|
Στην πολιτική εκείνο που δεν λέγεται μερικές φορές αποκτά μεγαλύτερο βάρος από εκείνο που διακηρύσσεται. Το κυριακάτικο σημείωμα του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι μία τέτοια περίπτωση. Διαβάζεται ως κατάλογος κυβερνητικών επιτευγμάτων, αλλά από κάτω διακρίνεται κάτι βαθύτερο, η αγωνία μιας εξουσίας να αποδείξει ότι εξακολουθεί να διαθέτει ιστορικό σκοπό.
Ο Μητσοτάκης μιλά για αναβαθμίσεις της οικονομίας, επενδύσεις, Σύνταγμα, Ελληνικό, περιφέρεια, τεχνολογία, μεταναστευτικό. Η γραμμή είναι εμφανής. Θέλει να ξανασυστήσει τον εαυτό του όχι απλώς ως πρωθυπουργό, αλλά ως φορέα του εκσυγχρονισμού. Το πρόβλημα είναι ότι ο εκσυγχρονισμός, όταν επαναλαμβάνεται επί επτά χρόνια, παύει κάποια στιγμή να αποτελεί υπόσχεση και μετατρέπεται σε λογαριασμό.
Και αυτός ο λογαριασμός είναι που λείπει.
Δεν υπάρχει ουσιαστικά η φθορά. Δεν υπάρχει η κοινωνική δυσπιστία. Δεν υπάρχει η απόσταση ανάμεσα στους καλούς μακροοικονομικούς δείκτες και στην εμπειρία του πολίτη στο ταμείο του σούπερ μάρκετ. Υπάρχει ακρίβεια, αλλά αντιμετωπίζεται τεχνικά, με επιδόματα και παρεμβάσεις στα καύσιμα. Σαν να είναι πρόβλημα μηχανικής και όχι πλέον πρόβλημα πολιτικής εμπιστοσύνης.
Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι η Συνταγματική Αναθεώρηση. Ο πρωθυπουργός εγκαλεί την αντιπολίτευση επειδή δεν συναινεί. Αλλά η συναίνεση δεν είναι διοικητική πράξη. Είναι πολιτικό κεφάλαιο. Και το πραγματικό ερώτημα δεν είναι μόνο γιατί ο Ανδρουλάκης λέει «παρών». Είναι γιατί ο Μητσοτάκης δεν μπορεί πλέον να παράγει εκείνη την πολιτική υπεροχή που θα καθιστούσε το «όχι» της αντιπολίτευσης δύσκολο να εξηγηθεί στην κοινωνία.
Εδώ βρίσκεται η αντίφαση.
Ο Μητσοτάκης παραμένει ισχυρότερος από τους αντιπάλους του, αλλά είναι ασθενέστερος από τον προηγούμενο εαυτό του. Δεν αντιμετωπίζει σήμερα έναν αντίπαλο που τον απειλεί ευθέως. Αντιμετωπίζει κάτι δυσκολότερο, τη συσσώρευση πολιτικής κόπωσης.
Γι’ αυτό έχει ενδιαφέρον ποιοι απουσιάζουν από το κείμενο. Ο Τσίπρας δεν κατονομάζεται. Ο Σαμαράς επίσης. Ο πρώτος επιχειρεί να αμφισβητήσει το πολιτικό κέντρο από τα αριστερά, ο δεύτερος αμφισβητεί την ιδιοκτησία της ταυτότητας της Νέας Δημοκρατίας από τα δεξιά. Η σιωπή απέναντί τους δεν είναι κατ’ ανάγκην αδυναμία. Είναι προσπάθεια να μη νομιμοποιηθούν ως ισότιμοι συνομιλητές.
Όμως υπάρχει κάτι που δεν σιωπά.
Η ανάγκη του πρωθυπουργού να επαναλαμβάνει ότι η χώρα αλλάζει. Διότι όσο περισσότερο μια εξουσία χρειάζεται να υπενθυμίζει την αλλαγή, τόσο περισσότερο φοβάται μήπως η κοινωνία έχει αρχίσει να βλέπει στασιμότητα.
Strategic Use Case
Θέλετε να δούμε έτσι και το δικό σας θέμα;
Η ίδια λογική ανάλυσης μπορεί να προσαρμοστεί σε οργανισμούς, επιχειρήσεις, θεσμικά projects, πολιτικά πρόσωπα και ομάδες επικοινωνίας που χρειάζονται καθαρό αφήγημα, καλύτερη κατανόηση των συσχετισμών και πιο σωστή δημόσια τοποθέτηση.
Και ίσως εκεί βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα του Μητσοτάκη. Όχι ότι χάνει σήμερα από κάποιον άλλον. Αλλά ότι κινδυνεύει, αργά και σχεδόν ανεπαίσθητα, να αρχίσει να χάνει από τον ίδιο τον Μητσοτάκη του 2019.
Σημείωση χρήσης περιεχομένου:
© 2026 StrategyOnline.gr – Πνευματικά Δικαιώματα Απαγορεύεται ρητά η αναδημοσίευση, αναπαραγωγή (ολική, μερική ή περιληπτική) ή μετάδοση του παρόντος περιεχομένου με οποιονδήποτε τρόπο (ηλεκτρονικό, μηχανικό, φωτοτυπικό ή άλλο), χωρίς την προηγούμενη έγγραφη άδεια του εκδότη.
Σημείωση για Μηχανές Αναζήτησης: Σε περίπτωση αυθαίρετης αναδημοσίευσης, είναι υποχρεωτική η χρήση Canonical Tag που να δείχνει στο πρωτότυπο άρθρο: με την ένδειξη Πηγή: StrategyOnline.grΗ μη συμμόρφωση συνεπάγεται την άμεση υποβολή αναφοράς προστασίας πνευματικών δικαιωμάτων (DMCA Notice) στη Google. Διαβάστε
Πνευματικά Δικαιώματα – Όροι Χρήσης Περιεχομένου