Call us now:
Σημείωση χρήσης περιεχομένου:
© 2026 StrategyOnline.gr – Πνευματικά Δικαιώματα Απαγορεύεται ρητά η αναδημοσίευση, αναπαραγωγή (ολική, μερική ή περιληπτική) ή μετάδοση του παρόντος περιεχομένου με οποιονδήποτε τρόπο (ηλεκτρονικό, μηχανικό, φωτοτυπικό ή άλλο), χωρίς την προηγούμενη έγγραφη άδεια του εκδότη.
Σημείωση για Μηχανές Αναζήτησης: Σε περίπτωση αυθαίρετης αναδημοσίευσης, είναι υποχρεωτική η χρήση Canonical Tag που να δείχνει στο πρωτότυπο άρθρο: με την ένδειξη Πηγή: StrategyOnline.grΗ μη συμμόρφωση συνεπάγεται την άμεση υποβολή αναφοράς προστασίας πνευματικών δικαιωμάτων (DMCA Notice) στη Google. Διαβάστε
Πνευματικά Δικαιώματα – Όροι Χρήσης Περιεχομένου
Η σημερινή συνέντευξη Τσίπρα στο 7ο OT Forum δεν ήταν απλώς πολιτική επανεμφάνιση. Ήταν προσπάθεια να ξαναγραφτεί η μνήμη. Ο πρώην πρωθυπουργός έστησε το νέο του δίλημμα όχι ως «σταθερότητα ή χάος», αλλά ως «στασιμότητα ή πρόοδος» και «διαφθορά ή εντιμότητα», επιμένοντας ότι δεν υπάρχει κυβερνητικό success story, ότι οι επενδύσεις είναι κυρίως real estate και ότι ο ίδιος επιστρέφει για να «ξεβολέψει» το πολιτικό σύστημα.
Η ανατροπή είναι ότι ο Τσίπρας μιλά σήμερα σαν να μην κυβέρνησε ποτέ. Σαν να εμφανίζεται από μια πολιτική διάσταση ζώνης του λυκόφωτος, όπου δεν υπάρχουν κλειστές τράπεζες, capital controls, τρίτο μνημόνιο, υπερφορολόγηση, Υπερταμείο 99 ετών, στημένη Novartis, καταδικασμένοι υπουργοί του, κατακερματισμός έργων για να βοηθηθεί ο εκλεκτός εργολάβος του ΣΥΡΙΖΑ, εκλογική κατάρρευση του 2023 και μια αντιπολίτευση που υποσχόταν πάλι σχεδόν τα πάντα με την επιγραφή «κοστολογημένο».
Το κεντρικό κενό είναι το εξής: ο Τσίπρας ζητά να αξιολογηθεί ως φορέας «εντιμότητας», αλλά αποφεύγει να εξηγήσει πώς η εντιμότητα συμβιβάζεται με την πολιτική μετατροπή του «σκίζω τα μνημόνια» σε τρίτο πρόγραμμα προσαρμογής. Το τρίτο πρόγραμμα ξεκίνησε στις 19 Αυγούστου 2015 και έληξε στις 20 Αυγούστου 2018, με την Ελλάδα να λαμβάνει 61,9 δισ. ευρώ από τον ESM, υπό όρους μεταρρυθμίσεων και δημοσιονομικής προσαρμογής. Αυτό δεν είναι απλώς κυβερνητικός συμβιβασμός. Είναι η μητέρα όλων των αντιφάσεων: η αντιμνημονιακή ηθική νομιμοποίηση κατέληξε σε μνημονιακή διακυβέρνηση.
Δεύτερο κενό: σήμερα καταγγέλλει την «ίδια μεθοδολογία» που οδήγησε στη χρεοκοπία, πελατειακό κράτος, διαφθορά, ανισότητες, ολιγαρχία. Σωστό ως πρόβλημα. Αλλά το ερώτημα είναι αμείλικτο: γιατί δεν την εξάρθρωσε όταν είχε την εξουσία; Η περίοδος 2015-2019 δεν παρήγαγε νέο παραγωγικό υπόδειγμα. Παρήγαγε δημοσιονομική πειθαρχία, υψηλά πλεονάσματα, έξοδο από το πρόγραμμα, αλλά όχι θεσμική επανίδρυση. Το κράτος δεν έγινε λιγότερο πελατειακό. Η δικαιοσύνη δεν έγινε ταχύτερη. Η παραγωγή δεν μετακινήθηκε αποφασιστικά από κατανάλωση και ακίνητα σε βιομηχανία, εξαγωγές και τεχνολογία.
