|
Η ιδέα ένας ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ να καταλήξει στην κάλπη του Αντώνη Σαμαρά θα μπορούσε μέχρι πρόσφατα να αποτελεί ανέκδοτο σε πολιτικό τραπέζι. Σήμερα συζητείται δημοσίως, ακόμη και από ανθρώπους που επί χρόνια αντιπολιτεύονταν τον πρώην πρωθυπουργό. Όχι επειδή άλλαξαν ιδεολογία, αλλά επειδή θεωρούν ότι η αποδυνάμωση του Κυριάκου Μητσοτάκη προηγείται κάθε άλλης πολιτικής προτεραιότητας.
Το ενδιαφέρον βρίσκεται στη διαδρομή αυτής της ιδέας.
Στις 17 Οκτωβρίου, ο Λάκης Λαζόπουλος, με αναγνωρίσιμη πολιτική διαδρομή στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο, χαρακτήρισε τον Σαμαρά «καλή επιλογή», επικαλούμενος την κυβερνητική εμπειρία του. Παράλληλα αμφισβήτησε την πολιτική επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα. Η τοποθέτησή του δεν περιορίστηκε στα παραδοσιακά δεξιά μέσα. Η «Εφημερίδα των Συντακτών» την αναπαρήγαγε, μεταφέροντας τη συζήτηση και στο αριστερό αναγνωστικό κοινό.
Τέσσερις ημέρες αργότερα, ο Δημήτρης Κανελλόπουλος, με άρθρο στην ίδια εφημερίδα και τίτλο «Λέτε να (πάω κι εγώ να) ψηφίσω τον Αντώνη Σαμαρά;», περιέγραψε αριστερό ψηφοφόρο που εξετάζει ακριβώς αυτό το ενδεχόμενο, με αποκλειστικό κίνητρο την ήττα Μητσοτάκη. Ο αρθρογράφος παραδέχεται ότι αρχίζει να συμμερίζεται τη συλλογιστική.
Πρόκειται για δύο διακριτές παρεμβάσεις, όχι για αποδεδειγμένη συντονισμένη πρωτοβουλία. Ωστόσο, έχουν ένα κοινό πολιτικό χαρακτηριστικό. Αποσυνδέουν την ψήφο από την ιδεολογική ταύτιση και την αντιμετωπίζουν ως εργαλείο παρέμβασης στους εσωτερικούς συσχετισμούς της Δεξιάς.
Το μήνυμα έχει σημασία και για τον Σαμαρά. Στις 23 Οκτωβρίου, ερωτηθείς για τη θετική αναφορά Λαζόπουλου, απάντησε επανειλημμένα «επόμενο δεν είναι;». Η αντίδρασή του επιδέχεται περισσότερες ερμηνείες, αλλά πάντως δεν αποτέλεσε αποστασιοποίηση.
Στη Βόρεια Ελλάδα καταγράφεται μια διαφορετική κινητικότητα. Η «Μακεδονία» αναφέρθηκε στο όνομα του Γιώργου Αρβανιτίδη, πρώην βουλευτή του ΠΑΣΟΚ στη Β΄ Θεσσαλονίκης, ως πιθανού υποψηφίου του Σαμαρά. Δεν υπάρχει επιβεβαιωμένη συμφωνία, αλλά η αναφορά δείχνει ότι η συζήτηση δεν περιορίζεται στα παραδοσιακά στελέχη της ΝΔ.
Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στα σχόλια αναγνωστών της «Εφημερίδας των Συντακτών» συναντά κανείς ανάλογους συλλογισμούς. Αποτελούν μεμονωμένες δημόσιες τοποθετήσεις, όχι απόδειξη οργανωμένης καθοδήγησης.
Άλλωστε, οι δημοσκοπήσεις βάζουν φρένο στις υπερβολικές ερμηνείες. Η Metron Analysis του Οκτωβρίου καταγράφει δυνητική υποστήριξη κόμματος Σαμαρά από μόλις 4% των αυτοτοποθετούμενων αριστερών και 8% των κεντροαριστερών, έναντι 22% των δεξιών. Πρόκειται για δηλωμένη πιθανότητα ψήφου, όχι πρόθεση ψήφου.
Η πολιτική ουσία βρίσκεται αλλού. Ένα τέτοιο εγχείρημα, εφόσον συγκροτηθεί, θα μπορούσε να επιδιώξει να συνδυάσει τη δυσαρέσκεια στο εσωτερικό της Δεξιάς με την αντιπολιτευτική διάθεση πέραν αυτής. Για την κυβέρνηση, η συζήτηση συνδέεται με τη διατήρηση της συνοχής της εκλογικής της βάσης. Για την αντιπολίτευση, αναδεικνύει το παράδοξο να αναζητείται διέξοδος σε έναν πρώην πρωθυπουργό της αντίπαλης παράταξης. Πολιτική απόγνωση που αδικεί το σύνολο του πολιτικού μας συστήματος.
Δεν τεκμηριώνεται ωστόσο από τις δημόσιες τοποθετήσεις ότι έχει δοθεί οργανωμένη γραμμή στην Αριστερά υπέρ Σαμαρά. Τεκμηριώνεται όμως ότι η ιδέα της τακτικής ψήφου έχει αρχίσει να διατυπώνεται δημόσια. Το ερώτημα είναι αν θα παραμείνει μια πολιτική παραδοξότητα ή θα αποκτήσει οργανωμένη έκφραση.
Και αυτό λέει κάτι ουσιαστικό για το σημερινό πολιτικό σύστημα. Η αντιπολίτευση δεν κρίνεται μόνο από την ένταση με την οποία αμφισβητεί την κυβέρνηση, αλλά και από την ικανότητά της να παρουσιάζει πειστική εναλλακτική πρόταση. Διαφορετικά, ακόμη και ένας πολιτικός που υπήρξε βασικός της αντίπαλος μπορεί να εμφανίζεται, στα μάτια ορισμένων ψηφοφόρων της, ως προσωρινή λύση.
Strategic Use Case
Θέλετε να δούμε έτσι και το δικό σας θέμα;
Η ίδια λογική ανάλυσης μπορεί να προσαρμοστεί σε οργανισμούς, επιχειρήσεις, θεσμικά projects, πολιτικά πρόσωπα και ομάδες επικοινωνίας που χρειάζονται καθαρό αφήγημα, καλύτερη κατανόηση των συσχετισμών και πιο σωστή δημόσια τοποθέτηση.
