Η απόσταση μεταξύ εξαγγελίας και βιώματος ο καταλύτης στην ΔΕΘ – Άποψη 30/08

Η πραγματική είδηση της Κυριακής δεν βρίσκεται σε ένα μέτρο, σε μια δημοσκόπηση ή σε μια νέα τουρκική δήλωση. Βρίσκεται στη συνολική συμπεριφορά του πολιτικού συστήματος. Κυβέρνηση, αντιπολίτευση, πρώην πρωθυπουργοί, περιφερειακός Τύπος και οικονομικές ελίτ κινούνται σαν να έχει αρχίσει ήδη η μακρά προεκλογική περίοδος. Η ΔΕΘ είναι απλώς το πρώτο μεγάλο σκηνικό της.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιχειρεί να ξανασυνδέσει τρεις έννοιες που τα τελευταία χρόνια απομακρύνθηκαν μεταξύ τους, οικονομική αποτελεσματικότητα, κοινωνική ανακούφιση και πολιτική σταθερότητα. Δεν είναι τυχαίο ότι ο κυριακάτικος Τύπος επιστρέφει επίμονα στη μεσαία τάξη, στις οικογένειες, στους μικρομεσαίους, στο διαθέσιμο εισόδημα. Η κυβέρνηση γνωρίζει ότι οι μακροοικονομικοί δείκτες δεν ψηφίζουν. Ψηφίζει ο πολίτης που φτάνει στις 20 του μήνα και αναρωτιέται γιατί η βελτίωση της οικονομίας δεν έχει ακόμη μεταφραστεί σε προσωπική ασφάλεια.

Κάντε το StrategyOnline.gr προτιμώμενη πηγή στη Google

Εδώ βρίσκεται και η αδυναμία του κυβερνητικού αφηγήματος. Όσο η ΔΕΘ παρουσιάζεται ως απόδειξη προόδου, ο περιφερειακός Τύπος, ιδίως στη Μακεδονία, θέτει μια πιο ενοχλητική ερώτηση, τι έγινε από όσα είχαν ήδη υποσχεθεί. Η απόσταση μεταξύ εξαγγελίας και βιώματος είναι σήμερα ίσως πιο κρίσιμη από το ίδιο το ύψος των παροχών.

Παράλληλα, η ΝΔ δεν αντιμετωπίζει έναν ενιαίο αντίπαλο. Αντιμετωπίζει τη διάβρωση. Ο Σαμαράς έχει πολιτική σημασία πριν αποκτήσει κόμμα, επειδή προσωποποιεί μια δυσαρέσκεια στα δεξιά της παράταξης. Η Καρυστιανού παραμένει περισσότερο δυνατότητα παρά συγκροτημένος εκλογικός φορέας, όμως και αυτή συμβολίζει κάτι ευρύτερο, την αναζήτηση πολιτικής εκπροσώπησης έξω από τα γνώριμα κομματικά σχήματα.

Στην άλλη πλευρά, η Κεντροαριστερά εξακολουθεί να καταναλώνει περισσότερη ενέργεια στη διεκδίκηση της ιδιοκτησίας του χώρου της παρά στη δημιουργία πειστικής κυβερνητικής εναλλακτικής. Αυτό προσφέρει στη ΝΔ ένα παράδοξο πλεονέκτημα, μπορεί να αποδυναμώνεται και ταυτόχρονα να παραμένει κυρίαρχη.

Και πάνω από όλα αυτά επιστρέφουν τα ελληνοτουρκικά, θυμίζοντας ότι η πολιτική σταθερότητα δεν εξαρτάται μόνο από την οικονομία. Τα «ήρεμα νερά» αποδεικνύονται περισσότερο μηχανισμός διαχείρισης παρά πραγματική εξομάλυνση, κάτι που ο σημερινός Τύπος καταγράφει με ένταση από την Κάσο έως το καλώδιο.

Το φθινόπωρο λοιπόν δεν θα κριθεί μόνο από το τι θα δώσει ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ. Θα κριθεί από το αν μπορεί να ξαναδώσει νόημα στην υπόσχεση σταθερότητας. Γιατί όταν η κοινωνία αρχίζει να αμφιβάλλει όχι μόνο για τις λύσεις αλλά και για τους φορείς που μπορούν να τις προσφέρουν, τότε το 3% παύει να είναι τεχνικό όριο. Γίνεται μέτρο της πολιτικής αποσύνδεσης.