Το τιμόνι της κυβέρνησης και το πορτμπαγκάζ της αντιπολίτευσης – Online Παραπολιτικές στήλες 09/07

Η κυβέρνηση θέλει να μιλήσει για σταθερότητα, οι αντίπαλοί της θέλουν να μιλήσουν για σκιά. Αυτό είναι το πραγματικό πολιτικό έργο της ημέρας. Όχι για τις λεπτομέρειες του πρωτοκόλλου στην Άγκυρα, ούτε για την τεχνική συζήτηση στην Επιτροπή Θεσμών. Το ερώτημα είναι απλούστερο και σκληρότερο, μπορεί ο Μητσοτάκης να πείσει ότι κρατά το τιμόνι, όταν οι αντίπαλοί του επιμένουν ότι κάτι βαρύ κρύβεται στο πορτμπαγκάζ;

Από τα σημερινά πολιτικά και παραπολιτικά δημοσιεύματα αναδύονται δύο αντίπαλες αφηγήσεις. Η πρώτη είναι η αφήγηση της κυβερνητικής αντοχής. Η Ελλάδα εμφανίζεται ως χώρα που δεν φωνασκεί, δεν παθαίνει διπλωματική υστερία, δεν σέρνεται πίσω από κάθε φωτογραφία Τραμπ, Ερντογάν, αλλά επενδύει σε συμμαχίες, εξοπλισμούς και ψυχραιμία. Το casus belli μπαίνει στο τραπέζι, όχι ως ρητορικό πυροτέχνημα, αλλά ως υπενθύμιση ότι η κανονικότητα με την Τουρκία έχει όρια. Δίπλα σε αυτό προστίθεται η οικονομική εικόνα, Χρηματιστήριο, Ελληνικό, μεγάλες εταιρείες, αγορά που συνεχίζει να κινείται. Το μήνυμα είναι σαφές, η κυβέρνηση είναι ο μόνος οργανωμένος παίκτης σε ένα πολιτικό περιβάλλον θορύβου.

Η δεύτερη αφήγηση είναι πιο δηλητηριώδης. Λέει ότι πίσω από τη βιτρίνα της σταθερότητας υπάρχει θεσμική κόπωση, ίσως και φόβος. Η υπόθεση Δημητριάδη, Ντίλιαν και υποκλοπών δεν επανέρχεται ως παλιό σκάνδαλο, αλλά ως σημερινό τεστ διαφάνειας. Η άρνηση κλήσης προσώπων στην Επιτροπή Θεσμών δεν είναι απλή διαδικαστική επιλογή. Πολιτικά διαβάζεται ως άμυνα. Και όταν μια κυβέρνηση αμύνεται σε ζητήματα κράτους δικαίου, χάνει το ηθικό πλεονέκτημα ακόμη κι αν κρατά αριθμητική πλειοψηφία.

Το ενδιαφέρον είναι ότι η αντιπολίτευση δεν εμφανίζεται ικανή να κεφαλαιοποιήσει ενιαία αυτή τη φθορά. Το ΠΑΣΟΚ έχει θεσμικό πάτημα, αλλά όχι ακόμη πολιτική ορμή. Ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει περισσότερο με εργαστήριο εσωτερικών λογαριασμών παρά με κόμμα εξουσίας. Η Πλεύση, η Καρυστιανού και τα μικρότερα αντισυστημικά ρεύματα διεκδικούν το ηθικό φορτίο της αγανάκτησης. Έτσι η φθορά της κυβέρνησης υπάρχει, αλλά δεν βρίσκει ακόμη καθαρό ιδιοκτήτη.

Εδώ βρίσκεται το ζουμί. Η ΝΔ δεν κινδυνεύει επειδή εμφανίστηκε αδύναμη στην Άγκυρα. Κινδυνεύει αν η εικόνα της θεσμικής αυτάρκειας μετατραπεί σε εικόνα θεσμικής αλαζονείας. Και η αντιπολίτευση δεν κερδίζει επειδή καταγγέλλει. Κερδίζει μόνο αν αποδείξει ότι πίσω από την καταγγελία υπάρχει σχέδιο, σοβαρότητα και κυβερνησιμότητα.

