Politics Intelligence
Κυβερνητικές στρατηγικές, αντιπολιτευτικές τακτικές, παραπολιτικές στήλες, πρόσωπα, θεσμοί και media αφηγήματα. Η πολιτική όχι ως θόρυβος, αλλά ως σύστημα επιρροής.
Η ομιλία του Αντώνη Σαμαρά στην Κρήτη είχε απ’ όλα τα κλασικά υλικά: πατρίδα, θρησκεία, σύνορα, μεσαία τάξη, anti-woke ρητορική, ελληνοτουρκικά και μια γερή δόση προσωπικού παραπόνου. Το πρόβλημα δεν είναι ότι αυτά τα θέματα δεν έχουν σημασία. Το πρόβλημα είναι ότι επιστρατεύτηκαν σαν ιδεολογικό «πέπλο» για να κρυφτεί μια άβολη αλήθεια: ο Σαμαράς δεν … Περισσότερα
Κοιτάζεις τα σημερινά πρωτοσέλιδα και λες: εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με ενημέρωση, αλλά με κανονική ψυχανάλυση του πολιτικού συστήματος. Η εικόνα είναι σχεδόν κλινική. Από τη μία, μια κυβέρνηση που κρατιέται ακόμα από το προνόμιο της «σταθερότητας». Από την άλλη, μια αντιπολίτευση που μοιάζει να συνεδριάζει σε ομαδική θεραπεία. Και στη μέση; Μια κοινωνία … Περισσότερα
Η Ελλάδα έκλεισε, λέει, τον κύκλο της επιτήρησης. Επισήμως. Με σφραγίδα Βρυξελλών, με κυβερνητικά χαμόγελα, με αριθμούς που επιτέλους δεν μοιάζουν με μνημόσυνο. Ανάπτυξη, πρωτογενή πλεονάσματα, χρέος που κατεβαίνει, ΟΟΣΑ που χειροκροτεί μεν, αλλά κρατάει και το καμπανάκι στο άλλο χέρι. Διότι εδώ είναι η ελληνική πατέντα: μόλις βγούμε από έναν εφιάλτη, αρχίζουμε να ψάχνουμε … Περισσότερα
Στην πολιτική, οι εκλογές δεν έρχονται πάντα με ανακοινώσεις και ημερομηνίες. Καμιά φορά ξεκινούν σαν ένα απλό υπονοούμενο, γίνονται ψίθυρος στα δημοσιογραφικά γραφεία και καταλήγουν, πριν καλά καλά το καταλάβεις, να βαφτίζονται «εθνική ανάγκη». Αυτό ακριβώς ζούμε και τώρα. Το φθινόπωρο μπορεί να μην έχει κλειδώσει σε κανένα κυβερνητικό ημερολόγιο, αλλά έχει ήδη εγκατασταθεί για … Περισσότερα
Η πολιτική ζωή στην Ελλάδα έχει ένα σπάνιο ταλέντο: να μυρίζει εκλογές ακόμη κι όταν κανείς δεν έχει προκηρύξει τίποτα. Η κυβέρνηση μοιράζει πακέτα, ανοίγει θεσμικά μέτωπα, υπόσχεται στέγη, ρυθμίσεις, επιδόματα, ψηφιακές κάρτες και συνταγματικές αναθεωρήσεις. Η αντιπολίτευση, από την άλλη, δεν αντιπολιτεύεται ακριβώς. Μετακομίζει, διασπάται, ξανασυστήνεται, κοιτάζεται στον καθρέφτη και αναρωτιέται αν ο παλιός … Περισσότερα
Στην Ελλάδα έχουμε μια μοναδική συνήθεια: δεν αλλάζουμε το πολιτικό σκηνικό, απλώς αλλάζουμε τη βιτρίνα στο ίδιο παλιό μαγαζί. Και μετά, απορούμε γιατί μυρίζει μούχλα. Τις τελευταίες μέρες, η εμφάνιση της «ΕΛΑΣ» του Αλέξη Τσίπρα παρουσιάζεται περίπου σαν πολιτικός σεισμός, σαν μια ολοκαίνουργια αρχή. Ωραία τα μεγάλα λόγια, μόνο που στην πολιτική οι νέες αρχές … Περισσότερα
