Πιερρακάκης Πρόεδρος στο Eurogroup, ΠΑΣΟΚ χωρίς αρχηγό στα ύψη

Η RealPolls ρίχνει μια πέτρα στη λίμνη της πολιτικής ραστώνης: στο υποθετικό σενάριο χωρίς Ανδρουλάκη, το ΠΑΣΟΚ φλερτάρει με το 17%, ενώ η ΝΔ κατεβαίνει στο 22. Μια διαφορά πέντε μονάδων που δεν είναι ανατροπή, είναι υπενθύμιση. Η πολιτική σκηνή στην Ελλάδα δεν είναι πια γραμμική, προβλέψιμη ή στατική. Είναι ένα συνεχές stress τεστ για ηγεσίες, μηχανισμούς, αντοχές και αφήγημα. Και πάνω που άνοιγε αυτή η συζήτηση, έσκασε η βόμβα Πιερρακάκη: ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών εκλέγεται Πρόεδρος του Eurogroup, σπάζοντας μια παράδοση όπου η Ελλάδα συνήθως δεν έπαιζε στο ταμπλό των «θεματοφυλάκων» της ευρωζώνης.

Στην πολιτική δεν υπάρχουν συμπτώσεις. Και η χρονική σύμπτωση αυτών των δυο γεγονότων, της εσωτερικής αμφισβήτησης των κομματικών ισορροπιών και της εξωτερικής επιβεβαίωσης του διεθνούς κύρους της χώρας, φωτίζει κάτι βαθύτερο: η Ελλάδα αλλάζει επίπεδο, αλλά η πολιτική της σκηνή μοιάζει ακόμη εγκλωβισμένη στα παλιά της αντανακλαστικά.

Το εύρημα της RealPolls των πέντε μονάδων διαφοράς ανάμεσα σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ χωρίς τους σημερινούς αρχηγούς δεν είναι απλώς «νούμερο». Είναι ο καθρέφτης ενός πολιτικού συστήματος που ζει με δύο ψυχές:

• από τη μία μια ΝΔ που διατηρεί προβάδισμα, αλλά κουβαλά τη φθορά των κρίσεων, των αστοχιών και της ακρίβειας·
• από την άλλη ένα ΠΑΣΟΚ που δεν ξέρει αν θέλει να γίνει κόμμα εξουσίας ή boutique κόμμα μνήμης.

Η υπόθεση «χωρίς Ανδρουλάκη» δείχνει ότι η συζήτηση ηγεσίας παραμένει ανοιχτή, έστω κι αν όλοι προσποιούνται ότι δεν υπάρχει. Η βάση του ΠΑΣΟΚ διψά για αφήγημα και ρήξη. Η ΝΔ το γνωρίζει, γι’ αυτό και αγριοκοιτάζει κάθε τέτοιο εύρημα. Η διάβρωση μπορεί να ξεκινήσει από πολύ λιγότερο.

Η εκλογή Πιερρακάκη έρχεται ωστόσο σαν γεωπολιτική επαναβεβαίωση. Όχι ως φωτογραφία στιγμής, αλλά ως αποτέλεσμα μιας πολυετούς διαδρομής που ξεκινά από τον ορισμό της Ελλάδας ως «μαύρου προβάτου» της ευρωζώνης για να καταλήξει σήμερα στη θέση που κάποτε κατείχαν Γιούνκερ και Ντάισελμπλουμ, οι διαχειριστές των πιο κρίσιμων οικονομικών αποφάσεων της Ευρώπης.

Δεν είναι μόνο τι σημαίνει για την κυβέρνηση. Είναι τι σημαίνει για τη χώρα: αξιοπιστία, ισχύ, πρόσβαση, agenda-setting. Είναι η πολιτική μετάφραση της σταθερότητας που βλέπουν οι εταίροι, την ώρα που στο εσωτερικό συχνά παγιδευόμαστε στο μικροκομματικό θέατρο.

Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός το περιέγραψε ως «ημέρα υπερηφάνειας». Και σε μεγάλο βαθμό έχει δίκιο. Η Ελλάδα δεν είναι απλώς «παρούσα». Είναι στο τιμόνι.

Η επιτυχία Πιερρακάκη λειτουργεί σαν πολιτικός αντιπερισπασμός υψηλής έντασης:

• Σε μια περίοδο που η ακρίβεια πιέζει νοικοκυριά.
• Που η κόπωση από τις μεταρρυθμίσεις είναι ορατή.
• Που η ΝΔ δείχνει να ανησυχεί για την επαναφορά του Τσίπρα στο προσκήνιο.
• Και που το ΠΑΣΟΚ ψάχνει ηγετική ταυτότητα.

Σε αυτό το πλαίσιο, μια διεθνής επιτυχία δεν είναι επικοινωνία. Είναι πολιτικό κεφάλαιο. Και το Μαξίμου θα το κεφαλαιοποιήσει: «δείτε πού μας κατατάσσουν οι Ευρωπαίοι, άρα είμαστε στον σωστό δρόμο».

Η αντιπολίτευση, όσο κι αν προσπαθήσει να το υποβαθμίσει, ξέρει ότι τέτοια γεγονότα αλλάζουν ψυχολογία ψηφοφόρων. Το Eurogroup δεν είναι υπουργείο Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Είναι η καρδιά της ευρωζώνης. Η Ελλάδα παίρνει καρέκλα ισχύος. Και αυτό χτυπά κατευθείαν στο βασικό αφήγημα των αντιπάλων ότι «η χώρα ολισθαίνει, απομονώνεται, δεν έχει στρατηγική».

Σήμερα, αυτό το αφήγημα απλώς δεν στέκει.

Το πρόβλημα, και της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης, είναι πως η πραγματική μάχη δεν δίνεται στο Eurogroup ούτε στα δημοσκοπικά σενάρια. Δίνεται στην καθημερινότητα των πολιτών. Στο σούπερ μάρκετ. Στην ενέργεια. Στη δυσκολία των νέων να νοικιάσουν σπίτι. Εκεί που η διεθνής αναγνώριση δεν μεταφράζεται αυτομάτως σε εισόδημα ή ανακούφιση.

Η κυβέρνηση το γνωρίζει, αλλά θέλει χρόνο για να αλλάξει το υπόστρωμα. Η αντιπολίτευση το γνωρίζει, αλλά δεν έχει ακόμη πειστικό πρόγραμμα για να το αντιμετωπίσει.

Η δημοσκόπηση δείχνει ρευστότητα. Η εκλογή Πιερρακάκη δείχνει κύρος. Και τα δύο μαζί δείχνουν κάτι απλό: Το 2027 δεν είναι κλειδωμένο. Και, ναι, στην πολιτική δεν υπάρχουν συμπτώσεις. Υπάρχουν μόνο συσχετισμοί που κάποιοι βλέπουν και κάποιοι όχι.

Αυτή τη στιγμή, ο Μητσοτάκης πήρε έναν συσχετισμό που δουλεύει υπέρ του. Το ερώτημα είναι ποιος θα τον αξιοποιήσει καλύτερα: η κυβέρνηση που τον κέρδισε ή η αντιπολίτευση που τον φοβάται.