Στη δεύτερη τετραετία κάθε εξουσίας, η φθορά δεν εκδηλώνεται απαραίτητα με εκκωφαντικές κρίσεις, αλλά με την απώλεια του μέτρου και τον εκνευρισμό των πρωταγωνιστών. Όταν τα στελέχη αρχίζουν να διαπληκτίζονται δημοσίως για το ποιος δικαιούται να κάνει επίδειξη αλαζονείας και ποιος υποχρεούται σε ταπεινωτική αυτοκριτική, το πρόβλημα δεν είναι απλώς επικοινωνιακό. Είναι βαθιά θεσμικό και πολιτικό.

Το παραπολιτικό τοπίο των ημερών δεν περιγράφει μια κυβέρνηση που παράγει μεταρρυθμίσεις, αλλά έναν μηχανισμό που προσπαθεί να μαζέψει τα ασυμμάζευτα. Οι άστοχες δηλώσεις για την ακρίβεια, οι νουθεσίες προς τους πολίτες που δυσκολεύονται να γεμίσουν το ρεζερβουάρ και η ευκολία με την οποία επιλέγονται αποδιοπομπαίοι τράγοι αποκαλύπτουν μια επικίνδυνη αποσύνδεση από την κοινωνική πραγματικότητα. Δεν πρόκειται για μεμονωμένα ολισθήματα. Πρόκειται για την κυνική επιλογή βουλευτών και υπουργών να εγκαταλείψουν την πειθώ προς το μετριοπαθές ακροατήριο και να περιχαρακωθούν στο κομματικό τους κοινό. Όταν ο ορίζοντας στενεύει, ο καθένας φροντίζει για τον σταυρό του, αδιαφορώντας για το συνολικό κόστος της παράταξης.

Την ίδια στιγμή, πίσω από την κουρτίνα των τηλεοπτικών αψιμαχιών, εξελίσσεται ένας σκληρός πόλεμος επιρροής. Οι εργολαβικές και ενεργειακές αντιπαραθέσεις, οι υπερατλαντικές αγωγές και οι υπόγειες διαρροές για διεθνή χτυπήματα μαρτυρούν ότι τα επιχειρηματικά συμφέροντα δοκιμάζουν τις αντοχές της εκτελεστικής εξουσίας. Εκεί η κυβέρνηση επιχειρεί να υπενθυμίσει ότι ο τελικός χρηματοδότης παραμένει το δημόσιο ταμείο. Όμως η ίδια η ανάγκη αυτής της υπενθύμισης προδίδει αμηχανία. Το Μέγαρο Μαξίμου μοιάζει να πάσχει από αυτό που στο παρασκήνιο ονομάζουν έλλειψη προσώπου αναφοράς, ενός λειτουργού δηλαδή που θα συντονίζει, θα προλαμβάνει τις κρίσεις και θα επιβάλλει κανόνες σε ένα σύστημα που σταδιακά αυτονομείται.

Αυτή η εικόνα κατακερματισμού παράγει διπλή ζημιά. Πρώτον, ακυρώνει το τεχνοκρατικό αφήγημα της αποτελεσματικότητας, αφήνοντας χώρο για άγονες συγκρούσεις χαρακωμάτων σε κρίσιμες εκλογικές περιφέρειες. Δεύτερον, εκτρέφει τον ανορθολογισμό και την κοινωνική απογοήτευση, καθώς η συζήτηση αντί για την παραγωγική ανασυγκρότηση και την ποιότητα των θεσμών περιστρέφεται γύρω από εσωτερικά αλληλοφαγώματα και προσωπικές στρατηγικές επιβίωσης.

Η πολιτική σταθερότητα δεν είναι δεδομένο κεκτημένο που ανανεώνεται αυτόματα, ούτε διασφαλίζεται με διαγγέλματα και προσεκτικά αδειάσματα υφυπουργών. Εάν η κυβέρνηση δεν αποκαταστήσει άμεσα τη λειτουργική πειθαρχία στο εσωτερικό της και δεν επαναφέρει την πολιτική στο έδαφος της πραγματικής οικονομίας, θα διαπιστώσει σύντομα ότι το κενό εξουσίας δεν μένει ποτέ ανεκμετάλλευτο. Και τότε, κανένα επικοινωνιακό καλιμπράρισμα δεν θα είναι αρκετό για να ανακόψει την κοινωνική δυσαρέσκεια.