Το επόμενο διάστημα θα κριθεί από το ποιο αφήγημα θα κολλήσει. Αν η κυβέρνηση κρατήσει την ατζέντα στα μεγάλα, γεωπολιτική, οικονομία, ασφάλεια, θα συνεχίσει να παίζει με προβάδισμα. Αν όμως οι υποκλοπές ξαναγίνουν σύμβολο αλαζονικής εξουσίας, τότε το τιμόνι δεν αρκεί. Γιατί στην πολιτική, πολλές κυβερνήσεις δεν έχασαν επειδή δεν ήξεραν να οδηγούν, αλλά επειδή άφησαν τους πολίτες να πιστέψουν ότι τους κρύβουν τη διαδρομή.

Τι αναδεικνύουν οι δύο στήλες

Η σημερινή εικόνα είναι διπλή και απολύτως πολιτική. Το Dark Room του Newmoney λειτουργεί ως στήλη σταθεροποίησης, επιχειρεί να δείξει ότι ο Μητσοτάκης άντεξε στην Άγκυρα, δεν παρασύρθηκε από το «bromance» Τραμπ, Ερντογάν, έβαλε το casus belli στο τραπέζι, κρατά τον έλεγχο των εξοπλισμών και ταυτόχρονα η αντιπολίτευση είναι σε κατάσταση διάλυσης, ΣΥΡΙΖΑ σε εσωτερική αποσύνθεση, ΠΑΣΟΚ σε συμβολική αμηχανία, Τσίπρας σε αναμονή. Το Βήμα/Βηματοδότης κινείται αντίθετα, χτίζει γραμμή θεσμικής φθοράς της κυβέρνησης με επίκεντρο τις υποκλοπές, τη μη κλήση Δημητριάδη και Ντίλιαν, και το επιχείρημα περί «μη δημόσιων προσώπων».

Η σύγκρουση των δύο στηλών δεν είναι τυχαία. Η μία λέει, «η κυβέρνηση κρατά τα μεγάλα», η άλλη λέει, «η κυβέρνηση κρύβεται στα θεσμικά». Άρα το πραγματικό επίδικο δεν είναι ούτε η Άγκυρα μόνη της, ούτε οι υποκλοπές μόνες τους. Είναι η προεκλογική κατασκευή αξιοπιστίας ή αναξιοπιστίας γύρω από τον Μητσοτάκη.

Α. Newmoney, Dark Room

Βασικό θέμα: κυβερνητική αντοχή μετά τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, εσωτερική αποσύνθεση ΣΥΡΙΖΑ, δημοσκοπική αμηχανία ΠΑΣΟΚ, επιχειρηματικά σήματα αγοράς. Η στήλη ανοίγει με τη δολοφονία της Βάγιας Νέστορα, έπειτα περνά στο Μητσοτάκης, Ερντογάν, casus belli, F-35, Γεραπετρίτη, Χατζηβασιλείου, νέα πρόσωπα στη ΝΔ, Παππά, Τσίπρα, ΠΑΣΟΚ και αγορά.

Τι λέει:
Λέει ότι Μητσοτάκης και Ερντογάν μίλησαν «στο όρθιο», ότι το κλίμα στη Σύνοδο ήταν χαλαρό και συμμαχικό, ότι ο Μητσοτάκης δεν είδε πρόβλημα στο πρωτόκολλο, και ότι η ελληνική πλευρά θέλει να μεταφέρει πως δεν πανικοβάλλεται από τις κινήσεις Τραμπ, Ερντογάν. Η επίσημη γραμμή επιβεβαιώνεται σε μεγάλο βαθμό από τη συνέντευξη Τύπου του πρωθυπουργού, όπου ο ίδιος είπε ότι η Ελλάδα δεν θα υποδείξει στις ΗΠΑ σε ποιον θα πουλήσουν αμυντικά συστήματα, αλλά σημείωσε τα νομικά εμπόδια για τα τουρκικά F-35 λόγω S-400, ενώ τόνισε ότι η Ελλάδα έχει δρομολογήσει τα δικά της F-35.

Τι υπονοεί:
Το υπόγειο μήνυμα είναι: «μην ακούτε τους εθνικοπατριωτικούς συναγερμούς, η κυβέρνηση έχει σχέδιο». Η αναφορά στο casus belli παίζει διπλό ρόλο. Προς το εξωτερικό δείχνει ότι η Αθήνα δεν θυσιάζει τις κόκκινες γραμμές στο κλίμα ηρεμίας. Προς το εσωτερικό απαντά σε Σαμαρικούς, δεξιά ακροατήρια και όσους λένε ότι ο Μητσοτάκης είναι υπερβολικά ήπιος απέναντι στην Τουρκία. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός χαρακτήρισε το casus belli «ιστορική ανορθογραφία» και απειλή που δεν ταιριάζει με το κλίμα της Συμμαχίας.

