Ελλάδα: «Apple» στην φορολογία, «σοβιετία» στην κοινωνική μέριμνα – Επισκόπηση Τύπου 31/01

Το ημερολόγιο γράφει 31 Ιανουαρίου 2026 και αν ξεφυλλίσει κανείς το περίπτερο της επικαιρότητας, η αίσθηση είναι μία: η Ελλάδα επιχειρεί να ισορροπήσει πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί, όπου η υψηλή διπλωματία συναντά την ωμή ψηφιακή φορολόγηση και η κοινωνική δυσφορία την εθνική προσμονή. Είναι αυτό που θα λέγαμε «το παράδοξο του Φεβρουαρίου»: προετοιμαζόμαστε για «ειρήνη» στο Αιγαίο, ενώ την ίδια ώρα κηρύσσουμε «πόλεμο» στην καθημερινότητα.

Το διπλωματικό σκάκι και οι «γκρίζες» σκιές

Η είδηση που κυριαρχεί στην Political και τον Λόγο είναι η επικείμενη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν. Το «ραντεβού» του Φεβρουαρίου πλασάρεται ως η συνέχεια των «ήρεμων νερών», όμως η σημειολογία του Τύπου προδίδει την ανησυχία κάτω από το ιλουστρασιόν περιτύλιγμα. Όταν το Καρφί μιλά για την Άγκυρα που «βάζει φωτιά» πριν τη συνάντηση και η Δημοκρατία καταγγέλλει την προκλητική δράση των «Γκρίζων Λύκων» στην Ξάνθη, αντιλαμβανόμαστε ότι η διπλωματία των χαμόγελων είναι μια λεπτή κλωστή.

Την ίδια στιγμή, ο Εθνικός Κήρυξ και η National Herald μας υπενθυμίζουν τη σύνδεση με το Davos και το ρόλο του αμερικανικού LNG. Η Ελλάδα του 2026 δεν είναι απλώς ένας παίκτης στο Αιγαίο, αλλά ένας «Ενεργειακός Κόμβος» υπό την υψηλή εποπτεία των ΗΠΑ, κάτι που ο Ριζοσπάστης εύστοχα (από τη δική του σκοπιά) καταγγέλλει ως «ιμπεριαλιστική εμπλοκή». Αυτό που μας διαφεύγει εδώ είναι ότι η ελληνοτουρκική προσέγγιση δεν είναι πλέον διμερές ζήτημα, αλλά μια παράμετρος της ενεργειακής ασφάλειας της Βόρειας Ευρώπης.

Η ψηφιακή μέγγενη και το κοινωνικό χάσμα

Στα εσωτερικά, η λέξη-κλειδί είναι το “Real Time“. Τα Παραπολιτικά αποκαλύπτουν τον νέο μηχανισμό της ΑΑΔΕ: έλεγχοι επιχειρήσεων σε πραγματικό χρόνο. Είναι η οριστική μετάβαση από το «θα σε ελέγξω» στο «σε βλέπω τώρα». Αυτή η ψηφιακή παντοδυναμία του κράτους, όμως, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την εικόνα που εκπέμπει ο 60+ και η Εφημερίδα των Συντακτών. Ο ΕΦΚΑ καταδικάζεται για λάθη, τα χρέη συσσωρεύονται και οι απόροι βλέπουν τα χρήματά τους να «σπρώχνονται» στα σούπερ μάρκετ (Δημοκρατία).

Εδώ εντοπίζεται η μεγάλη πολιτική σχισμή: ένα κράτος που είναι «Apple» στη φορολογία και «σοβιετικό» στην κοινωνική μέριμνα. Η κυβέρνηση εμφανίζεται θεσμικά ακέραιη. Οι δείκτες αντέχουν, οι αγορές δεν πανικοβάλλονται, οι διεθνείς σχέσεις διαχειρίζονται. Όμως κάτω από αυτή τη βιτρίνα σταθερότητας, διαμορφώνεται ένα κλίμα αμυντικό. Όχι απέναντι στην αντιπολίτευση, αλλά απέναντι στην κοινωνία. Η πολιτική δεν επιτίθεται πια με όραμα, οχυρώνεται με μηχανισμούς. Πρόστιμα, έλεγχοι, real time παρακολούθηση, πειθαρχία. Ένα κράτος που ξέρει να τιμωρεί, αλλά δυσκολεύεται να προσφέρει κοινωνική ευμάρεια.