1. Συνοπτική εκτίμηση

Η σημερινή παράλληλη ανάγνωση του Dark Room, του Βηματοδότη και του Big Mouth παράγει ένα αρκετά καθαρό συμπέρασμα, το πολιτικό σύστημα έχει εισέλθει σε προεκλογική φάση πριν κηρυχθεί επισήμως προεκλογική περίοδος. Το Μαξίμου προσπαθεί να επαναφέρει πειθαρχία, οι υπουργοί και οι βουλευτές αρχίζουν να υπολογίζουν περισσότερο την προσωπική τους εκλογική επιβίωση, οι εσωκομματικοί ανταγωνισμοί γίνονται ορατοί και τα επιχειρηματικά συμφέροντα εισέρχονται όλο και περισσότερο στην πολιτική αφήγηση.

Υπάρχει όμως μια κρίσιμη διάκριση. Δεν βλέπω επαρκή στοιχεία για να μιλήσουμε για συντονισμένη γραμμή των τριών μέσων. Βλέπω τρεις διαφορετικές δημοσιογραφικές διαδρομές που συναντώνται στο ίδιο πραγματικό πρόβλημα, στη χαλάρωση της κυβερνητικής συνοχής όσο πλησιάζουν οι εκλογές.

Το Dark Room μεταφέρει κυρίως σήματα από το κυβερνητικό και επιχειρηματικό σύστημα, ο Βηματοδότης κοιτά περισσότερο τη Βουλή και τις προσωπικές εκλογικές στρατηγικές, το Big Mouth παρεμβαίνει πολύ πιο επιθετικά, επιχειρώντας όχι απλώς να περιγράψει αλλά να ορίσει φίλους, αντιπάλους και κινδύνους.

Το σημαντικότερο εύρημα είναι άλλο. Οι τρεις στήλες, με διαφορετικό τρόπο, αφαιρούν από τον Μητσοτάκη το πλεονέκτημα της απόλυτης κυριαρχίας στο εσωτερικό της παράταξής του. Κανείς δεν περιγράφει κατάρρευση της κυβέρνησης. Περιγράφουν όμως σταδιακή μετάβαση από το πρωθυπουργοκεντρικό μοντέλο του 2019 σε ένα περισσότερο πολυκεντρικό σύστημα εξουσίας του 2026.

2. Ανάλυση ανά στήλη

Dark Room, Newmoney, 29 Σεπτεμβρίου 2026

Τι λέει

• Η πολιτικά σημαντικότερη πληροφορία βρίσκεται στο «επικοινωνιακό καλιμπράρισμα». Η στήλη υποστηρίζει ότι στον πρώτο πρωινό καφέ μετά την επιστροφή Μητσοτάκη από τις ΗΠΑ συζητήθηκαν τα πρόσφατα «φάλτσα» κυβερνητικών στελεχών, ότι ο πρωθυπουργός ενοχλήθηκε από την εικόνα ασυντόνιστης ομάδας και ότι ζητήθηκε από τον Παύλο Μαρινάκη να επιχειρήσει ελεγχόμενη αποστασιοποίηση από τον Χάρη Θεοχάρη
• Παράλληλα, η στήλη βάζει στο κάδρο τις επιχειρηματικές συγκρούσεις σε κατασκευές και ενέργεια, γράφοντας ότι υπάρχει ανησυχία στο Μαξίμου και χρησιμοποιώντας μια φράση που αξίζει να υπογραμμιστεί, ο τελικός «τροφοδότης λογαριασμός» είναι το Ελληνικό Δημόσιο.
• Δίνει επίσης δύο θετικά σήματα για την κυβέρνηση, την πιθανή παράταση της ελληνικής συστοιχίας Patriot στη Σαουδική Αραβία και την αναβαθμισμένη ευρωπαϊκή παρουσία Πιερρακάκη, ο οποίος συναντά πρόσωπα που συζητούνται για τη μελλοντική διαδοχή Λαγκάρντ στην ΕΚΤ
• Τέλος, αντιμετωπίζει την παρουσία Τσίπρα σε γαλλόφωνα μέσα ως οργανωμένη προσπάθεια επανατοποθέτησής του στο εξωτερικό.

