωση του ΟΠΕΚΑ και της ΔΥΠΑ, το iefimerida και το Big Mouth φαίνεται να έχουν την ίδια «πηγή» που θέλει να εκθέσει συγκεκριμένες κυρίες του συστήματος, υπονοώντας μια εσωτερική εκκαθάριση λογαριασμών.

3. Ο Λόγος και ο Τρόπος (Συνδυαστική Ανάλυση)

Γιατί γράφονται αυτά τώρα;

• Αποδόμηση Προσωπικοτήτων: Η αναφορά στον Μαργαρίτη Σχοινά ως «διάδοχο του… διαδόχου» στην Περιφέρεια δεν είναι ενημέρωση, είναι πολιτική υπονόμευση. Γελοιοποιώντας το σενάριο ως «επιστημονική φαντασία», το σύστημα κόβει τις γέφυρες σε όποιον φιλοδοξεί να επιστρέψει με δικούς του όρους.
• Διαχείριση του Σαμαρά: Η περιγραφή του πρώην πρωθυπουργού ως «φιλικού και ήπιου» εντός του Προεδρικού, παρά τις σκληρές δημόσιες δηλώσεις , στοχεύει στο να τον παρουσιάσει ως ανακόλουθο ή, έστω, ως κάποιον που «γαβγίζει αλλά δεν δαγκώνει» στα εθνικά θέματα.
• Οικονομικά Συμφέροντα: Οι αναφορές της NewMoney για την Eurobank, το Apollo και τις εφοπλιστικές κόντρες υπενθυμίζουν ότι η πολιτική είναι απλώς η επιφάνεια· ο πραγματικός πόλεμος γίνεται στα σαλόνια του χρήματος, όπου οι δημοσκοπήσεις στην Αθήνα καθορίζουν το «παιχνίδι» των επενδύσεων.

4. Τι “πουλάνε” οι στήλες (μία-μία)

A. Newmoney / Dark Room (οικονομικό-πολιτικό κουτσομπολιό με αριθμοδείκτες)

Βάζει στο ίδιο μπλέντερ δημοσκοπήσεις, εσωκομματικό ΠΑΣΟΚ, Σαμαράς–Τασούλας, και μετά κάνει άλμα σε τρέχοντα deals/επιχειρηματικά. Το μοτίβο είναι “σου δίνω πολιτική ατμόσφαιρα + δείκτες επιρροής”: ποιος ανεβαίνει στην Α’ Αθήνας, ποιος «παίζει μόνος στο χωριό του» στο ΠΑΣΟΚ, ποιος κάνει 677 λέξεις non paper για να μην τον «κόψουν» στο ρεπορτάζ.

Υπόγειο μήνυμα: η πολιτική είναι δύναμη μηχανισμών και τα κόμματα είναι μονάδες ελέγχου (όχι ιδεών). Κι ο αναγνώστης να κρατήσει “ποιος μετράει, ποιος σβήνει”.

B. Το Βήμα / Βηματοδότης (θεσμικό νεύρο + «το είπαμε πρώτοι»)

Δύο πράγματα κάνει ταυτόχρονα:

1. “σφραγίζει” ότι το ρεπορτάζ του επιβεβαιώθηκε από τον απεσταλμένο του Τραμπ (με αναφορά σε Grenell και ανάρτηση Paolo Zampolli).
2. Χτίζει θεσμικό προφίλ: υπερασπίζεται «πολιτισμένο διάλογο» και χτυπά τη Ζωή όχι για θέσεις, αλλά για συμπεριφορά/ύφος.

Υπόγειο μήνυμα: “εμείς είμαστε το σοβαρό κέντρο που συνομιλεί με ισχύ (Ουάσιγκτον) και βάζει κανόνες ευπρέπειας”.

C. Powergame / Big Mouth (power gossip με πηγή-ομολογία)

Εδώ είναι ωμό: «δεν κρύβουμε την πηγή…» και σου λέει ότι η ιστορία για στέλεχος ΠΑΣΟΚ στον ΟΠΕΚΑ έρχεται από ρεπορτάζ αλλού και μετά το “πλουτίζει” με πιάτσα/ψίθυρους (χωρίς διασταύρωση).
Παράλληλα ανοίγει ενέργεια/γεωπολιτική (τουρκική ενόχληση, ελληνοαμερικανικές ενεργειακές συμφωνίες, «κάθετος διάδρομος», anti-China posture, γερουσιαστές στην Ελλάδα).
Και ρίχνει και διοικητικό-κρατικό “κουμπί”: ΔΥΠΑ κυρία-κλειδί, προγράμματα, αναθέσεις, “άθλιοι συκοφάντες” κ.λπ.