Διαρροές και spin:
Τα «μου λένε», «καταλαβαίνω», «άνθρωπός μου είδε» είναι καθαρές ενδείξεις παραπολιτικής τροφοδοσίας. Εδώ δεν έχουμε απλή πληροφορία, έχουμε κατευθυνόμενη ατμόσφαιρα. Η πηγή για το κλίμα στην Άγκυρα μοιάζει κυβερνητική ή διπλωματική. Η πηγή για τα ψηφοδέλτια της ΝΔ μοιάζει κομματική, πιθανώς από οργανωτικό μηχανισμό. Η πληροφορία για τον Νίκο Παππά και τον ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει εσωκομματική ή από αντίπαλο δίκτυο που θέλει να εμφανίσει τον ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα προσωπικών μηχανισμών.

Ποια σκοπιμότητα υπηρετεί:
Υπηρετεί τρεις στόχους.

• Πρώτον, να αποφορτίσει το ενδεχόμενο ελληνοτουρκικής ανησυχίας μετά την Άγκυρα.
• Δεύτερον, να ενισχύσει την εικόνα του πρωθυπουργού ως ψύχραιμου διαχειριστή.
• Τρίτον, να παρουσιάσει την αντιπολίτευση ως πολιτικά παιδική, ο Παππάς με προσωπική επιβίωση, ο Τσίπρας με «πρωτοβρόχια», το ΠΑΣΟΚ με Γκάντι και Αλυκές.

Ποιον επηρεάζει:
Στοχεύει κυρίως σε κεντροδεξιό, επιχειρηματικό και θεσμικό ακροατήριο. Μήνυμα προς Μαξίμου: η γραμμή «ψυχραιμία, εξοπλισμοί, αυτοπεποίθηση» περνά. Μήνυμα προς αντιπολίτευση: δεν σας φοβούνται, σας γελοιοποιούν. Μήνυμα προς αγορά: η χώρα κινείται, ΧΑ, Coca-Cola HBC, LAMDA, Ελληνικό, όλα μπαίνουν στο ίδιο κάδρο ανάπτυξης.

Β. Το Βήμα, Βηματοδότης

Βασικό θέμα: θεσμική σύγκρουση για τις υποκλοπές, με αιχμή το μπλόκο της κυβερνητικής πλειοψηφίας στην κλήση Δημητριάδη και Ντίλιαν στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας. Το άρθρο δημοσιεύθηκε στις 09.07.2026 στις 05:30 και από τον τίτλο μιλά για «ημέρες ντροπής».

Τι λέει:
Λέει ότι η κυβερνητική πλειοψηφία τίναξε τη διαδικασία στον αέρα, μπλοκάροντας την κλήση του Ταλ Ντίλιαν και του Γρηγόρη Δημητριάδη. Το επιχείρημα της ΝΔ ήταν ότι δεν είναι δημόσια πρόσωπα, ενώ η στήλη αντιπαραβάλλει ότι το 2022 ο Ντίλιαν είχε κληθεί, και ότι ο πρόεδρος της Επιτροπής Θανάσης Μπούρας είχε υπογράψει τότε σχετικό έγγραφο

Τι υπονοεί:
Το υπόγειο μήνυμα είναι πολύ σκληρό: «η κυβέρνηση δεν αντέχει θεσμική διαφάνεια στο θέμα των υποκλοπών». Η στήλη δεν παρουσιάζει τη ΝΔ ως απλώς αμυνόμενη, την παρουσιάζει ως δύναμη που χειρίζεται τον Κανονισμό της Βουλής εργαλειακά. Αυτό είναι αφήγημα φθοράς, όχι απλώς ρεπορτάζ.

