Όταν τα έργα παίζουν στο repeat και η αγανάκτηση στο shuffle – Μητσοτάκης Facebook

Ο πρωθυπουργός επανέρχεται με το εβδομαδιαίο του “wrapped”, επιχειρώντας να προσαρμόσει την κυβερνητική επικοινωνία στη γλώσσα της εποχής: λίστες, trends και απολογισμούς που θυμίζουν περισσότερο Spotify παρά δημόσια διοίκηση. Η κίνηση δεν είναι αθώα. Μεταφέρει το συγκριτικό πλεονέκτημα της κυβέρνησης, τον έλεγχο του αφηγήματος, σε μια πλατφόρμα όπου η πολιτική μοιάζει με story που πρέπει να «βγει» χωρίς θόρυβο στο background. Το ζήτημα, φυσικά, είναι τι κρύβεται πίσω από τις λεζάντες.

1. Αγροτικά: το αιώνιο ρήγμα μεταξύ λογιστικής και πραγματικότητας
Ο πρωθυπουργός παρουσιάζει την ομαλοποίηση των πληρωμών σαν τεχνικό κατόρθωμα που σώζει κοινοτικούς πόρους και εξυγιαίνει το σύστημα επιδοτήσεων. Το πρόβλημα: οι αγρότες δεν ζουν μέσα στα dashboards. Ζουν σε ένα πεδίο όπου κόστος παραγωγής, κλιματικό ρίσκο και αγορά πιέζουν ασφυκτικά. Η κυβέρνηση επιλέγει να οριοθετήσει το πρόβλημα ως «κακή διαχείριση του χθες», όμως αποφεύγει να δώσει μια συνολική αγροτική στρατηγική του αύριο. Το υπονοούμενο είναι σαφές: «τα λεφτά θα τα πάρετε, αλλά τα μπλόκα δεν βοηθούν». Η εξουσία ζητά τάξη, η κοινωνία ζητά προβλεψιμότητα. Και οι δύο μιλούν, αλλά δεν ακούγονται μεταξύ τους.

2. Υποδομές: η χώρα που λύνει κάποια προβλήματα, όχι όλα
Ο άξονας Πάτρα-Πύργος παρουσιάζεται ως σύμβολο μιας Ελλάδας που επιτέλους «κλείνει εκκρεμότητες». Η κυβέρνηση δικαίως θέλει να κεφαλαιοποιήσει μια επιτυχία που άργησε δεκαετίες. Όμως, η αλήθεια είναι πως κάθε ολοκλήρωση μοιάζει να ρίχνει φως σε όσα παραμένουν ανολοκλήρωτα. Η αφήγηση της κυβέρνησης βλέπει τον εαυτό της ως διαχειριστή του χρόνου: κόβει κορδέλες όχι για να πανηγυρίσει, αλλά για να δείξει ότι η αδράνεια δεν είναι πλέον πολιτική επιλογή. Αν όμως κοιτάξεις τη μεγάλη εικόνα, η χώρα ακόμα δεν έχει κατορθώσει να ξηλώσει τα δομικά προβλήματα των έργων: καθυστερήσεις, πολυπλοκότητα διαδικασιών, θεσμικό λαβύρινθο.

3. Πολεοδομίες: μια μεταρρύθμιση με ουρά
Ο πρωθυπουργός σηκώνει ψηλά τη μεταφορά των πολεοδομιών στον ΕΟΚΕΔ. Είναι όντως μια από τις βαθύτερες θεσμικές τομές των τελευταίων ετών. Όμως πίσω από το αφήγημα της «ενιαίας, διαφανούς διαδικασίας» κρύβεται ένα ανοιχτό μέτωπο με τους Δήμους, οι οποίοι αισθάνονται πως χάνουν κρίσιμο κομμάτι της καθημερινής διοίκησης. Ο Μητσοτάκης λέει ότι «δεν χάνουν ρόλο». Ναι, αλλά χάνουν εξουσία. Και αυτό στην αυτοδιοίκηση είναι σχεδόν το ίδιο πράγμα. Η μεταρρύθμιση είναι λογική, αλλά κοινωνικά ανώριμη, τεχνοκρατικά ορθή, αλλά πολιτικά εκρηκτική.