Το στεγαστικό ως η νέα «βόμβα»

Αν κάτι πρέπει να μας ανησυχεί, είναι το νούμερο που φέρνει στο φως ο Τύπος Θεσσαλονίκης: το 89% των πολιτών θεωρεί το στεγαστικό ως το μείζον πρόβλημα. Με τους πωλητές να είναι διπλάσιοι από τους αγοραστές και τα ακίνητα να μένουν κλειστά λόγω φόβου (Αξία), η κοινωνική συνοχή δοκιμάζεται. Η κυβέρνηση υπόσχεται κίνητρα και ενεργειακές αναβαθμίσεις, αλλά η αγορά παραμένει παγωμένη. Αυτό που προμηνύεται είναι μια νέα γενιά «στεγαστικά αστέγων» με υψηλά εισοδήματα, που απλώς δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στα ενοίκια.

Η «υβριδική» φύση της αντιπολίτευσης

Η κοινωνία έτσι δεν εξεγείρεται. Κουράζεται. Και η κούραση είναι πολιτικά πιο απρόβλεπτη από την οργή. Δεν οργανώνεται, δεν εκπροσωπείται εύκολα, δεν φωνάζει σε πλατείες. Αποσύρεται. Γίνεται κυνική, αδιάφορη, έτοιμη να πιστέψει σχεδόν τα πάντα, αρκεί να ακουστεί πειστικό. Απέναντι σε αυτή τη συνθήκη, η αντιπολίτευση εμφανίζεται πολλαπλή αλλά ασύνδετη. Υπάρχει λόγος, αλλά όχι αφήγημα. Υπάρχει κριτική, αλλά όχι προοπτική. Οι λέξεις «προοδευτική διακυβέρνηση», «διάλογος», «σύγκλιση» επαναλαμβάνονται, αλλά μοιάζουν περισσότερο με επιθυμία παρά με σχέδιο. Δεν υπάρχει ακόμη εκείνο το πολιτικό υποκείμενο που να μεταφράζει τη διάχυτη κοινωνική δυσφορία σε πειστική εναλλακτική εξουσίας. Η «υβριδική» φύση της αντιπολίτευσης, αφήνει τον δρόμο ελεύθερο στη ΝΔ, η οποία όμως δείχνει να εγκλωβίζεται στη δική της μεταρρυθμιστική υπερδραστηριότητα.

Και έτσι δημιουργείται το παράδοξο της περιόδου: μια κυβέρνηση που φθείρεται χωρίς να απειλείται και μια αντιπολίτευση που καταγγέλλει χωρίς να διεκδικεί πειστικά. Αυτό το κενό δεν μένει ποτέ άδειο. Το γεμίζουν υπαινιγμοί, παραπολιτικά, συνωμοσιολογικές αφηγήσεις, εύκολες ερμηνείες. Όχι επειδή είναι αληθινές, αλλά επειδή είναι απλές. Και η απλότητα γίνεται ελκυστική όταν η πολιτική μοιάζει περίπλοκη και απόμακρη.

Σταθερότητα χωρίς εμπιστοσύνη

Η διεθνής συγκυρία επιτείνει αυτή την αίσθηση. Ο κόσμος εμφανίζεται πιο ασταθής, πιο βίαιος, λιγότερο προβλέψιμος. Ιράν, ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ελληνοτουρκικά, ενεργειακή ανασφάλεια. Όλα αυτά λειτουργούν ως φόντο που ενισχύει την ανάγκη για «σταθερό χέρι». Όμως η σταθερότητα χωρίς συμμετοχή μετατρέπεται εύκολα σε ακινησία. Και η ακινησία σε αργή απονομιμοποίηση.