Διαρροές και εκτιμήσεις:
Η πληροφορία για την αναφορά Βελόπουλου στους ποινικούς κώδικες και την πιθανή τυπική διαβίβαση στη Βουλή εμφανίζεται ως πληροφόρηση από δικαστική πηγή. Αυτό είναι διαρροή με σκοπό αποδυνάμωσης του Βελόπουλου, ο Βηματοδότης του βγάζει τα «πυρά» άσφαιρα. Η ανάλυση για τα SLAPPs, από νομικές πηγές, λειτουργεί ως θεσμικό συμπλήρωμα, δείχνει ότι το μέσο θέλει να βάλει στο ίδιο κάδρο υποκλοπές, δικαιοσύνη, δημοσιογραφική ελευθερία και ισχυρούς ενάγοντες.

Ποια σκοπιμότητα υπηρετεί:
Υπηρετεί μια γραμμή θεσμικής πίεσης στο Μαξίμου. Δεν αρκείται να πει ότι η ΝΔ έκανε κοινοβουλευτικό ελιγμό. Λέει ότι υπάρχει πολιτική προστασία Δημητριάδη και Ντίλιαν. Ταυτόχρονα, όμως, δεν χαρίζει την αντιπολίτευση. Δείχνει την Πλεύση να διεκδικεί μονοπώλιο «πραγματικής αντιπολίτευσης», τη Ζωή Κωνσταντοπούλου να συγκρούεται ακόμα και για τα γλυκά, την Καρυστιανού να στοχεύει νέους. Άρα η στήλη χτυπά την κυβέρνηση, αλλά δείχνει και τη ρευστοποίηση της αντιπολιτευτικής αγοράς.

Ποιον επηρεάζει:
Στοχεύει σε θεσμικό, κεντρώο, αντιδεξιό και δημοσιογραφικό ακροατήριο. Πιέζει το Μαξίμου εκεί που πονά, όχι στην οικονομία, όχι στην εξωτερική πολιτική, αλλά στο κράτος δικαίου. Πιέζει επίσης ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ να μη μείνουν σε καταγγελία μιας ημέρας, γιατί η Πλεύση και η Καρυστιανού μπαίνουν στο ίδιο πεδίο ηθικής αντιπολίτευσης.

Κοινά μοτίβα

• Πρώτο κοινό μοτίβο, η αντιπολίτευση ως ρευστό τοπίο. Το Dark Room γελοιοποιεί ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ, ο Βηματοδότης δείχνει ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ σε θεσμική αντίδραση, αλλά ταυτόχρονα καταγράφει την Πλεύση να διεκδικεί ηγεμονία στο «σκληρό αντιπολιτευτικό ήθος». Άρα όλοι μιλούν για αντιπολίτευση, αλλά κανείς δεν τη δείχνει ενιαία.
• Δεύτερο μοτίβο, ο Μητσοτάκης ως κεντρικό μέτρο του συστήματος. Στο Dark Room είναι ο διαχειριστής των μεγάλων θεμάτων. Στον Βηματοδότη είναι ο πολιτικός αρχηγός που σκιάζεται από την υπόθεση Δημητριάδη. Η μάχη είναι για το αν ο πρωθυπουργός θα εμφανιστεί ως εγγυητής ή ως κέντρο συγκάλυψης.
• Τρίτο μοτίβο, το timing είναι προεκλογικό. Το Dark Room μιλά για νέα πρόσωπα στα ψηφοδέλτια της ΝΔ και αντιπεριφερειάρχες που θα παραιτηθούν. Ο Βηματοδότης μιλά για αντιπολιτευτική κινητοποίηση, νεολαία Καρυστιανού και θεσμικά μέτωπα. Όλοι δοκιμάζουν αφηγήματα πριν γίνουν κεντρικά συνθήματα.

