Κατασκοπεία, ΓΣΕΕ, Servicers: μια χώρα απέραντο φρενοκομείο – Επισκόπηση Τύπου 06/02

Η χώρα σήμερα 6 Φεβρουαρίου μοιάζει να κινείται σε ένα ναρκοπέδιο θεσμικής ανασφάλειας και δομικών αντιφάσεων, όπου η εθνική κυριαρχία, η οικονομική ορθοδοξία και η συνδικαλιστική αξιοπιστία της ΓΣΕΕ δοκιμάζονται ταυτόχρονα. Τα πρωτοσέλιδα της ημέρας δεν αποτυπώνουν απλώς ειδήσεις, αλλά τα συμπτώματα μιας βαθιάς παθογένειας που διατρέχει την κρατική μηχανή και το πολιτικό σύστημα, σε μια συγκυρία όπου οι εξωτερικές απειλές γίνονται πλέον «εσωτερικές».

Η υπόθεση του 50χρονου σμήναρχου που φέρεται να δρούσε ως πράκτορας της Κίνας δεν είναι απλώς μια αστυνομική επιτυχία της ΕΥΠ. Είναι μια ηχηρή υπενθύμιση ότι η «διάτρητη ασφάλεια» δεν αφορά μόνο τα σύνορα, αλλά και τον πυρήνα του στρατεύματος. Όταν ένας διοικητής μονάδας σε στρατηγικό σημείο μετατρέπεται σε «βαποράκι» απόρρητων δεδομένων του ΝΑΤΟ, το ερώτημα δεν είναι μόνο η προσωπική του προδοσία, αλλά η αποτυχία των μηχανισμών εσωτερικού ελέγχου και η απουσία μιας κουλτούρας ασφάλειας που να θωρακίζει το κράτος από την υβριδική διείσδυση των αναδυόμενων υπερδυνάμεων.

Την ίδια στιγμή, η έρευνα για τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ αναδεικνύει το επίμονο «φάντασμα» του παλαιοσυνδικαλισμού. Η κακοδιαχείριση κονδυλίων και οι σκιές του ξεπλύματος χρήματος σε μια κορυφαία συνδικαλιστική οργάνωση δεν είναι μόνο ποινικό ζήτημα, είναι το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της αξιοπιστίας ενός μοντέλου εκπροσώπησης που αρνείται πεισματικά να εκσυγχρονιστεί. Η κοινωνία, εγκλωβισμένη ανάμεσα στην ακρίβεια και την εργασιακή ανασφάλεια, βλέπει τους υποτιθέμενους προστάτες της να αναλώνονται σε παιχνίδια εξουσίας και οικονομικής ιδιοτέλειας.

Στο μέτωπο της οικονομίας, η απόφαση-σταθμός του Αρείου Πάγου για τους δανειολήπτες λειτουργεί ως μια δόση «λαϊκιστικού ρεαλισμού». Ενώ προσφέρει μια δίκαιη ανάσα σε 350.000 νοικοκυριά, αναδεικνύει την επικίνδυνη αστάθεια του νομικού και τραπεζικού μας πλαισίου. Οι τράπεζες και οι servicers καλούνται τώρα να διαχειριστούν μια τρύπα ρευστότητας που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί αν υπήρχε εξαρχής μια ορθολογική νομοθετική πρόβλεψη. Η δικαιοσύνη έρχεται να διορθώσει τα λάθη του πολιτικού συστήματος, αλλά το κόστος αυτής της διόρθωσης παραμένει αχαρτογράφητο.

Πολιτικά, το τοπίο παραμένει κατακερματισμένο. Η κυβέρνηση, παρά την επικοινωνιακή της κυριαρχία, βρίσκεται αντιμέτωπη με τη φθορά της «καθημερινής επιβίωσης», ενώ η αντιπολίτευση μοιάζει να αναζητά σωσίβιο σε πρόσωπα και κινήματα που φλερτάρουν με έναν νέο, ιδιότυπο αντισυστημισμό. Οι κινήσεις στην κεντροαριστερά και η ανάδυση νέων πόλων δείχνουν ότι το παλιό πολιτικό σκηνικό τελειώνει, αλλά το νέο δεν έχει ακόμη βρει τη γλώσσα και το περιεχόμενό του.

