Ασφάλεια προς τα έξω, ανασφάλεια προς τα μέσα – Επισκόπηση Τύπου 24/02

Η αξιολόγηση των πολιτικών και παραπολιτικών ειδήσεων από τον Τύπο της 24ης Φεβρουαρίου 2026 αποκαλύπτει μια έντονη κινητικότητα σε πολλαπλά μέτωπα: από την εσωτερική πολιτική αντιπαράθεση και τα κοινωνικά ζητήματα μέχρι τις γεωπολιτικές ανακατατάξεις και τα οικονομικά διακυβεύματα. Από τη μία, ο γεωπολιτικός συναγερμός: Σούδα, Ιράν, αμερικανικά αεροπλανοφόρα, δασμοί, ρήξεις. Από την άλλη, η καθημερινή κόπωση: όρια ηλικίας, προσλήψεις στο Δημόσιο, συντάξεις, Προσωπικός Αριθμός. Δύο παράλληλοι κόσμοι που συναντιούνται στο ίδιο ερώτημα: ποιος ελέγχει το αφήγημα της ασφάλειας;

Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι πλέον στενά οικονομικό, αλλά βαθιά υπαρξιακό και δομικό. Η μετάβαση από το «κράτος-λάφυρο» στο «κράτος-υπηρεσία» προσκρούει σε μια εσωτερική αντίσταση που πηγάζει από την άρνησή μας να αναλάβουμε την ευθύνη. Συνηθίσαμε να ζούμε στις παρυφές των γεγονότων, καταναλώνοντας την αγανάκτηση ως υποκατάστατο της συμμετοχής. Όμως, η πραγματική μεταρρύθμιση δεν είναι μια τεχνοκρατική άσκηση επί χάρτου, είναι μια πράξη πνευματικής ωρίμανσης.

Η κυβέρνηση ευνοείται όταν η ατζέντα γίνεται “ασφάλεια”. Ιστορικά, ο φόβος συσπειρώνει γύρω από την εκτελεστική εξουσία. Όμως αυτό δεν είναι πολιτική στρατηγική, είναι αντανακλαστικό. Αν δεν μετατραπεί σε συνεκτικό σχέδιο, φθείρεται γρήγορα. Διότι ο πολίτης δεν ζει σε ναυτικό χάρτη. Ζει στον λογαριασμό ρεύματος, στο σούπερ μάρκετ, στο άγχος για το πότε και αν θα βγει στη σύνταξη.

Εδώ εμφανίζεται η δεύτερη γραμμή έντασης: το κράτος που ψηφιοποιείται ταχύτερα από όσο εξηγείται. Ο Προσωπικός Αριθμός, η διασταύρωση στοιχείων, το «ψηφιακό μάτι». Τεχνοκρατικά, πρόοδος. Πολιτικά, εκρηκτικό υλικό. Σε μια κοινωνία που δεν έχει ακόμη εμπεδώσει την έννοια της θεσμικής εμπιστοσύνης, κάθε νέα πλατφόρμα εκλαμβάνεται ως πιθανός μηχανισμός ελέγχου. Το πρόβλημα δεν είναι η τεχνολογία. Είναι η σχέση κράτους-πολίτη. Και αυτή δεν χτίζεται με υπουργικές αποφάσεις αλλά με κουλτούρα λογοδοσίας.

Ταυτόχρονα, το οικονομικό υπόστρωμα παραμένει εύθραυστο. Οι αριθμοί μπορεί να βελτιώνονται, όμως το εξωτερικό ισοζύγιο, οι δασμοί, η ευρωπαϊκή πειθαρχία θυμίζουν ότι η ανάπτυξη δεν είναι ακόμη αυτάρκης. Το πολιτικό σύστημα κινείται σαν να έχει εξασφαλίσει σταθερότητα, ενώ στην πραγματικότητα ισορροπεί σε λεπτό σχοινί. Η κοινωνία δεν εκρήγνυται, αποσύρεται. Και η απόσυρση είναι πιο επικίνδυνη από την οργή. Η οργή παράγει πολιτική. Η απόσυρση παράγει κυνισμό.