Τι υπονοεί

• Το σημαντικό δεν είναι ότι ο Θεοχάρης έκανε μια άστοχη δήλωση. Είναι ότι το Μαξίμου θεωρεί πλέον επικίνδυνο το άθροισμα των μεμονωμένων αστοχιών.
• Μια γκάφα αντιμετωπίζεται επικοινωνιακά. Πολλές γκάφες δημιουργούν αφήγημα.
• Και το αφήγημα που φοβάται το Μαξίμου είναι «αλαζονεία, κοινωνική απόσταση, κόπωση εξουσίας».
• Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι η εξαίρεση της Ντόρας Μπακογιάννη από το υποτιθέμενο «καλιμπράρισμα». Αυτό λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι μέσα στη ΝΔ δεν διαθέτουν όλοι το ίδιο πολιτικό βάρος ούτε υπόκεινται στην ίδια πειθαρχία.

Πιθανή πηγή

• Πιθανό, όχι αποδεδειγμένο, ότι η πληροφορία για τον πρωινό καφέ προέρχεται από κυβερνητικό κύκλο ή από πρόσωπο με πρόσβαση σε αυτόν.
• Η πληροφορία για τις επιχειρηματικές συγκρούσεις φαίνεται περισσότερο να προέρχεται από επιχειρηματικό και χρηματοοικονομικό δίκτυο.

Η σκοπιμότητα

Η γραμμή είναι ουσιαστικά: «Υπάρχει πρόβλημα, το Μαξίμου το έχει καταλάβει και επιχειρεί διόρθωση».

Άρα δεν έχουμε αποδόμηση Μητσοτάκη. Έχουμε προειδοποίηση προς το κυβερνητικό οικοσύστημα.

3. Βηματοδότης, ΤΟ ΒΗΜΑ, 29 Σεπτεμβρίου

Εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, η πολιτικά ευφυέστερη παρατήρηση της ημέρας.

Η στήλη δεν αποδίδει απλώς τις αλαζονικές δηλώσεις ορισμένων στελεχών της ΝΔ σε απώλεια επαφής με την κοινωνία. Προτείνει μια διαφορετική ερμηνεία, οι βουλευτές γνωρίζουν ότι πλησιάζουν εκλογές και απευθύνονται πλέον περισσότερο σε εκείνους που είναι πιθανό να ψηφίσουν ΝΔ και να τους δώσουν προσωπικό σταυρό παρά στους πολίτες που έχουν ήδη απομακρυνθεί από την κυβέρνηση.

Αυτό αλλάζει όλη την ανάγνωση.

Από κυβερνητική επικοινωνία σε προσωπική εκλογική στρατηγική

Αν ισχύει η ερμηνεία, οι Κουλκουδίνας, Γεωργιάδης και άλλοι δεν μιλούν αναγκαστικά «λάθος».

Μιλούν σε διαφορετικό ακροατήριο από εκείνο στο οποίο θα ήθελε το Μαξίμου να απευθύνεται συνολικά η κυβέρνηση.

Και εδώ βρίσκεται η αρχή της προεκλογικής αποσύνδεσης.

Το δεύτερο στοιχείο είναι ακόμη πιο αποκαλυπτικό. Η αντιπαράθεση Κεραμέως και Χρηστίδη για το επίδομα ανεργίας μεταφράζεται από τη στήλη σε δύο παράλληλους εσωκομματικούς αγώνες, Κεραμέως εναντίον Μαρινάκη στον Βόρειο Τομέα, Χρηστίδης εναντίον Διαμαντοπούλου στον Νότιο. Η ίδια η Κεραμέως εμφανίζεται να κλείνει τη συζήτηση για το επίδομα, διαφοροποιούμενη από προσωπική πρόταση Μαρινάκη.

Τι σημαίνει

Η Βουλή αρχίζει να λειτουργεί ως προεκλογικό στούντιο προσωπικής προβολής.

Και δεν συμβαίνει μόνο στη ΝΔ. Συμβαίνει και στο ΠΑΣΟΚ.

Αυτό είναι σημαντικό, διότι δείχνει ότι η προεκλογική λογική αρχίζει να διαπερνά οριζόντια το σύστημα.

Ο Βηματοδότης προσθέτει Δένδια και Τζιτζικώστα στο εσωκομματικό κάδρο, αλλά και τον Άδωνι Γεωργιάδη ως περίπου αυτόνομο πολιτικό κέντρο.

Η στήλη δεν προβλέπει ανταρσία κατά Μητσοτάκη. Καταγράφει όμως την αρχή της περιόδου κατά την οποία κάθε ισχυρό στέλεχος αρχίζει να επενδύει περισσότερο στο προσωπικό πολιτικό του κεφάλαιο.

