Μια λέξη επαναλαμβάνεται μονότονα στα πρωτοσέλιδα, στα non-papers, στις παρεμβάσεις υπουργών, στις φράσεις που «κλείνουν το μάτι» στο κέντρο: σταθερότητα. Τόσο συχνά, που αρχίζει να μοιάζει λιγότερο με πολιτικό στόχο και περισσότερο με άμυνα. Όχι απέναντι σε έναν αντίπαλο, αλλά απέναντι στην ίδια την πραγματικότητα. Ο προϋπολογισμός ψηφίστηκε. Τυπικά, θεσμικά, καθαρά. Κανένα ατύχημα. Καμία διαρροή. … Περισσότερα

Υπάρχουν πολιτικά σενάρια που ακούγονται υπερβολικά την ημέρα που διατυπώνονται, και αυτονόητα τη μέρα που συμβαίνουν. Το ενδεχόμενο ενός Κυριάκου Πιερρακάκη ως πρωθυπουργού μεταβατικής κυβέρνησης ΝΔ–ΠΑΣΟΚ, μετά από εκλογές χωρίς αυτοδυναμία το 2027, ανήκει ακριβώς σε αυτή την κατηγορία. Ας το πούμε καθαρά: δεν πρόκειται για ίντριγκα παρασκηνίου. Πρόκειται για δομική ανάγνωση της πολιτικής τροχιάς … Περισσότερα

Ρεαλισμός με αριθμούς ή καταγγελία με κοινωνικό θυμό; Η συζήτηση για τον Προϋπολογισμό του 2026 δεν ήταν απλώς μια τυπική κοινοβουλευτική αντιπαράθεση. Ήταν μια καθαρή σύγκρουση δύο πολιτικών αναγνώσεων της ίδιας χώρας: της «Ελλάδας που προχωρά» και της «Ελλάδας που μένει πίσω». Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Νίκος Ανδρουλάκης μίλησαν για τα ίδια μεγέθη, αλλά … Περισσότερα

Η Ελλάδα μπαίνει σε μια περίοδο όπου τίποτα δεν είναι πια μεμονωμένο. Οι αγρότες στους δρόμους, ο ΟΠΕΚΕΠΕ που μετακομίζει στην ΑΑΔΕ, το στεγαστικό που «σκάει» την τελευταία μέρα του Προϋπολογισμού, τα δάνεια σε ελβετικό φράγκο που ρυθμίζονται “γενναία αλλά με όρους”. Όλα συνδέονται. Όχι σε επίπεδο επικοινωνίας, σε επίπεδο πολιτικής μηχανικής. Η κυβέρνηση δεν … Περισσότερα

Πολιτική Θεώρηση Η ελληνική πολιτική δεν κυβερνά πια με αποφάσεις. Κυβερνά με ρυθμίσεις έντασης. Χαμηλώνει τον ήχο εκεί που πονάει, τον ανεβάζει εκεί που βολεύει. Και κάπου ανάμεσα, η πραγματικότητα περνά σαν υπόκρουση: παρούσα, αλλά όχι πρωταγωνίστρια. Το βλέπεις καθαρά αν διαβάσεις προσεκτικά το παραπολιτικό τρίπτυχο των ημερών. Αγρότες, ΟΠΕΚΕΠΕ, μιντιακοί μηχανισμοί. Τρία φαινομενικά ασύνδετα … Περισσότερα

Η συνέντευξη της αμερικανίδας πρέσβεως, Κίμπερλι Γκιλφόιλ, στο ΒΗΜΑ δεν είναι μια ακόμη light καταγραφή ενός ισχυρού προσώπου που επισκέπτεται την Ελλάδα. Είναι μια συνειδητή αφήγηση ισχύος με ανθρώπινο πρόσωπο. Και αυτό, για τα ελληνικά συμφραζόμενα, έχει πολιτικό βάρος. Όχι γιατί η Γκιλφόιλ λέει κάτι ρηξικέλευθο, δεν το κάνει, αλλά γιατί ο τρόπος που το … Περισσότερα

Μια φωτογραφία, όχι κυριολεκτική, αλλά πολιτική, συμπυκνώνει τη σημερινή Ελλάδα στα δημοσιεύματα της Δευτέρας: από τη μία, στις Βρυξέλλες, η χώρα αναλαμβάνει την προεδρία του Eurogroup, κλείνοντας οριστικά, θεσμικά και συμβολικά, τον κύκλο της «ελληνικής εξαίρεσης». Από την άλλη, στα μπλόκα της περιφέρειας, φωτιές στους δρόμους, αγρότες σε απόγνωση, ένας πρωτογενής τομέας που δεν διαμαρτύρεται … Περισσότερα

(Συνθετική ανάγνωση από Dark Room, Big Mouth) Πολιτική Θεώρηση Mια παράξενη συμμετρία κυριαρχεί στην ελληνική δημόσια ζωή: κάθε φορά που η χώρα πετυχαίνει κάτι ουσιαστικό προς τα έξω, κάτι σκοτεινό φροντίζει να την τραβά ξανά προς τα μέσα. Σαν να μην αντέχουμε την ιδέα ότι μπορούμε να στεκόμαστε χωρίς δεκανίκια. Η εκλογή Πιερρακάκη στην προεδρία του … Περισσότερα

Πολιτική Θεώρηση Η εκλογή Πιερρακάκη στην προεδρία του Eurogroup δεν είναι απλώς μια καλή είδηση. Είναι κάτι βαθύτερο και ταυτόχρονα πιο ενοχλητικό: ένας καθρέφτης που αποφεύγουμε να κοιτάξουμε μέσα. Έξω, η Ελλάδα επέστρεψε. Με γραβάτα, με αριθμούς, με θεσμική αυτοπεποίθηση. Από το 2015 της αμφισβήτησης και του «Varoufakis effect», στο 2025 της διαχειριστικής κανονικότητας. Οι … Περισσότερα

Υπάρχει πάντα κάτι ειλικρινά απολαυστικό όταν ένας Πρωθυπουργός ξεκινά λέγοντας «δεν έχω ετοιμάσει ομιλία». Είναι η πολιτική εκδοχή του «θα πω δυο λόγια» που κρατά μία ώρα και καταλήγει σε πλήρες στρατηγικό πλάνο τριετίας. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στη Σύνοδο των Προέδρων ΔΕΕΠ και ΔΗΜΤΟ, δεν αυτοσχεδίασε. Απλώς διάλεξε να μη διαβάσει χαρτί. Και αυτό, πολιτικά, … Περισσότερα

Πολιτική Θεώρηση Η Ελλάδα αυτές τις μέρες θυμίζει εκείνον τον μαθητή που πήρε υποτροφία στο εξωτερικό, φωτογραφήθηκε με τον πρύτανη, αλλά γύρισε σπίτι και βρήκε το ψυγείο μισοάδειο. Η εκλογή Πιερρακάκη στην προεδρία του Eurogroup παρουσιάστηκε, δικαίως, ως θεσμική αναγνώριση. Όχι σαν «είδηση», αλλά σαν πιστοποίηση: η χώρα ανέβηκε πίστα. Το πρόβλημα είναι ότι το … Περισσότερα