|
Η συνέντευξη του Κυριάκου Μητσοτάκη στη ΔΕΘ δεν είχε τον τόνο ενός πρωθυπουργού που αισθάνεται ότι ο πολιτικός του χρόνος τελειώνει. Είχε τον τόνο ενός ηγέτη που επιχειρεί να επιβάλει από τώρα το ερώτημα με το οποίο θέλει να οδηγήσει τη χώρα στις εκλογές του 2027.
Και το ερώτημα αυτό δεν είναι «είστε ικανοποιημένοι από την κυβέρνηση;». Είναι πολύ πιο σκληρό και πολύ πιο στρατηγικό: «ποιος μπορεί να κυβερνήσει τη χώρα την επόμενη ημέρα;».
Εκεί βρίσκεται όλη η αρχιτεκτονική της εμφάνισής του.
Ο Μητσοτάκης απέφυγε την αμυντική στάση. Δεν μπήκε σε λογική πολιτικής απολογίας, δεν υιοθέτησε τόνο αποστράτου και δεν επιχείρησε να πείσει ότι όλα πήγαν καλά. Έκανε κάτι πιο έξυπνο. Παραδέχθηκε επιλεκτικά λάθη, στον ΟΠΕΚΕΠΕ, στην Πανεπιστημιακή Αστυνομία, στις καθυστερήσεις του κράτους, αλλά έσπευσε να κλείσει την πόρτα στη γενικευμένη αυτοκριτική. Το μήνυμα ήταν σαφές: έγιναν λάθη εφαρμογής, όχι λάθος επιλογή πορείας.
Αυτό είναι το θεμέλιο της τρίτης θητείας που διεκδικεί.
Ταυτόχρονα, επιχείρησε να επανασχεδιάσει τον χάρτη των αντιπάλων του. Τσίπρας και ΠΑΣΟΚ παρουσιάστηκαν ως παραλλαγές μιας κοινής παροχολογικής και δημοσιονομικά επικίνδυνης κουλτούρας. Δεν τον συμφέρει να αναγνωρίσει ξεχωριστό αντίπαλο. Τον συμφέρει να εμφανίζεται ο ίδιος ως η μοναδική κυβερνητική επιλογή απέναντι σε ένα κατακερματισμένο και ασταθές πολιτικό τοπίο.
Ακόμη πιο αποκαλυπτική ήταν η στάση απέναντι στον Αντώνη Σαμαρά. Εκεί εγκατέλειψε τη διπλωματική γλώσσα. Η αναφορά στην «τεχνογνωσία να κάνει κακό στην παράταξη» ήταν πολιτική κωδικοποίηση του 1993 και ταυτόχρονα μήνυμα προς το εσωτερικό της ΝΔ. Ο Μητσοτάκης δεν θέλει συνδιαχείριση της παράταξης από πρώην πρωθυπουργούς. Με τον Καραμανλή άφησε ανοιχτή τη γέφυρα της ιστορικής συνέχειας, με τον Σαμαρά χάραξε σύνορο.
Η σημαντικότερη επιλογή του, πάντως, ήταν αλλού. Δεν έκανε δεξιά στροφή για να κυνηγήσει τους ψηφοφόρους που μετακινούνται προς μικρότερα κόμματα. Προτίμησε να τους μιλήσει μέσω ασφάλειας, μεταναστευτικού, άμυνας και εθνικής αυτοπεποίθησης, διατηρώντας ταυτόχρονα τον κεντρώο κορμό της ΝΔ.
Τι κέρδισε; Επανέφερε την εικόνα πρωθυπουργικής κυριαρχίας και έδειξε ότι δεν θεωρεί τον εαυτό του πολιτικά τελειωμένο.
Τι έχασε; Δεν έδωσε απάντηση στο πιο δύσκολο πρόβλημα της κυβέρνησης, την καθημερινή οικονομία. Εκεί όπου οι δείκτες συναντούν το σούπερ μάρκετ, το ενοίκιο και τον λογαριασμό, η επικοινωνία σταματά να αρκεί.
Strategic Use Case
Θέλετε να δούμε έτσι και το δικό σας θέμα;
Η ίδια λογική ανάλυσης μπορεί να προσαρμοστεί σε οργανισμούς, επιχειρήσεις, θεσμικά projects, πολιτικά πρόσωπα και ομάδες επικοινωνίας που χρειάζονται καθαρό αφήγημα, καλύτερη κατανόηση των συσχετισμών και πιο σωστή δημόσια τοποθέτηση.
Η στρατηγική του είναι καθαρή. Αν το 2027 κριθεί στη σταθερότητα, έχει πλεονέκτημα. Αν κριθεί στην κόπωση από την οκταετία, τότε το ίδιο επιχείρημα μπορεί να γυρίσει εναντίον του.