Το κρίσιμο στοιχείο που συχνά διαφεύγει είναι η κατάσταση της μεσαίας τάξης. Όχι ως στατιστική κατηγορία, αλλά ως ψυχολογία. Μια μεσαία τάξη που νιώθει ότι πληρώνει, συμμορφώνεται, αντέχει, χωρίς να βλέπει καθαρά το «γιατί». Δεν αμφισβητεί απαραίτητα την ανάγκη κανόνων. Αμφισβητεί τη δικαιοσύνη τους. Και όταν χαθεί η αίσθηση δικαιοσύνης, οι κανόνες παύουν να νομιμοποιούνται, ακόμη κι αν εφαρμόζονται.

Το πολιτικό σύστημα, συνολικά, δείχνει να υποτιμά αυτό το σημείο καμπής. Συνεχίζει να λειτουργεί σαν να αρκεί η διαχείριση. Όμως οι κοινωνίες δεν κινούνται μόνο με διαχείριση. Κινούνται με νόημα. Όταν το νόημα απουσιάζει, η φθορά γίνεται σιωπηλή, αλλά σωρευτική.

Αυτό είναι το στίγμα της ημέρας: όχι η κρίση, αλλά η απουσία εξόδου. Όχι η σύγκρουση, αλλά η αδράνεια. Όχι το σοκ, αλλά η παρατεταμένη αίσθηση ότι «κάτι δεν πάει καλά», χωρίς να διακρίνεται καθαρά τι έρχεται μετά.

Η ιστορία δείχνει ότι τέτοιες περίοδοι δεν τελειώνουν με εκρήξεις. Τελειώνουν με μετατοπίσεις. Ήσυχες στην αρχή, καθοριστικές στη συνέχεια. Και τότε, όσοι επένδυσαν μόνο στη σταθερότητα, συνειδητοποιούν αργά ότι η σταθερότητα χωρίς εμπιστοσύνη δεν είναι ασπίδα. Είναι προειδοποίηση.

