Τσίπρας: Σαν τη χήρα στο κρεβάτι, με το βλέμμα στην καρέκλα – Άποψη 29/08

Ο Αλέξης Τσίπρας τελευταία δεν εμφανίζεται, επανεμφανίζεται. Και η διαφορά δεν είναι λεκτική, είναι ψυχολογική. Ο πρώην πρωθυπουργός κινείται με εκείνη τη βιασύνη του ανθρώπου που θέλει να πείσει ότι έφυγε μόνο για λίγο, ενώ όλοι γύρω του έχουν ήδη αρχίσει να μοιράζουν τα έπιπλα του προηγούμενου σπιτιού του.

Η ΔΕΘ γίνεται ξανά σκηνή. Όχι μόνο για την κυβέρνηση, που κοιτάζει το 2030, αλλά και για τον Τσίπρα, που κοιτάζει επίμονα αν υπάρχει ακόμη χώρος γι’ αυτόν στο 2027. Τα αποκόμματα και το παραπολιτικό υπόστρωμα δείχνουν υπερκινητικότητα, παρεμβάσεις, οικονομικές θέσεις, νέα πρόσωπα, διαρκή προσπάθεια να κρατηθεί «ζεστό» ένα κοινό που κάποτε τον ακολουθούσε επειδή υποσχόταν ρήξη και σήμερα καλείται να τον δει ως ώριμη, θεσμική, κοινωνικά ευαίσθητη εφεδρεία.

Κάντε το StrategyOnline.gr προτιμώμενη πηγή στη Google

Εδώ αρχίζει η κωμωδία, αλλά και η πολιτική δυσκολία.

Ο παλιός Τσίπρας είχε ένα πλεονέκτημα, ήταν αυθεντικός μέσα στην υπερβολή του. Έλεγε ότι θα αλλάξει την Ευρώπη, θα σκίσει μνημόνια, θα καταργήσει παλιές βεβαιότητες. Ο σημερινός χρειάζεται να αποδείξει σχεδόν το αντίθετο, ότι είναι ασφαλής, μετριοπαθής, θεσμικός, υπεύθυνος, περίπου ο άνθρωπος που θα εμπιστευόταν μια αγορά η οποία κάποτε τον αντιμετώπιζε σαν σεισμικό ρήγμα.

Η μεταμόρφωση δεν είναι αθέμιτη. Οι πολιτικοί αλλάζουν, οι κοινωνίες αλλάζουν, η εξουσία διδάσκει. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η ωρίμανση μοιάζει περισσότερο με επανασχεδιασμό προϊόντος.

Ο Τσίπρας γνωρίζει ότι ο χώρος στον οποίο επιστρέφει δεν τον περίμενε ακίνητος. Το ΠΑΣΟΚ θέλει να κατοχυρώσει την πρωτοκαθεδρία στην Κεντροαριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ παλεύει με τα απομεινάρια της δικής του εποχής και η κυβέρνηση έχει κάθε λόγο να τον αντιμετωπίζει ως χρήσιμο αντίπαλο, αρκετά γνωστό για να πολώσει, αρκετά φθαρμένο για να μην τρομάζει.

Αυτό εξηγεί την υπερκινητικότητα. Δεν είναι μόνο φιλοδοξία, είναι αγωνία timing. Αν αργήσει, ο χώρος θα μοιραστεί χωρίς αυτόν. Αν βιαστεί, κινδυνεύει να φανεί ότι επιστρέφει πριν υπάρξει πραγματικό αίτημα επιστροφής.

Γι’ αυτό θυμίζει λίγο τη χήρα στο κρεβάτι, όχι γιατί της λείπει υποχρεωτικά ο μακαρίτης, αλλά γιατί δυσκολεύεται να συνηθίσει ότι το κρεβάτι είναι άδειο.

Το πραγματικό στοίχημα για τον Τσίπρα δεν είναι να αποδείξει ότι υπάρχει ακόμη. Είναι να αποδείξει ότι υπάρχει λόγος να ξαναϋπάρξει. Και αυτό, σε μια χώρα που έχει ήδη ακούσει μία φορά την υπόσχεση της μεγάλης αλλαγής, είναι πολύ δυσκολότερο από μια καλή ομιλία στη Θεσσαλονίκη.