Η κρίση της αντιπολίτευσης επιτείνει το αδιέξοδο. Όταν ο πολιτικός λόγος διολισθαίνει στον λαϊκισμό ή στην εσωστρέφεια, το κενό δεν μένει ανεκμετάλλευτο. Γεμίζει από μια διάχυτη δυσπιστία που υπονομεύει την κοινωνική συνοχή. Χρειαζόμαστε μια νέα σύνθεση: τον ορθολογισμό που αναλύει τους αριθμούς και τις ροές των επενδύσεων, μπολιασμένο με εκείνη την εσωτερική καλλιέργεια που μας επιτρέπει να κατανοήσουμε το «γιατί» πίσω από το «πώς».

Η χώρα δεν χρειάζεται ούτε πανικό ούτε εφησυχασμό. Χρειάζεται ωριμότητα. Να κατανοήσει ότι η ισχύς δεν μετριέται μόνο σε φρεγάτες και δημοσκοπήσεις, αλλά και στην ικανότητα να συνθέτεις εμπιστοσύνη. Αν κάτι λείπει από το πολιτικό μας σύστημα, δεν είναι τα σχέδια. Είναι η αίσθηση κοινής κατεύθυνσης.

Και χωρίς κατεύθυνση, ακόμη και η σταθερότητα μοιάζει προσωρινή.

Βήμα-Βήμα Αξιολόγηση Ειδήσεων ανά Εφημερίδα

• ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ: Επικεντρώνεται στο Κυπριακό και στις επαφές του Προέδρου Χριστοδουλίδη, εκφράζοντας παράλληλα έντονη διαφωνία με τους χειρισμούς της απεσταλμένης του ΟΗΕ, Μαρία Άνχελα Ολγκίν.+4
• POLITICAL: Αναδεικνύει την πίεση στον ΣΥΡΙΖΑ, σημειώνοντας ότι βρίσκεται «μια ανάσα» από το να χάσει τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Παράλληλα, θέτει την ατζέντα των προτεραιοτήτων για το έτος-ορόσημο.+2
• ONE VOICE: Υιοθετεί μια έντονα επικριτική στάση κατά της κυβέρνησης, κάνοντας λόγο για «εβδομάδα παθών» λόγω των Τεμπών και απειλές από επιχειρηματικά κέντρα (Τζιωρτζιώτης) προς το Μαξίμου.+4
• ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ: Εστιάζει στη διεθνή σκηνή και την προετοιμασία των ΗΠΑ για πιθανό χτύπημα στο Ιράν, διατηρώντας μια πιο φιλοκυβερνητική/συστημική οπτική στα εσωτερικά.+3
• ΤΑ ΝΕΑ: Επικεντρώνονται σε χρηστικά θέματα (όρια ηλικίας συνταξιοδότησης) και στις γεωπολιτικές εξελίξεις στο Ιράν, αναλύοντας τη γραμμή διαδοχής του Χαμενεΐ.+4
• ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ: Διατηρεί το τεχνοκρατικό της προφίλ, εστιάζοντας στην αποκλιμάκωση των αποδόσεων και σε θέματα εξαγωγών και εμπορικού ισοζυγίου.+4
• ΜΑΚΕΛΕΙΟ: Κινείται σε υψηλούς τόνους καταγγελίας, κάνοντας λόγο για «Αρμαγεδδώνα» στην Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη και συνδέοντας διεθνή σκάνδαλα (Κάρολος, Επστάιν) με την εγχώρια κατάσταση.+2
• ΕΣΤΙΑ: Προτάσσει εθνικά θέματα, όπως η απώλεια ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδας, και αναδεικνύει την πρόταση Νετανιάχου για ένα «εξάγωνο» συμμαχιών με Ελλάδα, Κύπρο και Ινδία.+4
• Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ: Εστιάζει στην ακρίβεια («μάχη για τα πορτοκάλια») και στις κοινωνικές επιπτώσεις των κυβερνητικών πολιτικών.+4
• ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: Επιτίθεται στην Ε.Ε. για τις «συντάξεις πείνας» και αναδεικνύει την κριτική του Προκόπη Παυλόπουλου προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη.+2
• KONTRANEWS: Εστιάζει στην απειλή των βάσεων (Σούδα) από βαλλιστικούς πυραύλους και κατηγορεί την κυβέρνηση για «στημένα σόου» που θολώνουν τα πραγματικά προβλήματα.+4