---

Βήμα-βήμα Αξιολόγηση Ειδήσεων ανά Εφημερίδα

• POLITICAL: Προβάλλει το επικείμενο τετ-α-τετ Μητσοτάκη-Ερντογάν τον Φεβρουάριο. Αναλύει τους κινδύνους του ρωσικού «σκιώδους στόλου» στα ευρωπαϊκά ύδατα και δίνει έμφαση στη θαλάσσια ασφάλεια ως πυλώνα της εθνικής στρατηγικής και των διεθνών συμμαχιών της χώρας.
• ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: Εστιάζει στην τοπική αυτοδιοίκηση με κονδύλια 160 εκ. ευρώ για τη λειψυδρία. Παράλληλα, καταγράφει την πολιτική πόλωση στην Αλβανία και προωθεί τη δημιουργία «δεξαμενής σκέψης» για τα εθνικά θέματα, συνδυάζοντας ιστορική μνήμη και σύγχρονη ανάλυση.
• AGRENDA: Επικεντρώνεται στις εξελίξεις του πρωτογενούς τομέα, τις αγροτικές κινητοποιήσεις και τις νέες επιδοτήσεις. Αποτελεί τον βασικό δίαυλο μεταφοράς των κυβερνητικών αποφάσεων προς τον αγροτικό κόσμο και την αξιολόγηση της αγοράς εφοδίων.
• Η ΕΠΟΧΗ: Ασκεί δομική κριτική στον «νέο ιμπεριαλισμό» και το δόγμα Τραμπ. Συνδέει το Ολοκαύτωμα με τη σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα και αναδεικνύει κοινωνικά ζητήματα, εστιάζοντας στις ευάλωτες ομάδες που θεωρεί «εγκληματικά αναλώσιμες» από το σύστημα.
• STAR PRESS: Κινείται στον χώρο του lifestyle και της ελαφράς πολιτικής σχολιογραφίας. Εστιάζει σε πρόσωπα της δημοσιότητας και κοινωνικά γεγονότα, προσφέροντας μια πιο ανάλαφρη προσέγγιση της καθημερινότητας μακριά από τη σκληρή πολιτική αντιπαράθεση.
• ΤΥΠΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ: Αναδεικνύει το στεγαστικό ως το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα (89% ανησυχία), ενώ παρακολουθεί στενά την πορεία των μεγάλων έργων υποδομής στη Βόρεια Ελλάδα, συνδέοντας την οικονομική ανάπτυξη με την ποιότητα ζωής των πολιτών.
• ON TIME: Επικεντρώνεται σε παραπολιτικά σχόλια, κοινωνικό ρεπορτάζ και αποκλειστικότητες από τον χώρο της σόουμπιζ. Χρησιμοποιεί έντονη εικονογράφηση και σύντομα κείμενα για να αποδώσει τον παλμό της κοσμικής και κοινωνικής ζωής.
• ΗΧΩ ΤΩΝ ΔΗΜΟΠΡΑΣΙΩΝ: Καθαρά χρηστική και οικονομική, εστιάζει σε κρατικές προκηρύξεις, πλειστηριασμούς και δημοπρασίες. Αποτελεί εργαλείο για τον επιχειρηματικό κόσμο, καταγράφοντας τη δραστηριότητα του δημόσιου τομέα και τις μεταβολές στην ακίνητη περιουσία.
• ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: Προτάσσει την ετοιμότητα του ΚΚΕ απέναντι στις «ιμπεριαλιστικές απειλές» των ΗΠΑ σε Κούβα και Ιράν. Καταγγέλλει την ιδιωτικοποίηση λιμανιών και καλεί σε εργατική συσπείρωση, διατηρώντας σταθερό μέτωπο κατά της κυβερνητικής πολιτικής και της Ε.Ε.
• KONTRA NEWS: Αποκαλύπτει εμπλοκή του Υπουργού Παπαστεργίου σε μελέτη ιδιωτικής εταιρείας (Βιολάντα), υιοθετώντας σκληρή αντιπολιτευτική γραμμή. Παράλληλα, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για τη συνεχιζόμενη ύφεση στη βιομηχανία της Ευρωζώνης.
• ΠΡΙΝ: Εκφράζει τη ριζοσπαστική αριστερά με αναλύσεις κατά της κυρίαρχης οικονομικής πολιτικής. Εστιάζει στους κοινωνικούς αγώνες και την ανάγκη για μια εναλλακτική πολιτική πρόταση έξω από τα όρια του παραδοσιακού κοινοβουλευτισμού.
• ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ: Συνδυάζει εθνικά θέματα με θρησκευτική μεταφυσική και κριτική στην παγκοσμιοποίηση. Εστιάζει σε προφητείες, εθνικά δίκαια και μια συντηρητική θεώρηση της κοινωνίας, συχνά με καταγγελτικό και έντονο ύφος.
• ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ: Αναλύει τις γεωπολιτικές μεταβολές και την κρίση αντιπροσώπευσης. Εστιάζει στην ανάγκη για μια νέα πατριωτική και κοινωνική αριστερά, ασκώντας κριτική τόσο στην κυβέρνηση όσο και στην αξιωματική αντιπολίτευση.
• Ο ΛΟΓΟΣ: Φιλοξενεί τις απόψεις του Τούρκου πρέσβη για τις ενεργειακές οδούς («Κάθετος Διάδρομος»), ενώ προειδοποιεί για τη διαρκή τουρκική απειλή. Καλύπτει επίσης επιχειρηματικές ειδήσεις, όπως την εξαγορά της «Ακτής του Ήλιου».
• 60+ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ: Καταγγέλλει τον ΕΦΚΑ για λάθη και χρέη, αναδεικνύοντας τη δικαστική του καταδίκη. Εστιάζει στα προβλήματα των ηλικιωμένων, όπως ο υπερτουρισμός και η ακρίβεια, διεκδικώντας βελτίωση της ποιότητας ζωής τους.
• ΚΕΦΑΛΑΙΟ: Εξειδικεύεται στην οικονομική ανάλυση, τις επενδύσεις και το Χρηματιστήριο. Αξιολογεί τις κινήσεις των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων και παρέχει στρατηγικές συμβουλές για την αγορά, εστιάζοντας στην ανάπτυξη και την κερδοφορία.
