Ψάχνει νέο Συμπιλίδη για την 9η Σεπτεμβρίου ο Αντώνης Σαμαράς; – Άποψη 30/09

Η Κυριακή ξεκίνησε στην Πτολεμαΐδα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να επιχειρεί κάτι απολύτως ορθολογικό, να μετατρέψει το πολιτικό κόστος της Δυτικής Μακεδονίας σε αφήγημα αποτελέσματος. Επενδύσεις, νέες δουλειές, απολιγνιτοποίηση, υποδομές, τρίτη τετραετία και ορίζοντας 2030. Μια κυβέρνηση που ξέρει ότι η κοινωνία δεν συγκινείται πια από τα μεγάλα λόγια, προσπαθεί να της δείξει πίνακες έργων.

Μόνο που η πολιτική δεν είναι Excel. Και κάπου ανάμεσα στις επενδύσεις και στα χρονοδιαγράμματα εμφανίστηκε ξανά το παλιότερο και δυσκολότερο ερώτημα της Νέας Δημοκρατίας, ποιος ακριβώς δικαιούται να ορίζει τι είναι η παράταξη.

Κάντε το StrategyOnline.gr προτιμώμενη πηγή στη Google

Η συνέντευξη Μητσοτάκη είχε ενδιαφέρον ακριβώς επειδή ο πρωθυπουργός δεν έκρυψε την εκλογική διάσταση. Μίλησε για άνοιξη του 2027 και τρίτη θητεία, συνέδεσε το κυβερνητικό έργο με το 2030 και ζήτησε ουσιαστικά πίστωση πολιτικού χρόνου. Είναι μια στρατηγική με λογική, όταν η δεύτερη τετραετία παράγει φυσιολογική κόπωση, επεκτείνεις τον ορίζοντα για να μην εγκλωβιστείς στην αποτίμηση του παρόντος.

Η ανάρτηση που ακολούθησε στο Facebook ολοκλήρωσε το σχήμα, ανάπτυξη, ΑΕΠ, εισοδήματα, χειροπιαστές ανακουφίσεις. Το μήνυμα είναι σχεδόν τεχνοκρατικά άψογο, «κρίνετέ μας από αυτά που παραδίδουμε».

Και τότε ήρθε ο Νίκος Τσιούτσιας να θυμίσει ότι στην ελληνική Κεντροδεξιά οι ισολογισμοί έχουν πάντοτε και υποσημειώσεις.

Η φράση ότι ο Αντώνης Σαμαράς «δεν έχει κλείσει την πόρτα στην παράταξη» είναι από εκείνες τις πολιτικές διατυπώσεις που θα ζήλευε η Πυθία. Διότι αμέσως μετά η ίδια πλευρά περιγράφει περίπου τη σημερινή ΝΔ ως ιδεολογική μετάλλαξη, κάτι μεταξύ σημιτικού εκσυγχρονισμού, κεντρώου πραγματισμού και περιστασιακής δεξιάς ρητορικής.

Άρα ποια πόρτα μένει ανοιχτή;

Εδώ βρίσκεται η μπλόφα.

Το σαμαρικό στρατόπεδο δεν χρειάζεται ακόμη να ιδρύσει κόμμα. Του αρκεί να διεκδικεί την ιδιοκτησία της ιστορικής ταυτότητας της παράταξης. Το μήνυμα είναι πιο λεπτό και γι’ αυτό αποτελεσματικότερο, «εμείς δεν φύγαμε από τη Νέα Δημοκρατία, η Νέα Δημοκρατία έφυγε από εμάς».

Για το Μαξίμου αυτό είναι πιο δύσκολο από μια ακόμη αντιπολιτευτική επίθεση. Η κυβέρνηση μπορεί να απαντήσει σε ένα ποσοστό με μέτρα, σε μια δημοσκόπηση με συσπείρωση, σε μια οικονομική κριτική με αριθμούς. Πολύ δυσκολότερα απαντά στο ερώτημα της πολιτικής ταυτότητας χωρίς να διακινδυνεύσει το Κέντρο που της επέτρεψε να γίνει κυρίαρχο κόμμα.

Και αυτή είναι η πραγματική αντίφαση της ημέρας. Ο Μητσοτάκης θέλει να πάει τη ΝΔ στο 2030, ο Σαμαράς την αναγκάζει να εξηγήσει από πού έρχεται. Από ενα χώρο που ο ίδιος ο Σαμαράς εγκατέλειψε πριν από 30 χρόνια και στον οποιο επανήλθε ως πρίγκιπας διορισμένος ευρωβουλευτής, όπως και ως πρίγκιπας ανέλαβε Υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη την οποία και έριξε.

Αν η μπλόφα μείνει μπλόφα, θα χρησιμοποιηθεί ως πίεση. Αν αρχίσουν όμως να μετακινούνται Συμπιλίδηδες βουλευτές (9 Σεπτεμβρίου του 1993 έριξε την κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη), στελέχη και οργανωμένα δίκτυα, τότε ο γρίφος θα λυθεί από μόνος του. Στην πολιτική, άλλωστε, τις προθέσεις τις κρύβουν οι λέξεις, τις αποφάσεις τις προδίδουν οι άνθρωποι που αρχίζουν να αλλάζουν δωμάτιο.