Μητσοτάκης: Η ΔΕΘ ως συμβόλαιο εξουσίας, όχι ως πακέτο παροχών – Άποψη 05/09

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν ανέβηκε στη Θεσσαλονίκη για να μοιράσει απλώς μέτρα. Ανέβηκε για να αλλάξει το ερώτημα των επόμενων εκλογών. Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο πολιτικό στοιχείο της ομιλίας του. Το Μέγαρο Μαξίμου γνωρίζει ότι, ύστερα από επτά χρόνια διακυβέρνησης, μια εκλογική αναμέτρηση που θα γίνει αποκλειστικά πάνω στον απολογισμό είναι επικίνδυνη. Η φθορά συσσωρεύεται, η ακρίβεια επιμένει, η μεσαία τάξη έχει κουραστεί να ακούει για ανάπτυξη όταν η καθημερινότητά της παραμένει σφιχτή. Άρα το ζητούμενο είναι να αλλάξει το γήπεδο.

Η ομιλία της ΔΕΘ επιχείρησε ακριβώς αυτό. Να μετατρέψει το «τι κάνατε μέχρι τώρα» σε «ποιος μπορεί να κυβερνήσει από εδώ και πέρα».

Κάντε το StrategyOnline.gr προτιμώμενη πηγή στη Google

Γι’ αυτό και οι εξαγγελίες δεν είχαν τη μορφή ενός θεαματικού δώρου. Είχαν τη λογική πολλών στοχευμένων παρεμβάσεων, με αποδέκτες κοινωνικές ομάδες που έχουν ιδιαίτερη πολιτική αξία για τη Νέα Δημοκρατία, ελεύθεροι επαγγελματίες, αγρότες, συνταξιούχοι, δημόσιοι υπάλληλοι, νέες οικογένειες, μικρομεσαίοι. Δεν πρόκειται για τυχαία κοινωνική ευαισθησία. Πρόκειται για πολιτική χαρτογράφηση.

Το μήνυμα είναι καθαρό, «σας ξέρουμε, ξέρουμε πού πονάτε και έχουμε ακόμα χρόνο να διορθώσουμε ό,τι χάλασε».

Το ενδιαφέρον είναι ότι ο πρωθυπουργός δεν επιχείρησε να πείσει πως όλα πάνε καλά. Αυτή η γραμμή έχει πια φθαρεί. Αντίθετα, αναγνώρισε εμμέσως ότι οι καλοί αριθμοί δεν έχουν περάσει αρκετά στην καθημερινότητα. Αυτό είναι πολιτικά έξυπνο. Όταν ο πολίτης πληρώνει ακριβότερα στο ράφι, δεν έχει νόημα να του εξηγείς ότι βελτιώθηκε ο δείκτης ανάπτυξης. Χρειάζεται να του πεις πότε θα δει διαφορά στο πορτοφόλι του.

Εδώ όμως αρχίζει και η δυσκολία. Πολλά από τα μέτρα έχουν χρονικό ορίζοντα που ξεπερνά το σήμερα. Αυτό ενισχύει τη δημοσιονομική σοβαρότητα, αλλά μειώνει την άμεση πολιτική απόδοση. Η κυβέρνηση ζητά ουσιαστικά από τον ψηφοφόρο να προεξοφλήσει μια μελλοντική βελτίωση. Και η εμπιστοσύνη, όπως ξέρουμε, είναι πιο σπάνια από τον δημοσιονομικό χώρο.

Ακόμη πιο ενδιαφέρον ήταν το παρασκήνιο της επιλογής αντιπάλων. Ο Μητσοτάκης βρήκε χρόνο να επιτεθεί προσωπικά στον Αλέξη Τσίπρα, αλλά όχι στον Αντώνη Σαμαρά. Δεν είναι τυχαίο. Ο Τσίπρας αντιμετωπίζεται πλέον ως πραγματικός ανταγωνιστής στην κεντροαριστερή πλευρά και ως πρόσωπο που μπορεί να διεκδικήσει ξανά κυβερνητικό ακροατήριο. Ο Σαμαράς, αντίθετα, φαίνεται να αντιμετωπίζεται με άλλη μέθοδο, τον αφήνεις να μιλά, απαντούν υπουργοί και στελέχη, αλλά δεν τον ανεβάζεις στην κεντρική σκηνή.

Αυτό είναι η πολιτική της σιωπηρής ανάσχεσης. Και είναι ίσως πιο έξυπνη από μια μετωπική σύγκρουση.

Το ΠΑΣΟΚ, στο μεταξύ, βρίσκεται στη δυσκολότερη θέση. Θεσμικά είναι η αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά πολιτικά βλέπει τον Μητσοτάκη να επιλέγει τον Τσίπρα ως βασικό προσωπικό αντίπαλο. Αν αυτό παγιωθεί, το πρόβλημα του Νίκου Ανδρουλάκη δεν θα είναι μόνο η εκλογική απόσταση από τη Νέα Δημοκρατία. Θα είναι αν καταφέρει να παραμείνει ο αυτονόητος δεύτερος πόλος του συστήματος.

Η ΔΕΘ λοιπόν δεν έκλεισε κανένα μέτωπο. Άνοιξε το επόμενο.

Ο Μητσοτάκης παρουσίασε κάτι περισσότερο από οικονομικό πρόγραμμα, παρουσίασε αίτημα συνέχειας. Ζήτησε από την κοινωνία να κρίνει όχι μόνο τι έκανε, αλλά αν εξακολουθεί να είναι ο ασφαλέστερος διαχειριστής του αύριο.

Το δύσκολο είναι ότι οι πολίτες δεν ψηφίζουν υποσχέσεις μελλοντικής αποτελεσματικότητας. Ψηφίζουν και μνήμη.

Και αυτή είναι η αληθινή μάχη της ΔΕΘ, όχι ποιος μοίρασε περισσότερα, αλλά ποιος θα καταφέρει να κάνει τον ψηφοφόρο να κοιτάξει μπροστά πριν προλάβει να κοιτάξει πίσω.