• ΚΑΡΦΙ: Ασχολείται με το εσωκομματικό παρασκήνιο («παιδιά μου») και την τουρκική προκλητικότητα που απειλεί τα «ήρεμα νερά». Παράλληλα, καταγράφει την επιχειρηματική άνοδο μεγάλων εταιρειών (Eldorado Gold), συνδυάζοντας παραπολιτική και οικονομία.
• ΑΠΟΨΗ: Εστιάζει στον «Γολγοθά» των οικογενειών των Τεμπών και στην εσωκομματική διαφοροποίηση βουλευτών της ΝΔ για τη συμφωνία Mercosur. Συνδυάζει το κοινωνικό συναίσθημα με την ανάλυση των κοινοβουλευτικών ισορροπιών.
• ΑΞΙΑ: Χαρακτηρίζει το 2026 έτος-ορόσημο για την οικονομία. Αναλύει τη στασιμότητα στην αγορά ακινήτων, όπου οι πωλητές υπερτερούν των αγοραστών, και προτείνει κίνητρα για την ενεργειακή αναβάθμιση και τη διάθεση κλειστών κατοικιών.
• ΜΑΚΕΛΕΙΟ: Υιοθετεί επιθετική και καταγγελτική ρητορική κατά του πολιτικού κατεστημένου. Εστιάζει σε σκάνδαλα και αποκαλύψεις, χρησιμοποιώντας σκληρή γλώσσα για να περιγράψει την κοινωνική και πολιτική επικαιρότητα.
• ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: Σκληρή κριτική στην κοινωνική πολιτική («λεφτά απόρων στα σούπερ μάρκετ») και ανάδειξη εθνικών κινδύνων από τη δράση των «Γκρίζων Λύκων» στη Θράκη. Εκφράζει μια λαϊκή δεξιά τάση με έμφαση στην εθνική κυριαρχία.
• ESPRESSO: Φιλοξενεί συνεντεύξεις πολιτικών (Γ. Γεωργαντάς) σε πιο προσωπικό τόνο. Συνδυάζει την πολιτική επικαιρότητα με έντονο κοινωνικό ρεπορτάζ, lifestyle ειδήσεις και θέματα που αφορούν τη λαϊκή καθημερινότητα.
• ΤΑ ΝΕΑ: Αναλύουν το «νέο δόγμα της Αθήνας» στα εθνικά και ασκούν κριτική στα κυβερνητικά επιδόματα («ψευδαισθήσεις»). Διατηρούν μια θεσμική αλλά κριτική ματιά, εστιάζοντας στη μεγάλη εικόνα της χώρας και τις διεθνείς σχέσεις.
• Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ: Προτάσσει την ανάγκη για προοδευτική διακυβέρνηση έναντι των συγκυβερνήσεων. Ασκεί έντονο έλεγχο στην εκτελεστική εξουσία και αναζητά απαντήσεις για θεσμικά ζητήματα και δικαιώματα, εκπροσωπώντας τον κεντροαριστερό χώρο.
• ΒΡΑΔΥΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: Εστιάζει στις αλλαγές στην αγορά εργασίας, τις συντάξεις και την οικονομική καθημερινότητα των πολιτών. Παρέχει αναλυτικούς οδηγούς για ασφαλιστικά και φορολογικά θέματα, διατηρώντας μια ψύχραιμη πολιτική προσέγγιση.
• ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ: Σχολιάζει την ηθική διάσταση της επικαιρότητας και ειρωνεύεται το κίνημα MAGA. Παρακολουθεί τη δραστηριότητα των ΜΚΟ και τις κοσμικές εμφανίσεις, συνδυάζοντας την παραδοσιακή κεντροδεξιά γραμμή με σύγχρονη κοινωνική κριτική.
• ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ: Παρουσιάζει 20 λύσεις για το κυκλοφοριακό και αποκαλύπτει τους real-time ελέγχους της ΑΑΔΕ. Εστιάζει σε μεταρρυθμίσεις, παραπολιτικό παρασκήνιο (Secret) και θέματα παιδείας, υποστηρίζοντας την κυβερνητική ατζέντα εκσυγχρονισμού.
• ΕΣΤΙΑ: Προασπίζεται τις εθνικές αξίες και την παράδοση, ασκώντας κριτική σε επιλογές που θεωρεί ότι αλλοιώνουν τον εθνικό χαρακτήρα. Διατηρεί μια λόγια, συντηρητική γραμμή με έμφαση στην ιστορία και τη γεωπολιτική.
• ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Αναλύει την εξάρτηση από τα αμερικανικά συστήματα πληρωμών και τα επενδυτικά σχέδια ξένων κολοσσών. Εστιάζει στην οικονομική σταθερότητα, την επιχειρηματικότητα και σε ανθρώπινες ιστορίες με ήρωες της διπλανής πόρτας.
• ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ: Καταγράφει τις φορολογικές υποχρεώσεις και τις επενδυτικές ευκαιρίες (Capital Link). Αναδεικνύει την ανθεκτικότητα της αγοράς και της Θεσσαλονίκης, αποτελώντας τον βασικό οδηγό για τον οικονομικό και ναυτιλιακό κόσμο.
• ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ / THE NATIONAL HERALD: Συνδέει την ομογένεια με την Ελλάδα, μεταφέροντας το κλίμα από το Νταβός για το LNG. Καταγγέλλει τουρκικές προβοκάτσιες και καλύπτει τις επιτυχίες Ελλήνων στο εξωτερικό (Λάνθιμος), ενισχύοντας τους δεσμούς με τις ΗΠΑ.
• ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: Παρέχει χρηστικές πληροφορίες για εργασιακά και ασφαλιστικά. Σχολιάζει την επικαιρότητα με έμφαση στην καθημερινότητα του πολίτη και τον έλεγχο της δημόσιας διοίκησης, στηρίζοντας μια μεταρρυθμιστική κεντροδεξιά κατεύθυνση.

