Όταν η ατζέντα παίρνει φωτιά, χτίζεις Μύκονο και μοιράζεις συντάξεις

Δύο κυβερνητικές εξαγγελίες, ένα υπόγειο μήνυμα: αλλάζουμε θέμα πριν αλλάξει χέρια το τιμόνι της δημόσιας συζήτησης.

Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική επικοινωνία δεν χρειάζεται καν αποκωδικοποίηση. Σου στέλνει το μήνυμα τόσο καθαρά, που νιώθεις πως βλέπεις τον μηχανισμό να λειτουργεί μπροστά σου. Την ώρα που τα τρακτέρ σχηματίζουν μια νέα γεωμετρία οργής στην περιφέρεια, την ώρα που η κυβέρνηση αναζητά οξυγόνο σε μια κουρασμένη ατζέντα με διαρροές εμπιστοσύνης, εμφανίζονται δύο «καλές ειδήσεις»:
α) νέα πολεοδομικά σχέδια για Μύκονο και Σαντορίνη, ώστε «να μπει τάξη στο χάος της οικοδομικής αυθαιρεσίας»,
β) σύνταξη 1.700 ευρώ για τους πληγέντες στο Μάτι και στη Μάνδρα.

Όμορφα, ανθρώπινα, ανακουφιστικά. Και ταυτόχρονα τρομερά βολικά.

Τα σημερινά αποκόμματα των εφημερίδων έδειχναν ήδη μια κυβέρνηση που προσπαθεί να κερδίσει χρόνο, με το αγροτικό να σφυρίζει στην πλάτη της σαν προειδοποίηση, την κοινωνία κουρασμένη από υποσχέσεις χωρίς αντίστοιχη υλοποίηση, και τα δημοσιονομικά να δυσκολεύουν τη μεγάλη αφήγηση περί «εκσυγχρονισμού χωρίς κόστος». Μπροστά σε αυτό το σκηνικό, το Μαξίμου ανοίγει δύο θεματικές που λειτουργούν σαν ασφαλείς φωλιές: ανάπτυξη/πολεοδομία στα νησιά και μέριμνα για τις μεγάλες τραγωδίες που σημάδεψαν τη συλλογική μνήμη.

Επικοινωνιακά, είναι δύο «θύλακες συναίνεσης»:
— ποιος θα αντιταχθεί στη ρύθμιση της άναρχης δόμησης στα νησιά;
— ποιος θα αμφισβητήσει τη στήριξη στους επιζήσαντες του Ματιού και της Μάνδρας;

Το πρόβλημα είναι αλλού: στο timing. Όταν μια κυβέρνηση είναι στριμωγμένη, δεν φωτογραφίζει την ατζέντα που έχει. Φωτογραφίζει την ατζέντα που θα ήθελε να συζητάμε. Και τώρα θα ήθελε να συζητάμε για «τάξη και πρόοδο» στα πιο ακριβοπληρωμένα τετραγωνικά της χώρας και για «θεσμική ευαισθησία» απέναντι σε ανθρώπους που εξακολουθούν να κουβαλούν το βάρος καταστροφών για τις οποίες το ίδιο κράτος κάποτε έφερε ιστορική ευθύνη.

Η ουσία; Δεν αλλάζει εύκολα. Γιατί, όπως έδειξαν οι εφημερίδες σήμερα, ο εκνευρισμός των αγροτών δεν προέρχεται από την ατζέντα. Προέρχεται από την απόσταση μεταξύ ζωής και πολιτικής. Και ούτε η Μύκονος ούτε η σύνταξη, χείρα βοηθείας μπορούν να γεφυρώσουν αυτή τη διαφορά.

Η κυβέρνηση επιχειρεί μια κίνηση «διορθωτικού ηθικού»: ξαναγράφει τον ρόλο της ως ρυθμιστή της αγοράς και προστάτη των αδυνάτων, σε μια συγκυρία όπου κατηγορείται πως ακούει πιο καθαρά τα lobby των λίγων από τις φωνές των πολλών. Και ταυτόχρονα υπενθυμίζει στα μεσαία στρώματα ότι «προχωράει έργα», μήπως και ανακτήσει το χαμένο momentum.

Το πολιτικό της πρόβλημα, όμως, είναι απλό: Η κοινωνία δεν διαβάζει μόνο τις εξαγγελίες. Διαβάζει και το timing. Και το timing φωνάζει πως κάτι τρίζει.

Στο τέλος της ημέρας, αν δεν αντιμετωπιστεί το αγροτικό στις ρίζες του: εισόδημα, κόστος παραγωγής, ενέργεια, υποδομές, καμία ανακοίνωση για τακτοποίηση στη Μύκονο δεν θα λειτουργήσει ως αντιπερισπασμός. Το κράτος που υπόσχεται να νοικοκυρέψει τα κυκλαδίτικα τετραγωνικά πρέπει πρώτα να δείξει ότι μπορεί να νοικοκυρέψει τα στρέμματα της ελληνικής επαρχίας.

Αλλιώς, οι καλές ειδήσεις θα μοιάζουν σαν χαρτοπετσέτες πάνω σε τραπέζι που τρίζει. Κι αυτό, πολιτικά, αργά ή γρήγορα ακούγεται.