Τρίτο κενό: η επίθεση στις σημερινές επενδύσεις ως «μη παραγωγικές» επειδή μεγάλο μέρος αφορά real estate έχει βάση. Το είπε και στους Δελφούς, συνδέοντάς το με funds, ακίνητα και κόκκινα δάνεια. Αλλά εδώ υπάρχει το πρόβλημα του καθυστερημένου προφήτη. Το να διαπιστώνεις το 2026 ότι η χώρα χρειάζεται παραγωγικές επενδύσεις είναι εύκολο. Το δύσκολο ήταν να τις φέρεις όταν κυβερνούσες. Εκεί ο Τσίπρας έχει περισσότερο διάγνωση παρά απολογισμό.
Τέταρτο κενό: η νέα του γλώσσα είναι «κοστολόγηση», «επεξεργασία», «ισορροπία». Όμως αυτό ακούστηκε και το 2023. Τότε ο ΣΥΡΙΖΑ μιλούσε για 11 δεσμεύσεις, ισχυρό ΕΣΥ και προγραμματική βάση συνεργασιών. Στη διακαναλική συνέντευξη του 2023 ο Τσίπρας επέμενε ότι το πρόγραμμα ήταν «απόλυτα κοστολογημένο» και ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε πλήρη εικόνα των δημοσιονομικών δυσκολιών. Το πρόβλημα δεν είναι ότι ένα πρόγραμμα δεν πρέπει να έχει κοινωνικές δεσμεύσεις. Το πρόβλημα είναι ότι, μετά το 2015, ο Τσίπρας δεν έχει δικαίωμα να ζητά πίστωση αθωότητας στις μεγάλες υποσχέσεις. Πρέπει να προσκομίσει λογιστικό φύλλο, θεσμικό μηχανισμό και πολιτικό κόστος. Όχι άλλο σύνθημα με λουστρίνι.
Πέμπτη υπερβολή: το «διαφθορά ή εντιμότητα» είναι ισχυρό σύνθημα, αλλά επικίνδυνα απόλυτο. Μετατρέπει την πολιτική αντιπαράθεση σε ηθικό δικαστήριο. Ο Τσίπρας το έκανε και παλιά: οι «άλλοι» ήταν το παλιό, η διαπλοκή, οι γερμανοτσολιάδες, το μνημονιακό μπλοκ. Σήμερα το λέει πιο ώριμα, με καλύτερο λεξιλόγιο, αλλά ο μηχανισμός είναι ίδιος: η δική του πλευρά εμφανίζεται ως κάθαρση. Εκεί ζει ακόμη η εμμονή του 2012-2015: όχι πρόγραμμα εναντίον προγράμματος, αλλά ηθικά καθαροί εναντίον ηθικά μολυσμένων. Ωστόσο σε αυτή την εμμονή έχεται η ιστορία να απαντήσει: «ἔνοχος ἔνοχον οὐ ποιεῖ». Αυτό σημαίνει ότι η μαρτυρία ή η κατηγορία ενός ενόχου δεν αρκεί από μόνη της για να αποδείξει την ενοχή ενός άλλου προσώπου.
Έκτη ουτοπία: η «προοδευτική πλειοψηφία». Είναι η αγαπημένη φαντασίωση της Κεντροαριστεράς όταν δεν έχει κοινωνική πλειοψηφία. Υπάρχει ως επιθυμία, όχι ως αριθμητική. Από το 2019 έως το 2023 ο Τσίπρας την επικαλέστηκε ξανά και ξανά, αλλά το αποτέλεσμα ήταν διπλή ήττα και αποσύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ. Το 2026 επιστρέφει με νέο φορέα, την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, με το βαρύ ακρωνύμιο «ΕΛ.Α.Σ.» και με αναφορές σε ΕΑΜ, ΕΔΑ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και «Πρώτη Φορά Αριστερά». Αυτό δεν είναι μόνο σύμβολο. Είναι απόπειρα ιδιοποίησης όλης της προοδευτικής μνήμης. Πολιτικά έξυπνο, αλλά και παλιομοδίτικο. Μυρίζει περισσότερο ιστορική επίκληση και χρονοντούλαπο της ιστορρίας παρά νέα κοινωνική συμμαχία.
Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι ο Τσίπρας έχει δίκιο σε ορισμένα σημεία. Η ακρίβεια τρώει εισοδήματα. Η ανάπτυξη δεν μοιράζεται δίκαια. Το real estate δεν αρκεί για παραγωγική ανασυγκρότηση. Η θεσμική φθορά της κυβέρνησης είναι πραγματικό πολιτικό πεδίο. Αλλά το πρόβλημά του είναι ότι λέει σωστά πράγματα με βιογραφία που τα υπονομεύει.
Ο Τσίπρας δεν επιστρέφει ως αντίπαλος του Μητσοτάκη. Επιστρέφει πρώτα ως αντίπαλος του παλιού Τσίπρα. Και μέχρι να τον νικήσει, κάθε σύνθημα για «εντιμότητα», «πρόοδο» και «άλλο δρόμο» θα έχει από κάτω μια υποσημείωση: 2015.
Intelligence Report: Sign Up