Βήμα-Βήμα Αξιολόγηση Ειδήσεων ανά

1) Γεωπολιτικό σήμα: Ιράν, βάσεις, Σούδα

H KONTRA NEWS ανοίγει με καθαρό σήμα συναγερμού: «βαλλιστικοί πύραυλοι με στόχο τη Σούδα», μεταφέροντας την κρίση στη δική μας αυλή και στήνοντας πλαίσιο εσωτερικής απειλής.
Το ΜΑΚΕΛΕΙΟ πατά στο ίδιο γεγονός (Σούδα/Ιράν) αλλά το κάνει “λαϊκή αγωνία + πρόσωπα + υπαινιγμοί”, ρίχνοντας και «τηλεοπτικό» υλικό (Γκίλφοϊλ κ.ά.) για να γίνει πιο εύπεπτο/κραυγαλέο.
Η ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ κρατά πιο θεσμικό ύφος (“USS Gerald R. Ford στη Σούδα”) — το παρουσιάζει ως στρατηγικό γεγονός, όχι ως πανικός.
Πολιτικό βάρος: όταν η ατζέντα γίνεται «ασφάλεια», η κυβέρνηση συνήθως κερδίζει χρόνο και πειθαρχία στο δημόσιο λόγο. Αλλά ανεβαίνει κατακόρυφα το κόστος ενός λάθους/επεισοδίου (είτε επιχειρησιακού είτε επικοινωνιακού).

2) Κράτος-ψηφιοποίηση: ο Προσωπικός Αριθμός ως νέο πεδίο σύγκρουσης

Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ μετατρέπει τον Προσωπικό Αριθμό σε αφήγημα ελέγχου: «μεγάλο κόλπο», σύνδεση με φορολογικές δηλώσεις, πρόστιμα, μπλοκάρισμα λογαριασμών.
Τι πραγματικά “παίζεται”: όχι η τεχνική λεπτομέρεια, αλλά το κοινό αίσθημα ότι «το κράτος θα ξέρει/θα μπορεί». Όποιος βγει μπροστά με θεσμικές εγγυήσεις (προστασία δεδομένων, σαφές πλαίσιο χρήσεων, έλεγχος/λογοδοσία) μπορεί να κερδίσει κεντρώο ακροατήριο. Όποιος αφήσει κενό, θα το γεμίσουν οι κραυγές.

3) Κοινωνικο-οικονομική πίεση: όρια ηλικίας, δημόσιο, ισοζύγιο, δασμοί

Τα ΝΕΑ ακουμπάνε τον πυρήνα “ζωής”: «όρια ηλικίας – κερδισμένοι/χαμένοι» (εργασία–σύνταξη–φροντίδα). Αυτά δεν είναι απλά χρηστικά: είναι πολιτική ψυχολογία.
Ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ παίζει «ωφέλιμο/πρακτικό» χαρτί με τις 4.130 προσλήψεις στο Δημόσιο (δήμοι, υγεία, πολιτισμός κ.λπ.), δηλαδή μικρή “ένεση” ευκαιρίας/κανονικότητας.
Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ κάνει το “βαθύ” υπόστρωμα: «βαρίδια του εξωτερικού ισοζυγίου» — η εξήγηση γιατί η πρόοδος στους δείκτες δεν μεταφράζεται πάντα σε αίσθηση ευημερίας.
Και από πάνω, η οικονομία ξαναγίνεται γεωπολιτική: KONTRA με «πάγωμα συμφωνίας/δασμών», ΝΕΑ με Q&A για δασμούς. P
Πρόθεση/κίνητρο ανά “γραμμή”:

• Κυβερνητικά/φιλο-κυβερνητικά φύλλα θα πιέσουν «μεταρρυθμίσεις + έργο + ευκαιρίες».
• Αντιπολιτευτικά/κριτικά φύλλα θα τραβήξουν «κόστος ζωής + ασφάλεια εισοδήματος + αδικίες».