Πιθανές πηγές και κέντρα εκπομπής

• Κυβερνητικές πηγές: πολύ πιθανές στο Dark Room για το κλίμα Μητσοτάκη, Ερντογάν, το πρωτόκολλο, την ανάγνωση του casus belli και την ενημέρωση Γεραπετρίτη. Η διατύπωση είναι σχεδόν καθησυχαστική, όχι ερευνητική.
• Κομματικά επιτελεία ΝΔ: πιθανή τροφοδοσία για τα νέα πρόσωπα στα ψηφοδέλτια. Εκεί υπάρχει μήνυμα κινητοποίησης μηχανισμού: «οι εκλογικές λίστες δουλεύονται ήδη».
• Εσωκομματικές πηγές ΣΥΡΙΖΑ: πιθανές για Παππά, Πολάκη, Δούρου, Τσίπρα, Νοτοπούλου, Ζαχαριάδη. Η στόχευση είναι αποδομητική, άρα η πηγή μπορεί να είναι είτε αντίπαλος εντός του χώρου είτε εξωτερικός παρατηρητής με πρόσβαση.
• Κοινοβουλευτική αντιπολίτευση και ΠΑΣΟΚ: πιθανή πηγή στον Βηματοδότη για την Επιτροπή Θεσμών, ειδικά λόγω της ανάδειξης του εγγράφου Μπούρα του 2022, που χρησιμοποίησε ο Παναγιώτης Δουδωνής σύμφωνα με τα ρεπορτάζ.
• Δικαστικές και νομικές πηγές: εμφανείς στον Βηματοδότη για Βελόπουλο και SLAPPs. Εκεί έχουμε θεσμική διαρροή, όχι κομματική κραυγή.
• Επιχειρηματικά συμφέροντα: εμφανή στο οικονομικό σκέλος του Dark Room, LAMDA, Coca-Cola HBC, Χρηματιστήριο, πλειστηριασμοί, τραπεζικά. Δεν είναι απαραίτητα «στημένο», αλλά είναι καθαρό business signaling προς επενδυτικό ακροατήριο.

Η κρυφή ατζέντα

Η κρυφή ατζέντα του Dark Room είναι να μετατρέψει μια δύσκολη γεωπολιτική συγκυρία σε επιχείρημα κυβερνητικής σοβαρότητας. Το μήνυμα είναι: «η χώρα δεν κάνει φασαρία, εξοπλίζεται, μιλά θεσμικά, κρατά συμμαχίες, και η αντιπολίτευση ασχολείται με εσωτερικούς καβγάδες και συμβολισμούς».

Η κρυφή ατζέντα του Βηματοδότη είναι να κρατήσει ζωντανό το θέμα των υποκλοπών ως πληγή αξιοπιστίας του Μαξίμου. Όχι ως παλιά υπόθεση, αλλά ως τρέχουσα κυβερνητική συμπεριφορά. Η λέξη-κλειδί δεν είναι «Predator», είναι «μπλόκο». Δηλαδή η υπόθεση μεταφέρεται από το τι έγινε τότε, στο τι κάνει η κυβέρνηση σήμερα για να μην εξεταστεί ξανά.

Η γραμμή που δημιουργείται

Η συνολική γραμμή που δημιουργείται είναι μια μάχη δύο πλαισίων.

• Το πρώτο πλαίσιο λέει: σταθερότητα, Άγκυρα, εξοπλισμοί, ανάπτυξη, αγορά, σοβαρή κυβέρνηση, γελοία αντιπολίτευση.
• Το δεύτερο πλαίσιο λέει: θεσμική σκιά, υποκλοπές, Δημητριάδης, Ντίλιαν, κοινοβουλευτικός αποκλεισμός, κυβέρνηση που δεν θέλει φως.

Δεν είναι απλώς διαφορετικές στήλες. Είναι δύο αντίπαλες εκδοχές της ίδιας πολιτικής πραγματικότητας. Και οι δύο έχουν υλικό. Το Dark Room έχει το πλεονέκτημα της κυβερνητικής ατζέντας, ο Βηματοδότης έχει το πλεονέκτημα του θεσμικού τραύματος.

