Στην Ελλάδα έχουμε ανακαλύψει έναν ιδιότυπο τρόπο άσκησης εξωτερικής πολιτικής. Πρώτα αποφασίζουμε ότι συντελέστηκε εθνική ήττα και μετά αναζητούμε τα γεγονότα που θα τη δικαιολογήσουν. Αν μάλιστα τα γεγονότα δεν συμφωνούν, τόσο το χειρότερο για τα γεγονότα.
Η συνέντευξη του Γιώργου Γεραπετρίτη στα «Νέα» προσφέρει μια ενδιαφέρουσα ευκαιρία να εξετάσουμε αυτή τη συνήθεια. Ο υπουργός υποστηρίζει ότι η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου προχωρά βάσει ελληνικής αδειοδότησης και ότι η γαλλική ρηματική διακοίνωση προς την Τουρκία δεν δημιουργεί κανένα κυριαρχικό δικαίωμα.
Η «Δημοκρατία» απαντά με έναν τίτλο που δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολίας: «Οικτρή απολογία του Γεραπετρίτη». Του καταλογίζει μάλιστα ότι, χρησιμοποιώντας τον όρο «τουρκολιβυκό», εμφανίζεται περίπου να αποδέχεται το παράνομο μνημόνιο.
Πρόκειται για εξαιρετικά βαρύ συμπέρασμα, που δεν προκύπτει από τη συγκεκριμένη αναφορά. Η περιγραφή μιας παράνομης τουρκικής αξίωσης δεν συνιστά αναγνώρισή της. Αλλιώς, κάθε φορά που ένας υπουργός αναφέρεται στην τουρκική κατοχή της Κύπρου, θα έπρεπε να θεωρούμε ότι τη νομιμοποιεί.
|
Υπάρχει, βεβαίως, ένα απολύτως θεμιτό ερώτημα. Γιατί δεν έχει δημοσιοποιηθεί το πλήρες κείμενο της γαλλικής διακοίνωσης; Η αντιπολίτευση δικαιούται να ζητεί τεκμήρια και η κυβέρνηση οφείλει να παρέχει ουσιαστική ενημέρωση, στο μέτρο που το επιτρέπουν οι διπλωματικές διαδικασίες.
Αλλά από την απαίτηση διαφάνειας μέχρι την καταγγελία εθνικής μειοδοσίας υπάρχει απόσταση. Και δεν καλύπτεται με θαυμαστικά.
Το ουσιαστικό νομικό ζήτημα φωτίζει ο καθηγητής Πέτρος Λιάκουρας στα «Παραπολιτικά». Η πόντιση υποθαλάσσιου καλωδίου αποτελεί ελευθερία που κατοχυρώνεται από το Δίκαιο της Θάλασσας. Δεν απαιτεί τουρκική άδεια ούτε μεταβάλλει την κυριαρχία ή τα κυριαρχικά δικαιώματα επειδή ένα τρίτο κράτος ενημερώθηκε διπλωματικά.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η Τουρκία δεν μπορεί να προκαλέσει προβλήματα. Μπορεί. Άλλο όμως η δυνατότητα παράνομης παρεμπόδισης και άλλο η απόκτηση νόμιμου δικαιώματος. Η σύγχυση αυτών των δύο εξυπηρετεί περισσότερο την πολιτική αντιπαράθεση παρά τη σοβαρή ενημέρωση.
Ούτε, ασφαλώς, οι κυβερνητικές διαβεβαιώσεις αρκούν για να πιστοποιήσουν επιτυχία. Το καλώδιο πρέπει να προχωρήσει στην πράξη. Εκεί θα κριθούν οι χειρισμοί, όχι στις λεκτικές αναμετρήσεις.
Υπάρχει και μια δεύτερη διάσταση. Ο Γεραπετρίτης απορρίπτει τη «Γαλάζια Πατρίδα», επαναλαμβάνει ότι το τουρκολιβυκό μνημόνιο δεν παράγει έννομα αποτελέσματα και δηλώνει πως η Ελλάδα δεν υποστηρίζει την τουρκική υποψηφιότητα για τη γενική γραμματεία του ΟΗΕ. Αυτές είναι σαφείς δημόσιες θέσεις, ανεξάρτητα από την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητάς τους.
Η κριτική του Αντώνη Σαμαρά και των αντιπολιτευτικών φύλλων είναι πολιτικά θεμιτή. Δεν απαλλάσσεται, όμως, από την ανάγκη αποδείξεων. Ούτε οι προηγούμενες κυβερνητικές θητείες απαλλάσσονται από τον έλεγχο του δικού τους απολογισμού.
Ο πατριωτισμός δεν μετριέται με την ένταση της καταγγελίας. Μετριέται με τη σοβαρότητα των επιχειρημάτων, τη συνέπεια των πράξεων και, τελικά, με τα αποτελέσματα.
Το καλώδιο χρειάζεται να ποντιστεί στη θάλασσα. Όχι να πνιγεί στον θόρυβο της εσωτερικής πολιτικής.



