Ο Παρθενώνας κατεβάζει σκαλωσιές και το Μαξίμου ανεβάζει πλατφόρμες – Ανάρτηση Μητσοτάκη Facebook 21/06

Η ανάρτηση Μητσοτάκη ήρθε σε timing σχεδόν θεατρικό: την ώρα που η κυβέρνηση πιέζεται από την ακρίβεια, το στεγαστικό, τις γκρίνιες της δεξιάς πολυκατοικίας και το γνωστό ελληνικό σπορ «ποιος φταίει που το κράτος δεν δουλεύει», ο Πρωθυπουργός διάλεξε να ξεκινήσει από τον Παρθενώνα. Καθόλου τυχαίο. Όταν η πολιτική καθημερινότητα μυρίζει σούπερ μάρκετ, ενοίκιο και πολεοδομία, μια εικόνα της Ακρόπολης λειτουργεί σαν πολιτικό θυμίαμα. Καθαρίζει τον αέρα, ανεβάζει τον ορίζοντα, θυμίζει ότι η χώρα δεν είναι μόνο ουρά στο ταμείο αλλά και μάρμαρο στον ήλιο.

Πίσω όμως από την ωραία εικόνα υπάρχει στρατηγική. Η ανάρτηση δεν είναι απλώς εβδομαδιαίος απολογισμός, είναι επιχείρηση επαναφοράς του αφηγήματος. Ο Μητσοτάκης λέει, με τον τρόπο του, ότι η κυβέρνησή του δεν είναι εγκλωβισμένη στη μικρή φθορά. Κάνει πολιτισμό, ψηφιακή διαφάνεια, στεγαστική πολιτική, αξιολόγηση Δημοσίου, συλλογικές συμβάσεις, πρόληψη πυρκαγιών, προστασία ζώων, ενέργεια, άμυνα. Δηλαδή όλα. Στο Μαξίμου, προφανώς, έχουν αποφασίσει ότι όταν δεν μπορείς να κερδίσεις τη συζήτηση σε ένα μέτωπο, ανοίγεις δέκα μέτωπα και λες: «διαλέξτε».

Το posokanei.gov.gr είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Δεν ρίχνει τις τιμές, και ο ίδιος το παραδέχεται. Αλλά κάνει κάτι πολιτικά χρήσιμο: μετατρέπει την ακρίβεια από αίσθημα αδυναμίας σε πεδίο μέτρησης. Ο καταναλωτής δεν γίνεται υπουργός Ανάπτυξης με κινητό στο χέρι, αλλά αποκτά ένα εργαλείο. Και η αγορά, που συνήθισε να κρύβει τη διαφορά τιμής κάτω από τη σκόνη του ραφιού, αναγκάζεται να φωτιστεί λίγο περισσότερο. Δεν είναι επανάσταση. Είναι όμως εκσυγχρονισμός με ελληνική καθυστέρηση: πρώτα αφήνουμε το πρόβλημα να γίνει τέρας και μετά του βάζουμε QR code.

Στο στεγαστικό, η «Ανακαίνιση Κατοικίας» ακουμπά σωστά τον πυρήνα: χωρίς προσφορά σπιτιών, τα ενοίκια δεν πέφτουν με ευχολόγια. Αν πράγματι επιστρέψουν χιλιάδες κλειστά ακίνητα στην αγορά, η πολιτική θα έχει ουσία. Αν χαθεί σε αιτήσεις, μηχανικούς, βεβαιώσεις και μικρές γραφειοκρατικές παγίδες, θα γίνει άλλη μία ωραία πλατφόρμα στο μουσείο των καλών προθέσεων.

Το πιο ενδιαφέρον, όμως, είναι η αξιολόγηση των δημόσιων υπηρεσιών. Εκεί ο Πρωθυπουργός αγγίζει την καρδιά του ελληνικού δράματος: τις πολεοδομίες. Τον σκοτεινό θάλαμο όπου η ανάπτυξη μπαίνει ως σχέδιο και βγαίνει ως φάκελος με σκόνη. Αν η αξιολόγηση πολιτών οδηγήσει όντως σε μεταρρύθμιση, τότε μιλάμε για πολιτική με δόντια. Αν μείνει feedback form, απλώς θα έχουμε ψηφιακή γκρίνια με κωδικούς Taxisnet.

Στα διεθνή, η αναφορά σε Ορμούζ, Chevron και SAFE δείχνει ότι το Μαξίμου θέλει να θυμίσει πως η Ελλάδα παίζει σε πίστα μεγαλύτερη από το εσωτερικό παρασκήνιο. Ενέργεια και άμυνα γίνονται η νέα γλώσσα εθνικής αυτοπεποίθησης. Και ίσως εκεί βρίσκεται το δυνατότερο χαρτί του Μητσοτάκη: να παρουσιάζει τη χώρα ως μικρό αλλά σοβαρό κόμβο σταθερότητας, ενώ στο εσωτερικό κάποιοι μετρούν ακόμη ποιος μίλησε, ποιος δεν σήκωσε τηλέφωνο και ποιος πρώην πρωθυπουργός ετοιμάζει χρησμό.

Η ανάρτηση, λοιπόν, είναι πολιτικά έξυπνη. Λίγο υπερφορτωμένη, λίγο πλατφορμοκεντρική, λίγο «όλα τα καλά χωράνε σε ένα post». Αλλά στη σωστή κατεύθυνση. Η Ελλάδα χρειάζεται λιγότερη μοιρολατρία και περισσότερη εκτέλεση. Ο Παρθενώνας κατέβασε σκαλωσιές. Το ερώτημα είναι αν μπορεί να τις κατεβάσει και το κράτος από πάνω του.