Χαρτογράφηση βασικών θεματικών (τι «παίζει» σήμερα)

1) Κράτος, τιμωρητικότητα και έλεγχος

Κυρίαρχη θεματική: πρόστιμα, φορολογικοί έλεγχοι σε real time, ΑΑΔΕ, εκκαθαριστικά, αυξημένες εισφορές.

• Αριστερό/κεντροαριστερό φάσμα (Η Εφημερίδα των Συντακτών, ΠΡΙΝ, Δρόμος της Αριστεράς, Ριζοσπάστης): μιλούν για τιμωρητικό κράτος, κοινωνική αδικία, οριζόντια πρόστιμα που αγγίζουν τα όρια του κοινωνικού αποκλεισμού.
• Κεντροδεξιό/φιλελεύθερο φάσμα (Καθημερινή, Ναυτεμπορική): μετατοπίζει τη συζήτηση στη λειτουργικότητα, την αποτελεσματικότητα και την ανάγκη συμμόρφωσης, με τεχνικό λόγο.
  Σήμα ημέρας: το κράτος εμφανίζεται ισχυρό στον έλεγχο, αδύναμο στην πειθώ.

2) Πολιτική αστάθεια: παρασκηνιακή κινητικότητα

Παραπολιτικά, Καρφί, Αποψη, Ο Λόγος, Espresso, Μακελειό επενδύουν σε:

• «Συναγερμό στο Μαξίμου»,
• επανεμφανίσεις Καραμανλή–Σαμαρά,
• αμφισβήτηση συνοχής ΝΔ και νεύρα εξουσίας.
  Κίνητρο: καλλιέργεια εικόνας υπόγειας κρίσης ακόμη κι αν δεν επιβεβαιώνεται θεσμικά.

