Η πρόοδος μετριέται, η δυσφορία ψηφίζει – Ανάρτηση Μητσοτάκη 28/06

Η ανάρτηση του Πρωθυπουργού στο Facebook δεν είναι απλώς επετειακός απολογισμός. Είναι πρόβα πολιτικής αναμέτρησης. Η κυβέρνηση δεν μιλά πλέον μόνο για το τι έκανε την προηγούμενη εβδομάδα, αλλά επιχειρεί να ξαναγράψει το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα κριθεί: όχι με βάση την κόπωση της καθημερινότητας, αλλά με βάση τη σύγκριση του 2019 με το 2026. Με άλλα λόγια, μεταφέρει τη συζήτηση από το ταμείο του νοικοκυριού στον ισολογισμό της χώρας.

Το κεντρικό μοτίβο είναι καθαρό: «μετρήσιμη πρόοδος απέναντι στη μηδενιστική αντιπολίτευση». Δεν είναι κακή γραμμή. Αντιθέτως, είναι ίσως το ισχυρότερο χαρτί της κυβέρνησης. Η χώρα του 2026 δεν είναι η χώρα του 2019. Η ανάπτυξη, η επενδυτική βαθμίδα, η πτώση της ανεργίας, η αύξηση μισθών, η ψηφιοποίηση υπηρεσιών, οι μειώσεις φόρων και εισφορών, η ενίσχυση της άμυνας, οι παρεμβάσεις στην υγεία και την παιδεία συνθέτουν μια αφήγηση κανονικότητας. Όχι θριάμβου. Κανονικότητας. Και στην Ελλάδα αυτό δεν είναι λίγο.

Υπάρχει όμως ένα κρίσιμο πολιτικό πρόβλημα: οι κυβερνήσεις κρίνονται από τους δείκτες, αλλά πέφτουν από τις εμπειρίες. Ο πολίτης δεν ζει μέσα στο ΑΕΠ, ούτε πληρώνει το ενοίκιο με την επενδυτική βαθμίδα. Ζει στον μισθό που τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας, στο ραντεβού του νοσοκομείου, στο σχολείο του παιδιού, στο τρένο που πρέπει να εμπιστευθεί, στο σπίτι που δεν μπορεί να αγοράσει ή να νοικιάσει. Εκεί ακριβώς βρίσκεται η αχίλλειος πτέρνα του απολογισμού: είναι ισχυρός ως μακροοικονομικό αφήγημα, αλλά άνισος ως βιωμένη καθημερινότητα.

Η πολιτική σκοπιμότητα της ανάρτησης είναι εμφανής. Ο Πρωθυπουργός προσπαθεί να ανακτήσει την πρωτοβουλία από τη φθορά. Δεν απαντά σε ένα επιμέρους ζήτημα. Απαντά στο σωρευτικό αίσθημα ότι «κάτι προχωρά, αλλά πολλά δεν φτάνουν». Γι’ αυτό και επιλέγει τη λέξη «σύγκριση». Η σύγκριση είναι η πιο ήσυχη μορφή σύγκρουσης. Δεν φωνάζει, αλλά ταξινομεί. Λέει στον ψηφοφόρο: πριν θυμώσεις, θυμήσου. Πριν απορρίψεις, μέτρα. Πριν πας στην αντιπολίτευση, ρώτα τι ακριβώς προτείνει πέρα από την άρνηση.

Η αντιπολίτευση, από την άλλη, κάνει το κλασικό λάθος των ηττημένων κομμάτων: επειδή δεν μπορεί να πιστωθεί την πρόοδο, προσπαθεί να την ακυρώσει. Αυτό όμως είναι πολιτικά φτωχό. Όταν αρνείσαι ότι μειώθηκε η ανεργία, ότι ψηφιοποιήθηκε μέρος του κράτους, ότι μειώθηκαν φόροι, ότι υπήρξε δημοσιονομική σταθερότητα, δεν χτυπάς την κυβέρνηση. Χάνεις επαφή με την πραγματικότητα. Το πεδίο για σοβαρή αντιπολίτευση δεν είναι να πει ότι δεν έγινε τίποτα. Είναι να αποδείξει ότι έγιναν αρκετά για τους λίγους και ανεπαρκώς για τους πολλούς.

Εκεί θα κριθεί και η κυβέρνηση. Το αφήγημα της αξιοπιστίας έχει βάση, αλλά δεν αρκεί. Η χώρα χρειάζεται δεύτερη γενιά μεταρρυθμίσεων: ταχύτερη δικαιοσύνη, πραγματική αξιολόγηση στο Δημόσιο, σκληρή μάχη με την ακρίβεια στις αγορές, στεγαστική πολιτική που δεν μένει σε επιδοτήσεις, υγεία που δεν μετριέται μόνο σε προσλήψεις αλλά σε χρόνο εξυπηρέτησης, μεταφορές που δεν αρκεί να είναι σύγχρονες στα δελτία Τύπου αλλά ασφαλείς στην πράξη.

Το υπόγειο μήνυμα της ανάρτησης είναι ότι η κυβέρνηση θέλει να πάει προς το 2027 ως δύναμη συνέχειας και προς το 2030 ως δύναμη εθνικού σχεδίου. Αυτό είναι σοβαρό πολιτικό στοίχημα. Αλλά έχει έναν όρο: να μη μετατραπεί ο απολογισμός σε αυτάρεσκη παρουσίαση PowerPoint. Οι αριθμοί δίνουν αξιοπιστία μόνο όταν αντέχουν στη λαϊκή εμπειρία.

Η Ελλάδα πράγματι προχώρησε. Το ερώτημα δεν είναι αν κινήθηκε. Το ερώτημα είναι ποιοι ένιωσαν την κίνηση και ποιοι έμειναν στην αποβάθρα. Αν η κυβέρνηση το καταλάβει, έχει ακόμη πολιτικό χώρο. Αν πιστέψει ότι οι πίνακες αρκούν για να ακυρώσουν την καθημερινή δυσφορία, τότε θα ανακαλύψει ότι οι πολίτες δεν ψηφίζουν μόνο με τη μνήμη. Ψηφίζουν και με την τσέπη, την αναμονή, το νοίκι και την αξιοπρέπειά τους.