|
Στο Μέγαρο Μαξίμου αρέσκονται να μετρούν τη νεωτερικότητα με στρέμματα και Petaflops. Η άφιξη του υπερυπολογιστή «Δαίδαλος» στο Λαύριο πανηγυρίστηκε με τους γνωστούς όρους της κυβερνητικής επικοινωνίας: μια χώρα που «αλλάζει πίστα», που εισέρχεται στην ελίτ της τεχνητής νοημοσύνης, που διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο. Πίσω όμως από τα δελτία τύπου και τα benchmarks της παγκόσμιας κατάταξης, η πολιτική πραγματικότητα παραμένει πεισματικά πεζή. Η ελληνική εξουσία εξακολουθεί να συγχέει τη γεωγραφική φιλοξενία των υποδομών με την παραγωγική ισχύ.
Ο «Δαίδαλος» είναι αναμφίβολα ένα κορυφαίο εργαλείο hardware, χρηματοδοτημένο από το Ταμείο Ανάκαμψης και ευρωπαϊκούς πόρους. Όμως η απόσταση ανάμεσα στο να κατέχεις επεξεργαστική ισχύ και στο να παράγεις εθνικό πλούτο από αυτήν είναι ακριβώς ο χώρος όπου παραδοσιακά ναυαγεί ο ελληνικός εκσυγχρονισμός. Ένας ερευνητής ή ένας ιδρυτής startup δεν ενδιαφέρεται για τα εγκαίνια. Ενδιαφέρεται για το αν θα περιμένει τέσσερις μήνες για να λάβει έγκριση υπολογιστικού χρόνου από μια δαιδαλώδη γραφειοκρατία ή αν η πλατφόρμα «Φάρος» θα λειτουργήσει με όρους πραγματικής αγοράς, προσφέροντας δεδομένα, λογισμικό και επιτάχυνση.
Την ίδια στιγμή, η παράλληλη κινητικότητα διεθνών κολοσσών και κεφαλαίων από τον Κόλπο, όπως η συμφωνία της G42 με εγχώριους ομίλους, αποκαλύπτει τη βαθύτερη στρατηγική στόχευση της κυβέρνησης: η Ελλάδα να καταστεί περιφερειακό hub data centers. Εδώ ακριβώς εντοπίζεται η κρίσιμη πολιτική αυταπάτη. Το να μετατρέπεις τη χώρα σε ψηφιακό σταυροδρόμι παρέχοντας γη, σταθερότητα και φθηνή ενέργεια από το εγχώριο δίκτυο, ενώ η πνευματική ιδιοκτησία, τα δικαιώματα χρήσης, τα proprietary μοντέλα και τα υπερκέρδη διαφεύγουν στο εξωτερικό, δεν συνιστά τεχνολογική κυριαρχία. Συνιστά έναν σύγχρονο, τεχνοκρατικό μεταπρατισμό.
Η Ευρώπη μιλά αυτάρεσκα για ψηφιακή αυτονομία, αλλά τα τσιπ παραμένουν της Nvidia και το οικοσύστημα αμερικανικό. Στην ελληνική εκδοχή, ο κίνδυνος είναι διπλός: να επωμιστούμε το ενεργειακό και δημοσιονομικό κόστος μιας υποδομής αιχμής, καταλήγοντας απλοί ψηφιακοί ενοικιαστές μέσα στο ίδιο μας το σπίτι.
Η πολιτική αξία του «Δαίδαλου» δεν θα κριθεί από τη θέση του στο Top500, η οποία αναπόφευκτα θα υποχωρεί κάθε χρόνο. Θα κριθεί από το πόσες εγχώριες επιχειρήσεις θα αποκτήσουν τη δυνατότητα να παραγάγουν εξαγώγιμη τεχνογνωσία και όχι πόσα data centers θα επιδοτηθούν για να αποθηκεύουν τα δεδομένα των άλλων. Αν η κυβέρνηση περιοριστεί στη φωτογραφία της κορδέλας, η χώρα θα έχει απλώς αποκτήσει ένα πανάκριβο τεχνολογικό τοτέμ: έναν υπερυπολογιστή που υπολογίζει τα πάντα, εκτός από το πώς θα παράγει πραγματική αξία για την κοινωνία που τον πλήρωσε.
Strategic Use Case
Θέλετε να δούμε έτσι και το δικό σας θέμα;
Η ίδια λογική ανάλυσης μπορεί να προσαρμοστεί σε οργανισμούς, επιχειρήσεις, θεσμικά projects, πολιτικά πρόσωπα και ομάδες επικοινωνίας που χρειάζονται καθαρό αφήγημα, καλύτερη κατανόηση των συσχετισμών και πιο σωστή δημόσια τοποθέτηση.