4. Big Mouth, Powergame, 29 Σεπτεμβρίου

Εδώ η γραμμή είναι σαφώς πιο επιθετική και πολιτικά στρατευμένη.

Το «πρόσωπο αναφοράς»

Η στήλη διατυπώνει ευθέως ότι το Μαξίμου παρουσιάζει πρόβλημα λειτουργίας επειδή δεν υπάρχει σήμερα κάποιος με τον ρόλο που είχαν κατά περιόδους ο Δημητριάδης, ο Μπρατάκος και ο Μυλωνάκης, ένα πρόσωπο δηλαδή που θα «μαζεύει» υπουργούς και βουλευτές. PowerGame

Αυτό είναι πολύ σοβαρότερο από το «επικοινωνιακό καλιμπράρισμα» του Dark Room.

Το Dark Room λέει: χρειάζεται καλύτερος συντονισμός.

Το Big Mouth λέει: λείπει κρίσιμος κόμβος εξουσίας.

Οι δύο πληροφορίες αλληλοενισχύονται χωρίς να αποδεικνύεται ότι προέρχονται από κοινή πηγή.

Η επιλεκτική πειθαρχία

Το Big Mouth επιτίθεται στην επιλογή του Μαξίμου να αποστασιοποιηθεί από τον Θεοχάρη, επισημαίνοντας ότι άλλες πολύ βαρύτερες δηλώσεις, ιδίως του Φλωρίδη, δεν αντιμετωπίστηκαν αναλόγως.

Εδώ υπάρχει σαφές μήνυμα προς το Μαξίμου: αν θέλετε πειθαρχία, πρέπει να είναι ομοιόμορφη.

Η υπόθεση Γκίλφοϊλ

Η στήλη καταγράφει την κυβερνητική διάψευση δημοσιεύματος περί φερόμενης συνομιλίας της Αμερικανίδας πρέσβεως, αλλά στη συνέχεια κάνει ένα μεγάλο αναλυτικό άλμα, συνδέοντας τις επιθέσεις εναντίον της με επιχειρηματικούς ανταγωνισμούς και αργότερα με μέσα που θεωρεί ότι απηχούν ρωσικές θέσεις.

Εδώ χρειάζεται αυστηρός διαχωρισμός.

Βέβαιο: υπήρξε κυβερνητική διάψευση.

Εκτίμηση της στήλης: επιχειρηματικοί ανταγωνισμοί βρίσκονται πίσω από την υπόθεση.

Σαμαράς

Εδώ δεν υπάρχει καν απόπειρα ουδετερότητας.

Η στήλη επιχειρεί ευθεία αποδόμηση του ενδεχομένου νέου κόμματος Σαμαρά και διαβάζει τις διαρροές περί «δύναμης της φήμης» ως πιθανή προετοιμασία υποχώρησης.

Αυτό αποκτά μεγαλύτερη σημασία επειδή άλλες πηγές της ίδιας περιόδου αναφέρουν ότι ο Σαμαράς έχει προχωρήσει σε ψηφοδέλτια, όνομα και πολιτικό κείμενο, αλλά καθυστερεί την τελική απόφαση.

Άρα η ύπαρξη κινητικότητας επιβεβαιώνεται ευρύτερα, η ερμηνεία όμως ότι κάνει πίσω παραμένει εκτίμηση.

5. Κοινά μοτίβα

Τέσσερις γραμμές επανέρχονται.

• Πρώτη, πρόβλημα κυβερνητικού συντονισμού. Dark Room και Big Mouth συμπίπτουν σχεδόν απόλυτα στη διάγνωση, όχι όμως στην ένταση της περιγραφής. Το πρώτο μιλά για ανάγκη επικοινωνιακής διόρθωσης, το δεύτερο για οργανωτικό κενό στο κέντρο εξουσίας.
• Δεύτερη, αυτονόμηση πολιτικών παικτών. Θεοχάρης, Γεωργιάδης, Κεραμέως, Μαρινάκης, Δένδιας, Χρυσοχοΐδης, Αγαπηδάκη, Λοβέρδος εμφανίζονται πλέον όχι μόνο ως μέλη μιας κυβερνητικής ομάδας αλλά ως φορείς προσωπικής στρατηγικής.
• Τρίτη, η προεκλογική περίοδος έχει ουσιαστικά αρχίσει. Το αποτυπώνει ο Βηματοδότης μέσα από τις εκλογικές περιφέρειες και το Big Mouth ακόμη και μέσα από την εμφάνιση νέας εταιρείας δημοσκοπήσεων ενόψει «θερμού προεκλογικού χειμώνα».
• Τέταρτη, επιχειρηματική ισχύς και πολιτική ισχύς αρχίζουν να συναντώνται περισσότερο στη δημόσια αφήγηση. Εδώ όμως χρειάζεται προσοχή, διότι οι στήλες γνωρίζουν περισσότερα από όσα τεκμηριώνουν δημόσια.