4. Ψυχική υγεία νέων: η πιο ανθρώπινη στιγμή της ανάρτησης
Η ανάδειξη του αυτοτραυματισμού στους εφήβους λειτουργεί ως σπάνια στιγμή όπου η κυβέρνηση αγγίζει ένα θέμα χωρίς κομματική φωτοσκίαση. Ο πρωθυπουργός φαίνεται πιο άνετος όταν μιλά για πολιτικές φροντίδας παρά για πολιτικές σύγκρουσης. Κι όμως, λείπει κάτι: η αιτιολόγηση. Τι γεννά το φαινόμενο σε μια χώρα που διαρκώς πιέζει τους νέους με εξετάσεις, ασάφειες, στενές εκπαιδευτικές διαδρομές και εργασιακή αβεβαιότητα; Η κυβέρνηση περιγράφει το σύμπτωμα, αλλά όχι το οικοσύστημα που το παράγει.

5. Περιφερειακή ανάπτυξη: μια υπόσχεση 8.000 έργων
Η εξαγγελία των 50 Τοπικών Σχεδίων Ανάπτυξης και των χιλιάδων έργων ακούγεται σχεδόν οπτικά εντυπωσιακή: σαν να απλώνεται ένα αναπτυξιακό σύμπαν σε κάθε χάρτη της χώρας. Το πρόβλημα είναι πως η Ελλάδα έχει ιστορικά προχωρήσει με υποσχέσεις πολλαπλασιασμού έργων και όχι με αποτίμηση αποτελεσμάτων. Η «ρήτρα ορεινότητας, νησιωτικότητας και απολιγνιτοποίησης» θυμίζει ένα νέο λεξιλόγιο διοίκησης που μένει να αποδειχθεί αν θα γίνει πράξη ή θα χαθεί στη γραφειοκρατική διάλεκτο.

6. Δικαιοσύνη: το πιο φιλόδοξο στοίχημα
Το επιχείρημα του πρωθυπουργού ότι η Δικαιοσύνη κινείται προς ευρωπαϊκούς χρόνους είναι εν μέρει αλήθεια, εν μέρει προσδοκία. Η εισαγωγή Τεχνητής Νοημοσύνης, η αναδιάταξη δικαστηρίων και οι νέοι διορισμοί συνιστούν σοβαρή αλλαγή. Ωστόσο, το σύστημα δεν πάσχει μόνο από διαδικασίες· πάσχει από κουλτούρα καθυστερήσεων και νομικό πληθωρισμό. Αν ο Μητσοτάκης πετύχει το στόχο των 650 ημερών θα έχει κερδίσει κάτι περισσότερο από πολιτικούς πόντους: θα έχει αλλάξει ένα θεσμικό DNA.

. Βιβλιοθήκη ΑΠΘ: το τελετουργικό της “επιστροφής στην κανονικότητα”
Το άνοιγμα της βιβλιοθήκης λειτουργεί επικοινωνιακά ως μικρό success story: ένα σκοτεινό κεφάλαιο “κατάληψης” που κλείνει. Όμως στη δημόσια συζήτηση υπάρχει και η αντιστροφή: ένα πανεπιστήμιο που λύνει τα προβλήματά του με την αστυνομία, χωρίς να πατάει στο έδαφος μιας ευρύτερης εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης.

Συνολική αποτίμηση

Η ανάρτηση είναι πυκνή, καλογραμμένη, με στρατηγική στόχευση: να παρουσιάσει μια κυβέρνηση που δουλεύει σαν γραμμικό εργοστάσιο προβλεψιμότητας. Όμως πίσω από την καθαρότητα του κειμένου διακρίνεται μια σκιά: η κοινωνική κόπωση. Η χώρα δεν διψά μόνο για λύσεις, διψά για νόημα, για σταθερότητα, για μια ειλικρινή παραδοχή ότι το κράτος δεν είναι Spotify wrapped, δεν λειτουργεί με playlists, λειτουργεί με συγκρούσεις, ρήξεις, διορθώσεις και κυρίως με εμπιστοσύνη.

Ο πρωθυπουργός δείχνει ότι ξέρει τι θέλει να πει. Το ερώτημα είναι αν η κοινωνία εξακολουθεί να ακούει με τον ίδιο τρόπο.