Ποιον θέλουν να επηρεάσουν

• Μέγαρο Μαξίμου:
  Το Dark Room το στηρίζει και το πιέζει ταυτόχρονα. Το στηρίζει στην Άγκυρα, το πιέζει στη δημόσια ασφάλεια με τη Βάγια Νέστορα. Ο Βηματοδότης το χτυπά ευθέως στις υποκλοπές.
• Υπουργούς και κυβερνητικές ομάδες:
  Ο Γεραπετρίτης καλείται να εξηγήσει τα ελληνοτουρκικά, ο Χατζηβασιλείου αναβαθμίζεται επικοινωνιακά, ο Μπούρας και ο Βορίδης μπαίνουν στο κάδρο της θεσμικής άμυνας της ΝΔ.
• ΠΑΣΟΚ:
  Στο Dark Room εμφανίζεται σαν κόμμα που ψάχνει συμβολισμούς επειδή πονά δημοσκοπικά. Στον Βηματοδότη εμφανίζεται ως θεσμικός παίκτης που κινεί την υπόθεση Δημητριάδη, Ντίλιαν. Άρα κερδίζει θεσμικά, χάνει επικοινωνιακά.
• ΣΥΡΙΖΑ:
  Πιέζεται άγρια. Το Dark Room τον δείχνει σε διάλυση. Ο Βηματοδότης τον δείχνει μεν σε κοινό μέτωπο για τις υποκλοπές, αλλά η Πλεύση τον ανταγωνίζεται στην ένταση.
• Πλεύση Ελευθερίας και Καρυστιανού:
  Ο Βηματοδότης τις καταγράφει ως νέους πόλους «ηθικής αντιπολίτευσης». Αυτό δεν είναι μικρό. Είναι σήμα ότι η αντισυστημική, θεσμικο-ηθική ψήφος αναζητεί νέο όχημα.
• Επιχειρηματικά και μιντιακά κέντρα:
  Το Dark Room εκπέμπει μήνυμα συνέχειας και αγοράς. Το Βήμα εκπέμπει μήνυμα θεσμικής εγρήγορσης. Δύο διαφορετικά ακροατήρια, δύο διαφορετικές πιέσεις.

Πολιτική εκτίμηση

Η πολιτική ουσία είναι ότι μπαίνουμε σε φάση δοκιμής προεκλογικών αφηγημάτων. Η ΝΔ θέλει να πάει προς τις επόμενες εβδομάδες με τρίπτυχο ασφάλεια, γεωπολιτική σοβαρότητα, οικονομική κανονικότητα. Η αντιπολίτευση θα προσπαθήσει να τη σύρει στο τρίπτυχο υποκλοπές, θεσμική συγκάλυψη, αλαζονεία εξουσίας.

Το πρόβλημα για τη ΝΔ είναι ότι το θέμα Δημητριάδη, Ντίλιαν δεν κλείνει εύκολα, γιατί κάθε κοινοβουλευτικός ελιγμός ανανεώνει την υποψία. Το πρόβλημα για την αντιπολίτευση είναι ότι δεν υπάρχει ένας καθαρός φορέας κεφαλαιοποίησης. ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Πλεύση, Καρυστιανού, Βελόπουλος και ενδεχόμενο Τσίπρα πατούν πάνω στην ίδια φθορά, αλλά αλληλοτρώγονται για το ποιος θα την εισπράξει.

Για τις επόμενες ημέρες πρέπει να παρακολουθήσουμε τρία πράγματα: αν το θέμα Δημητριάδη, Ντίλιαν επανέλθει συντονισμένα σε περισσότερες στήλες, αν το Μαξίμου απαντήσει θεσμικά ή το αφήσει στη Βουλή, και αν οι αναφορές σε Τσίπρα, Καρυστιανού και νέα κόμματα αρχίσουν να γίνονται πιο συγκεκριμένες. Εκεί θα φανεί αν έχουμε απλή παραπολιτική φλυαρία ή προαναγγελία αναδιάταξης.

Το δια ταύτα

Κρατάμε το εξής: το πολιτικό σύστημα δεν συζητά απλώς ειδήσεις, δοκιμάζει εκλογικά φίλτρα. Η κυβέρνηση προσπαθεί να εμφανιστεί ως ο μόνος σταθερός παίκτης σε γεωπολιτικό και οικονομικό περιβάλλον αβεβαιότητας. Οι αντίπαλοί της προσπαθούν να της κολλήσουν την ταμπέλα της θεσμικής αλαζονείας. Το Dark Room λέει «ο Μητσοτάκης κρατάει το τιμόνι». Ο Βηματοδότης απαντά «ναι, αλλά τι κρύβει στο πορτμπαγκάζ;».

Αυτό πρέπει να παρακολουθήσουμε, όχι το θόρυβο. Αν η υπόθεση υποκλοπών ξαναδέσει με νέα πρόσωπα, θεσμικές πρωτοβουλίες και αντιπολιτευτικό συντονισμό, γίνεται πραγματικό πρόβλημα για το Μαξίμου. Αν μείνει σε καταγγελίες χωρίς ενιαίο φορέα, θα λειτουργήσει ως ακόμα ένα ηθικό επεισόδιο μέσα σε μια διαλυμένη αντιπολιτευτική πολυκατοικία. Και εκεί, ας μη γελιόμαστε, η κυβέρνηση ποντάρει πολύ