Το θέμα δεν είναι απλώς τραπεζικό, είναι βαθιά κοινωνικό και, κυρίως, πολιτικό. Η συζήτηση που έχει ανοίξει για τον διπλασιασμό του ορίου των μικροπιστώσεων, από τις 25.000 στις 50.000 ευρώ, μπορεί να αλλάξει ριζικά το τοπίο για χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις, αυτοαπασχολούμενους, αγρότες και επαγγελματίες που σήμερα δεν μπορούν ούτε να περάσουν το κατώφλι μιας συστημικής … Περισσότερα
Η ελληνική πολιτική σκηνή έχει ένα μοναδικό ταλέντο: όταν σηκώνει τα χέρια ψηλά στα μεγάλα προβλήματα, βαφτίζει τα μικρότερα «ιστορικά» για να έχει να ασχολείται. Έτσι, την ώρα που η κοινωνία γονατίζει από την ακρίβεια, το στεγαστικό, τη θεσμική κόπωση και μια διάχυτη ευρωπαϊκή αβεβαιότητα, το πολιτικό σύστημα τσακώνεται με πάθος για το ποιος θα … Περισσότερα
Τα πρωτοσέλιδα την τελευταία Παρασκευή του Μαΐου μοιάζουν σαν να μιλούν για δύο διαφορετικές Ελλάδες. Στη μία, η χώρα μεγαλώνει τον ρόλο της, μπαίνει σε ενεργειακά παιχνίδια, προσελκύει μεγάλους παίκτες, παίρνει εύσημα από διεθνείς οργανισμούς και στέλνει μηνύματα αποφασιστικότητας στα εθνικά θέματα. Στην άλλη, ο πολίτης μετράει τα χρήματα στο σούπερ μάρκετ, ανησυχεί για το … Περισσότερα
Το μεγάλο παράδοξο της σημερινής Ελλάδας δεν κρύβεται στις επίσημες ανακοινώσεις των υπουργείων, αλλά στις υπόγειες διαδρομές των παραπολιτικών στηλών. Εκεί όπου η πραγματικότητα αποδομείται για να ανασυσταθεί ως αφήγημα, και όπου η πολιτική δεν ασκείται πλέον ως διαχείριση του κοινού καλού, αλλά ως μια διαρκής, νευρωτική διαχείριση των εντυπώσεων. Παρατηρώντας τις πρόσφατες, σχεδόν συντονισμένες … Περισσότερα
Στην Ελλάδα, κάθε φορά που ένα πολιτικό κόμμα δυσκολεύεται να μιλήσει για το αύριο, ανοίγει το συρτάρι της Ιστορίας και ψάχνει για σύμβολα. Όχι για να καταλάβει το παρελθόν, αλλά για να το εργαλειοποιήσει. Έτσι προέκυψε η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα: όχι ως καθαρό πολιτικό πρόγραμμα, όχι ως οργανωμένη πρόταση διακυβέρνησης, αλλά ως ένα όνομα … Περισσότερα
Η χώρα δεν μπήκε ξαφνικά σε νέα πολιτική εποχή. Μπήκε σε νέα αγορά προσδοκιών. Αυτό που εμφανίζεται ως «αναδιανομή ισχύος», με τα νέα κόμματα Τσίπρα, Καρυστιανού και πιθανώς Σαμαρά, είναι προς το παρόν κάτι πιο ρευστό και πιο ύπουλο: αναδιανομή δυσαρέσκειας. Η ισχύς δεν αλλάζει χέρια επειδή εμφανίζεται ένα λογότυπο, μια διακήρυξη ή ένα συγκινησιακό … Περισσότερα