6. Πιθανές πηγές και κέντρα εκπομπής

Η χαρτογράφηση που προκύπτει, ως εκτίμηση και όχι απόδειξη, είναι η εξής:

• Το Dark Room φαίνεται να έχει ισχυρή τροφοδότηση από κυβερνητικούς, οικονομικούς και επιχειρηματικούς κύκλους.
• Ο Βηματοδότης εμφανίζει ισχυρό κοινοβουλευτικό και κομματικό δίκτυο, με έμφαση στις προσωπικές στρατηγικές.
• Το Big Mouth δείχνει πρόσβαση σε κυβερνητικούς και επιχειρηματικούς κύκλους, αλλά ταυτόχρονα διαθέτει πολύ σαφέστερη πολιτική θέση υπέρ της κυβερνητικής σταθερότητας και κατά Τσίπρα και Σαμαρά.

Δεν βλέπω στοιχεία που να δικαιολογούν τον ισχυρισμό ότι «το Μαξίμου έδωσε κοινή γραμμή στα τρία μέσα».

Βλέπω όμως κάτι πιο ενδιαφέρον, διαφορετικές πηγές του ίδιου συστήματος αρχίζουν να περιγράφουν το ίδιο σύμπτωμα.

Και αυτό δημοσιογραφικά έχει μεγαλύτερη αξία.

7. Η κρυφή ατζέντα

• Η πραγματική ατζέντα δεν είναι ο Θεοχάρης. Είναι ποιος ελέγχει τη ΝΔ όσο πλησιάζουν οι κάλπες.
• Δεν είναι η Κεραμέως εναντίον του Χρηστίδη. Είναι ποιος θα έχει εκλογική ισχύ την επομένη των εκλογών.
• Δεν είναι αν ο Σαμαράς νοικιάζει γραφεία. Είναι αν μπορεί να αποσπάσει αρκετές ψήφους ώστε να μεταβάλει τη δυνατότητα αυτοδυναμίας ή τον μετεκλογικό συσχετισμό.
• Δεν είναι οι συνεντεύξεις Τσίπρα στα γαλλόφωνα μέσα. Είναι η προσπάθεια να ξαναχτιστεί η εικόνα ενός πολιτικού που επιστρέφει όχι ως πρώην αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ως υποψήφιος φορέας ενός νέου αντιπολιτευτικού πόλου.
• Και δεν είναι απλώς οι επιχειρηματικές κόντρες. Είναι το ερώτημα ποια οικονομικά και μιντιακά κέντρα τοποθετούνται εγκαίρως απέναντι στην επόμενη πολιτική περίοδο.

8. Ποιον θέλουν να επηρεάσουν

• Το Μαξίμου, το μήνυμα είναι «ανακτήστε τον έλεγχο πριν οι προσωπικές στρατηγικές γίνουν ανεξέλεγκτες».
• Τους υπουργούς και βουλευτές της ΝΔ, «οι κάμερες γράφουν, το Μαξίμου παρακολουθεί, αλλά η προσωπική σας επιβίωση έχει ήδη αρχίσει να διαφοροποιείται από τη συλλογική».
• Τη βάση της ΝΔ, «υπάρχουν προβλήματα, αλλά η κυβερνητική λύση παραμένει ασφαλέστερη από τις εναλλακτικές». Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές στο Big Mouth.
• Τον Σαμαρά, «η απειλή σου λειτουργεί καλύτερα από την πραγματοποίησή της». Πρόκειται ουσιαστικά για προσπάθεια πολιτικής αποτροπής.
• Τον Τσίπρα, το μήνυμα είναι διπλό, αναγνωρίζεται ότι επιστρέφει ως υπολογίσιμος παράγοντας, αλλά ταυτόχρονα επιχειρείται να επανασυνδεθεί με το κυβερνητικό παρελθόν του.
• Τα επιχειρηματικά και μιντιακά κέντρα, «η επόμενη περίοδος αναδιάταξης έχει αρχίσει, πάρτε θέσεις αλλά προσέξτε πόσο εκτίθεστε».

