Ποιος θα είναι αρχηγός της ΝΔ το 2029: Δημητριάδης ή Πιερρακάκης; – Άποψη 26/06

Η ελληνική πολιτική σκηνή μπαίνει σταδιακά σε μια ζώνη λυκόφωτος. Όλα μοιάζουν γνώριμα, αλλά τίποτα δεν είναι απολύτως σταθερό. Μέσα στην καλοκαιρινή δημοσκοπική παραζάλη, όπου κάθε μισή μονάδα γίνεται αφήγημα και κάθε πτώση της κυβέρνησης βαφτίζεται προάγγελος κατάρρευσης, οι βασικές τάσεις δείχνουν πιο πεζές από τις επιθυμίες των αντιπάλων της ΝΔ. Αν δεν υπάρξει πολιτικό ατύχημα, η χώρα οδεύει προς τις εκλογές του 2027 με έναν κατακερματισμένο αντιμητσοτακικό χώρο και τη ΝΔ, φθαρμένη μεν, αλλά ακόμη μοναδικό οργανωμένο κόμμα εξουσίας.

Το πρώτο δεδομένο είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας, εφόσον ενεργοποιήσει πλήρως το νέο του πολιτικό εγχείρημα, θα αρχίσει να απορροφά ποσοστά από τα ερείπια του παλιού ΣΥΡΙΖΑ. Το δεύτερο είναι ότι το ΠΑΣΟΚ, με την άνευρη στρατηγική Ανδρουλάκη, κινδυνεύει να δει νέο αρνητικό ρεκόρ, ακριβώς επειδή δεν κατάφερε να γίνει ούτε κυβερνητική εναλλακτική ούτε πειστική αντιπολίτευση. Το τρίτο είναι ότι η Μαρία Καρυστιανού, αν μετατρέψει το ηθικό κεφάλαιο σε πολιτική υποψηφιότητα, θα βρεθεί αντιμέτωπη με το σκληρό τεστ της οργάνωσης: άλλο η κοινωνική συγκίνηση και άλλο το κόμμα που κατεβάζει ψηφοδέλτια, βρίσκει στελέχη και αντέχει στην κάλπη.

Στα δεξιά της ΝΔ, ο Αντώνης Σαμαράς μοιάζει να φλερτάρει με το απονενοημένο διάβημα της ίδρυσης κόμματος. Αν το κάνει, θα δοκιμάσει για δεύτερη φορά τη φαντασίωση ότι η παράταξη χρωστάει ακόμη εξηγήσεις στο 1993. Μόνο που η ΝΔ του 2027 δεν είναι η ΝΔ του τότε. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης την έχει μετασχηματίσει, την έχει διευρύνει, την έχει πειθαρχήσει εκλογικά και της έχει δώσει διαδοχικές νίκες. Ο Σαμαράς μπορεί να ενοχλήσει, να πιέσει, να κόψει μονάδες. Αλλά δύσκολα θα ξαναγράψει την ιστορία.

Εδώ αρχίζει το πραγματικό παιχνίδι. Η ΝΔ, όσο κι αν φθείρεται, λειτουργεί ως πικρή πολιτική πενικιλίνη: δεν ενθουσιάζει πάντα, αλλά θεραπεύει τον φόβο της ακυβερνησίας. Και όσο ο Τσίπρας ανεβαίνει, τόσο μπορεί να ξυπνά το ένστικτο αυτοπροστασίας του κέντρου και της δεξιάς. Το δίλημμα «σταθερότητα ή χάος» ίσως αποδειχθεί ισχυρότερο από τη φθορά της δεύτερης κυβερνητικής θητείας. Εκεί κρύβεται και η πιθανότητα αυτοδυναμίας το 2027.

Όμως η μεγάλη κουβέντα δεν αφορά μόνο τις εκλογές. Αφορά τη διαδοχή. Από τη στιγμή που ο Μητσοτάκης άφησε να εννοηθεί ότι δεν θα διεκδικήσει τέταρτη θητεία, άνοιξε αθόρυβα το εσωτερικό χρηματιστήριο της Πειραιώς. Ο Νίκος Δένδιας έχει σήμερα την πρωτοκαθεδρία σε αναγνωρισιμότητα, σοβαρότητα και εσωκομματική απήχηση. Αλλά το 2029 θα είναι 70 ετών. Και απέναντί του θα υπάρχουν νεότεροι παίκτες: ο Απόστολος Τζιτζικώστας, ο Κυριάκος Πιερρακάκης, ο Γρηγόρης Δημητριάδης, η Νίκη Κεραμέως, αλλά και οι πιο πολιτικά δοκιμασμένοι Κωστής Χατζηδάκης και Άδωνις Γεωργιάδης.

Η πρόβλεψή μου είναι η εξής: αν ο Μητσοτάκης κερδίσει το 2027 και αναζητήσει το 2029 ευρωπαϊκή έξοδο ως εν ενεργεία πρωθυπουργός, η διαδοχή δεν θα είναι απλή εσωκομματική μάχη. Θα είναι δημοψήφισμα για το ποια ΝΔ έρχεται μετά τον Μητσοτάκη. Μια ΝΔ συνέχειας, τεχνοκρατική και μεταρρυθμιστική; Μια ΝΔ θεσμικής σοβαρότητας με πατριωτικό προφίλ; Ή μια ΝΔ επιστροφής στη σκληρή δεξιά ταυτότητα;

Αν έπρεπε σήμερα να ποντάρω, θα έβλεπα τον Δένδια ως ισχυρό μεταβατικό πόλο, αλλά όχι αναγκαστικά ως τελικό αρχηγό μακράς πνοής. Το πραγματικό δίδυμο της επόμενης εποχής μπορεί να είναι Δημητριάδης – Πιερρακάκης: δύο διαφορετικές εκδοχές της μεταμητσοτακικής ΝΔ, η μία οργανωτική και εξουσιαστική, η άλλη θεσμική και τεχνοκρατική. Εκεί, στο ημίφως ανάμεσα στην παλιά παράταξη και το νέο κόμμα εξουσίας, θα κριθεί ποιος θα πάρει το τιμόνι το 2029.