Αυτό που διαφεύγει συχνά από τη δημόσια συζήτηση είναι ότι όλα αυτά δεν είναι μεμονωμένα επεισόδια. Συνθέτουν μια νέα κανονικότητα: λιγότερη πολιτική σύγκρουση γύρω από μεγάλα σχέδια, περισσότερη γύρω από τη διαχείριση φόβου, ρίσκου και θεσμικής αξιοπιστίας. Η Ελλάδα δεν συζητά πια τι θέλει να γίνει, συζητά πώς θα αντέξει αυτά που έρχονται.

Το διακύβευμα της επόμενης ημέρας είναι σαφές: Χρειαζόμαστε ένα κράτος που δεν θα είναι απλός παρατηρητής της σήψης, αλλά εγγυητής των θεσμών. Χωρίς μια γενναία αναδιάταξη της εθνικής μας ασφάλειας, χωρίς την πλήρη κάθαρση στον συνδικαλισμό και χωρίς έναν ορθολογικό κανόνα δικαίου στην οικονομία, η χώρα θα παραμένει ευάλωτη σε εσωτερικούς και εξωτερικούς κλυδωνισμούς. Το στίγμα της ημέρας είναι η «αφύπνιση», μένει να δούμε αν θα είναι η αφετηρία μιας ουσιαστικής μεταρρύθμισης ή απλώς άλλη μια παρένθεση στην ιστορία της θεσμικής μας παρακμής.

Βήμα-βήμα αποτίμηση της ημέρας

1) Ελληνοτουρκικά: «κλειδώνει» 11/2 το τετ-α-τετ στην Άγκυρα

Το θέμα στήνεται ως διαχείριση ρίσκου. Κυβέρνηση: «διάλογος χωρίς υποχώρηση» για να προλάβει το αφήγημα “δίνουμε κάτι”. Αντιπολιτευτικά/καταγγελτικά έντυπα ψάχνουν την γκρίζα ζώνη της ατζέντας (τι δεν λέγεται). Το Μανιφέστο το σηκώνει ως “εποικοδομητικό τετ-α-τετ” και το δένει με μήνυμα Μητσοτάκη προς διεθνές ακροατήριο. Ο Τύπος Θεσσαλονίκης κρατά την κυβερνητική γραμμή (“δεν θα γίνει νέα πηγή αστάθειας”)
Sentiment αναγνώστη: ανησυχία + προσδοκία “μην ξαναφουντώσει”.

2) Ασφάλεια: υπόθεση κατασκοπείας υπέρ Κίνας (ΕΥΠ/CIA – ΝΑΤΟϊκές συχνότητες)

Η Καθημερινή το γράφει ως σοβαρή θεσμική υπόθεση: πληροφορία από CIA, επιτήρηση ΕΥΠ, διοχέτευση άκρως απόρρητων/συχνοτήτων επικοινωνίας (και ΝΑΤΟ) . Τα πιο λαϊκά φύλλα το κάνουν “σοκ/θρίλερ”
Πολιτικό κέρδος: κυβέρνηση παίρνει “πόντους επάρκειας” (κρατική ικανότητα, αξιοπιστία σε συμμαχίες).
Sentiment: σοκ + ανασφάλεια, αλλά και ένα κομμάτι “μας φυλάνε”.

3) Δικαιοσύνη/Τράπεζες: Άρειος Πάγος – νόμος Κατσέλη (“ανάσα” vs “λογαριασμός”)

Το θέμα λειτουργεί σαν καθρέφτης: άλλοι το πουλάνε ως ανακούφιση για δανειολήπτες, άλλοι ως “κρυφό κόστος” που θα σκάσει σε τιτλοποιήσεις/Ηρακλή και τελικά στον φορολογούμενο
Το υποκείμενο: ποιος πληρώνει το κενό από τον τρόπο υπολογισμού τόκων μετά τη ρύθμιση.
Sentiment: ανακούφιση + καχυποψία (“κάτι θα μας έρθει μετά”).