9. Πολιτική εκτίμηση

Εδώ θεωρώ ότι βρίσκεται το σημαντικότερο σημείο.

Δεν έχουμε ακόμη κρίση Μητσοτάκη. Έχουμε αρχή απομείωσης της αποκλειστικότητας Μητσοτάκη πάνω στο πολιτικό παιχνίδι της ΝΔ.

Η διαφορά είναι τεράστια. Όσο οι εκλογές ήταν μακριά, το βασικό ερώτημα για έναν υπουργό ήταν «τι θέλει το Μαξίμου».

Όσο πλησιάζουν, προστίθενται άλλα τρία:

• «Πού εκλέγομαι;»
• «Ποιος με απειλεί;»
• «Πόσους σταυρούς έχω;»

Από εκείνη τη στιγμή αλλάζει η εσωτερική φυσική της εξουσίας.

Ο Βηματοδότης το καταγράφει στις περιφέρειες, το Dark Room στο επικοινωνιακό συμμάζεμα, το Big Mouth στην απουσία κεντρικού συντονιστή.

Αυτές δεν είναι τρεις διαφορετικές ιστορίες. Είναι τρεις όψεις της ίδιας μετάβασης.

Και εδώ βρίσκεται κάτι ακόμη που αξίζει παρακολούθηση, Δένδιας, Πιερρακάκης και Χρυσοχοΐδης παρουσιάζονται με θετικό ή θεσμικά ενισχυμένο πρόσημο, χωρίς να εμφανίζονται ως δημιουργοί των κυβερνητικών προβλημάτων. Αυτό δεν αποδεικνύει οργανωμένη προώθηση κανενός, αποτελεί όμως ενδιαφέρουσα διαφοροποίηση από το πλήθος των στελεχών που εμφανίζονται να παράγουν θόρυβο.

10. Το δια ταύτα

Η σημερινή παραπολιτική ατζέντα δεν προαναγγέλλει πτώση κυβέρνησης. Προαναγγέλλει αλλαγή φάσης.

Ο Μητσοτάκης εξακολουθεί να είναι το κυρίαρχο πρόσωπο της ΝΔ, η κυβέρνηση εξακολουθεί να διαθέτει σαφές πλεονέκτημα έναντι μιας κατακερματισμένης αντιπολίτευσης και οι εναλλακτικοί πόλοι παραμένουν υπό κατασκευή. Αλλά το σύστημα γύρω από την κυβέρνηση αρχίζει να συμπεριφέρεται σαν να ακούει ήδη το καμπανάκι των εκλογών.

Και όταν συμβαίνει αυτό, αλλάζουν τα κίνητρα.

Ο υπουργός γίνεται υποψήφιος, ο βουλευτής γίνεται προσωπικός εκλογικός μηχανισμός, ο επιχειρηματίας αρχίζει να υπολογίζει την επόμενη ημέρα, το μέσο ενημέρωσης δοκιμάζει αφηγήματα, ο Σαμαράς μετρά πόσο αξίζει η απειλή χωρίς να χρειαστεί να την πραγματοποιήσει και ο Τσίπρας προσπαθεί να αποδείξει ότι το παρελθόν μπορεί να επανασυσκευαστεί ως μέλλον.

Άρα το θέμα που θα παρακολουθούσα τις επόμενες ημέρες δεν είναι ποιος θα κάνει την επόμενη γκάφα. Είναι αν το Μαξίμου θα κατορθώσει να επαναφέρει συλλογική πειθαρχία ή αν θα αρχίσουμε να βλέπουμε όλο και περισσότερα στελέχη να παίζουν προσωπικό παιχνίδι.

Γιατί εκεί βρίσκεται η πραγματική κόκκινη γραμμή. Όχι όταν ένας βουλευτής λέει κάτι που ενοχλεί τον πρωθυπουργό, αλλά όταν αρχίζει να τον ενδιαφέρει περισσότερο τι αρέσει στους ψηφοφόρους που θα τον σταυρώσουν από το τι αρέσει στο Μαξίμου.

Τότε δεν έχει αρχίσει απλώς η προεκλογική περίοδος. Έχει αρχίσει η μάχη για την επόμενη ημέρα.