Υπόγειο μήνυμα: “το κράτος είναι δίκτυο προσβάσεων/αναθέσεων, και τα μεγάλα γεωπολιτικά κουμπώνουν πάνω σε αυτό”.

D. iefimerida / Non Paper (πολιτικό δελτίο «σκάνδαλο + ηθικό πλεονέκτημα»)

Στήνει καθαρά “damage story” για ΠΑΣΟΚ–ΟΠΕΚΑ: γυναίκα-στέλεχος, ρόλος σε ελέγχους/πληρωμές, «δεν είναι επώνυμη αλλά κοντά εκεί που λειτουργούν οι μηχανισμοί».
Και το δένει με δεύτερη γραμμή: «σιωπή» κομμάτων για καταγγελία εργαζομένης κατά Ζωής + λεπτομέρειες για απλήρωτη εργασία/πίεση.

Υπόγειο μήνυμα: “όποιος μιλάει για δικαιώματα/ηθική, ας κοιτάξει πρώτα το σπίτι του”.

5. Η ατζέντα πίσω από τα σημεία (γιατί γράφονται έτσι)

• Πίεση στο ΠΑΣΟΚ: να εμφανιστεί ως κόμμα που δεν μπορεί να κρατήσει ούτε μηχανισμό ούτε “καθαρότητα” (ΟΠΕΚΑ), άρα να κοπεί η δυναμική του κέντρου-αμφισβήτησης.
• Κανονικοποίηση του “κέντρου της ευταξίας”: Ζωή ως παράδειγμα “τι δεν είμαστε”. Αυτό βοηθά να μαζευτεί ο χώρος των νοικοκυραίων ψηφοφόρων γύρω από θεσμικό λόγο.
• Εξωτερική πολιτική ως πιστοποιητικό σοβαρότητας: όποιος έχει γραμμή με Ουάσιγκτον/ενέργεια είναι στο τραπέζι των ενηλίκων.
• “Παράγοντας Σαμαράς” ως εσωτερικό θερμόμετρο ΝΔ: το Θεωρείο δίνει το θεσμικό αντίβαρο (ομοψυχία), το Newmoney τον δείχνει να πιέζει με επικοινωνιακή υπερπαραγωγή.

6. Ποιον Θέλουν να Επηρεάσουν;

Η στόχευση είναι διπλή:

1. Το «Εσωτερικό Μέτωπο» (Κομματικό Ακροατήριο): Να εμπεδωθεί η αίσθηση ότι ο Πρωθυπουργός είναι ο απόλυτος κυρίαρχος, ο μόνος που συνομιλεί με τους ισχυρούς του κόσμου (Τραμπ) και ο μόνος που μπορεί να κρατήσει την παράταξη ενωμένη, παρά τις «φωνές» του Σαμαρά.
2. Την Οικονομική Ελίτ: Να σταλεί το μήνυμα ότι η σταθερότητα είναι εξασφαλισμένη, οι «αντάρτες» (όπως ο Παρασκευαΐδης ή οι «κυρίες» των επιδομάτων) απομονώνονται και οι επόμενες κινήσεις (όπως η κάθοδος Σχοινά) είναι υπό έλεγχο.
3. Κεντρώους/αναποφάσιστους: να νιώσουν ότι “η σοβαρότητα είναι σπάνιο αγαθό” και άρα να πάνε προς “θεσμικούς” παίκτες.
4. Εσωτερικό ΠΑΣΟΚ (στελέχη/σύνεδροι/μηχανισμοί): να αυξηθεί το κόστος για όποιον διεκδικεί, να μπουν «σκιές» πάνω σε πρόσωπα και να προκληθούν άμυνες/εκκαθαρίσεις.
5. Επιχειρηματικό/τραπεζικό κοινό: να διαβάζει πολιτική ως ρίσκο-σταθερότητα-συμφωνίες (ενέργεια/ΗΠΑ, “διάδρομοι”, deals).
6. ΝΔ-παραδοσιακό ακροατήριο: να κρατηθεί η γραμμή “ομοψυχία στα εθνικά” και να απομονωθεί η εσωτερική γκρίνια πρώην.