4) Θεσμική δυσπιστία: η υπόθεση ΓΣΕΕ ως «συμβολικό κάδρο»

Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ σηκώνει σημαία “αντι-προνομίων” με τον Γ. Παναγόπουλο: «ισόβιος» και «παράτυπος», ως παράδειγμα συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας/κάστας.
Γιατί είναι δυνατό θέμα: πατά στο καθολικό αίσθημα αδικίας («κανόνες για όλους, εκτός από λίγους»). Όποιος το χειριστεί με τεκμήρια —όχι με τσιτάτα— μπορεί να κερδίσει αξιοπιστία στο κέντρο.

5) Παραπολιτική μηχανή: εσωτερικά ρήγματα, πρόσωπα, πίεση σε “κόμβους”

Το ONE VOICE στήνει ίντριγκα/πίεση: «Τζιωρτζιώτης απειλεί το Μαξίμου», υπαινιγμοί για υπουργό (Δ. Παπαστεργίου) ότι «δεν πρέπει να αισθάνεται άνετα».
Το POLITICAL επίσης παίζει “inside”: τρίτη θητεία Μητσοτάκη, Κίμπερλι/γεωπολιτική, Υπερταμείο–ΔΕΠΑ, «ψηφιακό μάτι» ΑΑΔΕ στα social επωνύμων.
Κίνητρο: αυτά τα φύλλα δεν “ενημερώνουν” μόνο· στέλνουν σήματα σε insiders, στριμώχνουν πρόσωπα, προετοιμάζουν δικαιολογίες και γραμμές άμυνας.

6) Ιδεολογικές εφημερίδες: ταυτότητα/θρησκεία/ΕΕ ως καύσιμο

Η ΕΣΤΙΑ δουλεύει συμβολική πολιτική («όρκος Προέδρου», «χριστιανοφοβία») — αφήγημα αξιών/ταυτότητας.
Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ρίχνει το βάρος στην αγανάκτηση με «συντάξεις πείνας με εντολή Ε.Ε.!», στοχοποιώντας “Βρυξέλλες/ελίτ”.
Σημείο-κλειδί: τα σύμβολα και ο θυμός τρέχουν πιο γρήγορα από τα “νούμερα”. Αν οι θεσμικές απαντήσεις δεν είναι καθαρές, αυτά τα φύλλα κερδίζουν χώρο από το κέντρο.

---

Στίγμα ημέρας – τι μας διαφεύγει – τι προμηνύεται

Στίγμα: Διπλή ατζέντα: «συναγερμός» προς τα έξω (Ιράν/Σούδα) και «ασφάλεια ζωής» προς τα μέσα (όρια ηλικίας, δουλειές, τιμές, θεσμική αδικία).

Τι μας διαφεύγει: η μετάβαση από το διεθνές ρίσκο στην εσωτερική πολιτική: μέτρα για ασφαλεία, ενεργειακές επιλογές, πιθανές παράπλευρες επιπτώσεις. Αν μείνουμε στο “πέρασε το πλοίο”, χάνουμε το δεύτερο κύμα.

Τι προμηνύεται:

1. κλιμάκωση της σύγκρουσης για ψηφιακή ταυτοποίηση/Προσωπικό Αριθμό σε όρους δικαιωμάτων/εγγυήσεων,
2. περισσότερη οικονομία-γεωπολιτική
3. άνοδος θεσμικών “σκανδάλων-συμβόλων” τύπου προνόμια/κάστα καθώς τα κόμματα μπαίνουν σε τροχιά αναμετρήσεων.

Αν θες, στο επόμενο γύρισμα το κάνω ακόμα πιο «εργαλειακό»: 5 ερωτήσεις-κλειδιά για Μαξίμου, 5 για αντιπολίτευση, και 5 “κόκκινες σημαίες” που δείχνουν πότε μια ιστορία πάει για κλιμάκωση.