3) Αντιπολίτευση σε αναζήτηση αφηγήματος

• ΣΥΡΙΖΑ / ευρύτερη Αριστερά: λόγος περί «πρωτοβουλίας διαλόγου», «προοδευτικής διακυβέρνησης», χωρίς σαφή, κοινό πρόγραμμα.
• ΠΑΣΟΚ: εμφανίζεται συχνά απόν ή εγκλωβισμένο σε εσωκομματική αμφισημία.
  Αντίφαση: υψηλή ρητορική, χαμηλή πειστικότητα.

4) Γεωπολιτική ένταση και διεθνής αβεβαιότητα

Ιράν, Τραμπ, ΝΑΤΟ, ελληνοτουρκικά, NAVTEX, Ιμια.

• Εστία, Βραδυνή, Εθνικός Κήρυξ: εθνικο-ασφαλιστικό πρίσμα, κυριαρχία, κόκκινες γραμμές.
• Καθημερινή, Ναυτεμπορική: πιο ψύχραιμη ανάγνωση, έμφαση σε ισορροπίες και αγορές.
  Σήμα: φόβος εξωτερικής αποσταθεροποίησης που «κουμπώνει» με εσωτερική κόπωση.

5) Οικονομία: ανθεκτικότητα vs. καθημερινή πίεση

• Μακροοικονομική «ηρεμία» (αγορές, επενδύσεις, ΑΕΠ) συνυπάρχει με μικροοικονομική ασφυξία (ακρίβεια, εισφορές, στεγαστικό).
  Ρήγμα: διαφορετικές πραγματικότητες για διαφορετικά ακροατήρια.

II. Συνδυαστική αξιολόγηση

Α. Κεντροδεξιός θεσμικός Τύπος (Καθημερινή, Ναυτεμπορική)

• Στόχος: σταθερότητα, κανονικότητα, εμπιστοσύνη αγορών.
• Αδυναμία: υποεκτίμηση κοινωνικής δυσαρέσκειας.

Β. Λαϊκός/καταγγελτικός Τύπος (Δημοκρατία, Μακελειό, Espresso)

• Στόχος: θυμικό, αγανάκτηση, προσωποποίηση ευθύνης.
• Κίνδυνος: υπερθέρμανση χωρίς έξοδο.

Γ. Αριστερός/κριτικός Τύπος (Εφ.Συν., ΠΡΙΝ, Δρόμος, Ριζοσπάστης)

• Στόχος: κοινωνική δικαιοσύνη, απονομιμοποίηση τιμωρητικού κράτους.
• Αδυναμία: απουσία ρεαλιστικής εναλλακτικής διακυβέρνησης.

Δ. Παραπολιτικά έντυπα

• Στόχος: έλεγχος ατζέντας μέσω υπαινιγμών.
• Ρόλος: λειτουργούν ως σεισμογράφος ανησυχίας, όχι ως επιβεβαίωση κρίσης.

III. Το στίγμα της ημέρας

Μια χώρα σε φάση ελεγχόμενης αστάθειας.
Η κυβέρνηση εμφανίζεται θεσμικά ισχυρή αλλά πολιτικά αμυνόμενη.
Η αντιπολίτευση φλύαρη αλλά όχι επικίνδυνη.
Η κοινωνία κουρασμένη, με αυξημένη ανοχή στον κυνισμό.

IV. Τι μας διαφεύγει

1. Η κόπωση της μεσαίας τάξης δεν είναι θόρυβος, είναι δομικό ρήγμα.
2. Η τιμωρητικότητα αντικαθιστά την πολιτική.
3. Η απουσία θετικού αφηγήματος (και από κυβέρνηση και από αντιπολίτευση) ανοίγει χώρο σε απρόβλεπτες μετατοπίσεις.

V. Τι προμηνύεται

• Όχι άμεση πολιτική ανατροπή.
• Συσσώρευση δυσπιστίας.
• Μετατόπιση του δημόσιου λόγου από «ποιος φταίει» στο «γιατί δεν πείθομαι».
  Αυτό είναι το επικίνδυνο σημείο καμπής.