4) Συνδικάτα/σκάνδαλα: δέσμευση λογαριασμών προέδρου ΓΣΕΕ

Η Δημοκρατία το σηκώνει ως “πάγωμα” καταθέσεων/έρευνα για υπεξαίρεση-ξέπλυμα με πολιτικό τόνο και βαριά γλώσσα . Η POLITICAL το δίνει ως υπόθεση διαχείρισης κονδυλίων μεγάλης κλίμακας με εισαγγελικό/ερευνητικό. Η Καθημερινή το κρατά πιο «θεσμικά» (πόρισμα Αρχής, έλεγχος Δικαιοσύνης, ποσά/πλαίσιο).
Πολιτικό παιχνίδι: όποιος θέλει να “κάψει” τον χώρο του οργανωμένου συνδικαλισμού (και τις κομματικές διασυνδέσεις του) θα το κάνει σημαία.
Sentiment: αγανάκτηση/κυνισμός + “κάθαρση τώρα”.

5) Το νήμα που ενώνει τα πάντα (και πολλοί το χάνουν): κρατική ικανότητα

Σήμερα δεν είναι “πολλά διάσπαρτα”. Είναι ένα τεστ κρατικής επάρκειας:

• διπλωματία (Άγκυρα)
• αντικατασκοπεία/ασφάλεια (Κίνα–ΝΑΤΟ)
• δικαιοσύνη/χρηματοπιστωτικό σύστημα (Κατσέλη)
• θεσμοί/κοινωνικοί εταίροι (ΓΣΕΕ)

Συνδυαστική αξιολόγηση ανά εφημερίδα (κίνητρα/προθέσεις/πολιτική γραμμή)

• Κυβερνητικά/κεντροδεξιά φύλλα (π.χ. Μανιφέστο, Τύπος Θεσσαλονίκης, σε μεγάλο βαθμό Καθημερινή): χτίζουν “σταθερότητα–ασφάλεια–διπλωματία”, για να απορροφήσουν κοινωνική φθορά (οικονομία/ακρίβεια) με αφήγημα “σε επικίνδυνο κόσμο, κρατάμε τιμόνι”.
• Καταγγελτικά/αντισυστημικά: κάνουν κάθε θεσμική υπόθεση “συστημική συναλλαγή” (τραπεζικό, δικαιοσύνη, συνδικάτα), γιατί αυτό παράγει θυμό/συσπείρωση. (βλ. framing σε Κατσέλη και ΓΣΕΕ)
• Tabloids: μετατρέπουν την ασφάλεια σε “σενάριο” και το θεσμικό σε “σκάνδαλο”, όχι για ενημέρωση αλλά για ένταση/κλικ.
• POLITICAL: παίζει “ρεπορτάζ-βόμβα” με στόχο να ανοίξει παραπολιτική ουρά (ποιους ακουμπά, ποιος καλύπτει, ποιος χάνει).

Στίγμα της ημέρας

«Ασφάλεια παντού, σταθερότητα υπό πίεση».
Το πολιτικό σύστημα παίζει άμυνα: γεωπολιτική ένταση + θεσμικές υποθέσεις + κοινωνική δυσπιστία. Η κυβέρνηση θέλει να πάει στην 11/2 με “χαμηλές προσδοκίες, καθαρή γραμμή”. Οι αντίπαλοι θέλουν να πάνε την ίδια μέρα με “υψηλή καχυποψία”.

Τι μας διαφεύγει

Ότι το “σκληρό” νήμα δεν είναι η Άγκυρα. Είναι η μετάβαση σε πολιτική ατζέντα ανθεκτικότητας: λιγότερες υποσχέσεις ευημερίας, περισσότερη διαχείριση κινδύνων. Αυτό αλλάζει και την επικοινωνία και τις συμμαχίες.

Τι προμηνύεται

• Μέχρι 11/2 θα δεις εργαλειοποίηση κάθε λέξης για να στηθεί “νίκη/ήττα” πριν καν γίνει η συνάντηση.
• Η υπόθεση ΓΣΕΕ μπορεί να γίνει σειριακό αν αρχίσουν διαρροές για διαδρομές κονδυλίων/ονόματα.
• Η κατασκοπεία δεν τελειώνει σε “σύλληψη”: μπορεί να ανοίξει κουβέντα για κενά ασφαλείας/έλεγχο πρόσβασης σε κρίσιμα συστήματα. PRESS_PDF_20260206 (4)