|
Ο Αντώνης Σαμαράς ανακάλυψε ότι η Ελλάδα χρειάζεται διαφορετική ενεργειακή πολιτική. Και παρουσίασε έξι προτάσεις, με επίκεντρο τον λιγνίτη, τα υδροηλεκτρικά, την αποθήκευση ενέργειας και τον περιορισμό της εξάρτησης από το φυσικό αέριο. Οι περισσότερες έχουν ενδιαφέρον. Ορισμένες αξίζουν σοβαρή συζήτηση. Εκείνο που απουσιάζει είναι η εξήγηση γιατί ο σημερινός Σαμαράς προτείνει μια πολιτική αρκετά διαφορετική από εκείνη που εφάρμοζε ο πρωθυπουργός Σαμαράς.
Ας θυμηθούμε το 2014. Τότε η κυβέρνησή του προωθούσε τη «μικρή ΔΕΗ», την ιδιωτικοποίηση του ΑΔΜΗΕ και την απελευθέρωση της αγοράς ηλεκτρισμού. Η βασική οικονομική συλλογιστική ήταν ότι ο ανταγωνισμός, οι ιδιωτικές επενδύσεις και ο περιορισμός της κρατικής παρουσίας θα έφερναν αποτελεσματικότητα και χαμηλότερες τιμές. Σήμερα ο ίδιος καταγγέλλει τη νεοφιλελεύθερη ενεργειακή πολιτική και ζητεί μεγαλύτερη προστασία από τους μηχανισμούς της αγοράς.
Μπορεί ένας πολιτικός να αλλάζει γνώμη; Ασφαλώς. Ιδίως όταν έχουν μεσολαβήσει μια ενεργειακή κρίση, ένας πόλεμος στην Ευρώπη και ριζικές τεχνολογικές αλλαγές. Αλλά η αναθεώρηση απαιτεί εξήγηση. Διαφορετικά, η πολιτική μετατρέπεται σε άσκηση επιλεκτικής μνήμης.
Πάρτε την Πτολεμαΐδα 5. Η σύμβαση κατασκευής της υπογράφηκε επί πρωθυπουργίας του, το 2013. Σήμερα ζητεί τη διατήρησή της στον λιγνίτη. Πρόκειται για συνεπή θέση ως προς την αξιοποίηση εγχώριων πόρων. Δεν αρκεί, όμως, να επικαλείται κανείς την ενεργειακή ασφάλεια. Χρειάζεται να εξηγήσει πόσο κοστίζει η παραγωγή, ποιος επιβαρύνεται με τα δικαιώματα εκπομπών και πόσο θα πληρώνει τελικά ο καταναλωτής. Ο εγχώριος πόρος δεν είναι αυτομάτως φθηνός.
Ανάλογη είναι η περίπτωση του φυσικού αερίου. Ως πρωθυπουργός προέβαλλε τον αγωγό TAP ως στρατηγική επιτυχία και επιδίωκε την ενίσχυση της χώρας ως ενεργειακού κόμβου. Σήμερα επικρίνει την εξάρτηση από το εισαγόμενο αέριο. Οι δύο θέσεις δεν είναι κατ’ ανάγκην ασύμβατες. Αλλά η διαφορά ανάμεσα στη διαφοροποίηση προμηθευτών και στη μείωση της εξάρτησης αξίζει σοβαρότερη τεκμηρίωση από μια πολιτική καταγγελία.
Υπάρχει και η Μεσοχώρα. Το 2014 ανακοίνωνε την απεμπλοκή της, με προοπτική ολοκλήρωσης μέσα σε δύο χρόνια. Δώδεκα χρόνια αργότερα την επαναφέρει ως πρόταση. Χρειάζεται, συνεπώς, να εξηγήσει τι εμπόδισε την υλοποίησή της και τι συγκεκριμένα θα έκανε διαφορετικά σήμερα.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι ο Σαμαράς ασκεί κριτική στον Μητσοτάκη. Είναι ότι καταθέτει προτάσεις χωρίς ολοκληρωμένη οικονομική αποτίμηση, ενώ παραλείπει να λογοδοτήσει για τις αντιφάσεις της δικής του διαδρομής.
Στην ενέργεια, όμως, οι καλές προθέσεις δεν παράγουν κιλοβατώρες και οι πολιτικές διακηρύξεις δεν μειώνουν λογαριασμούς. Αυτό απαιτεί σχέδιο, αριθμούς και συνέπεια. Κυρίως απαιτεί τη διάθεση να εφαρμόζεις ως κυβέρνηση όσα εισηγείσαι όταν βρίσκεσαι εκτός αυτής.
Strategic Use Case
Θέλετε να δούμε έτσι και το δικό σας θέμα;
Η ίδια λογική ανάλυσης μπορεί να προσαρμοστεί σε οργανισμούς, επιχειρήσεις, θεσμικά projects, πολιτικά πρόσωπα και ομάδες επικοινωνίας που χρειάζονται καθαρό αφήγημα, καλύτερη κατανόηση των συσχετισμών και πιο σωστή δημόσια τοποθέτηση.
