Online Στήλες 27/11 – Τρία αφηγήματα, τρεις Ελλάδες, τρία κίνητρα

(Συνθετική ανάγνωση από Dark Room, ΒΗΜΑτοδότης, Big Mouth)

Πολιτική Αφήγηση

Αν κάποιος εξωγήινος προσγειωνόταν σήμερα στην Ελλάδα και διάβαζε τις τρεις πιο «ενημερωμένες» στήλες του πολιτικού παρασκηνίου, θα έβγαζε το εξής συμπέρασμα: η χώρα λειτουργεί σαν παζλ όπου τα κομμάτια αλλάζουν σχήμα όσο τα κοιτάς. Κανείς δεν ξέρει αν η εικόνα δείχνει μεταρρυθμίσεις, κουτσομπολιό ή διαγκωνισμούς, αλλά όλοι ορκίζονται ότι «άλλο πράγμα εννοούν αυτά που γράφονται».

Και πράγματι: αν βάλεις δίπλα-δίπλα το Dark Room, τον Βηματοδότη και το Big Mouth, ανακαλύπτεις ότι ο καθένας τους μιλάει για άλλη Ελλάδα, αλλά όλοι μαζί περιγράφουν την ίδια αγωνία: ποιος διαμορφώνει τη σκηνή, ποιος χτίζει συμμαχίες και, κυρίως, ποιος επηρεάζει το αυτί του Πρωθυπουργού και το μάτι των ψηφοφόρων που αλλάζουν κόμμα πιο εύκολα απ’ ό,τι αλλάζουν κανάλι.

1. Το Dark Room: η Ελλάδα ως τεχνοκρατικό escape room

Το Dark Room δεν γράφεται για να διαβάζεται, γράφεται για να υπονοείται. Είναι η στήλη που λειτουργεί σαν τις σημειώσεις του καθηγητή που δεν τις κοινοποιεί στη διάλεξη, αλλά τις αφήνει ανοιχτές πάνω στο γραφείο για να τις δει «τυχαία»… όχι ο φοιτητής αλλά… ο αρμόδιος υπουργός. Και ο νοών νοείτω…

Εκεί, λοιπόν, βλέπουμε:

• Τεχνοκρατικό σχέδιο για μεταφορά πολεοδομιών στο Κτηματολόγιο.
• Δείπνο Μητσοτάκη με Βέμπερ όπου η διεκδίκηση του Eurogroup εμφανίζεται σαν «ευρωπαϊκό rendez-vous με τακτ».
• Ενεργειακά deals που περνούν σαν διαφημιστικό διάλειμμα.
• Κινήσεις CVC, μαρίνες, λιανεμπόριο, μέχρι και την Εκκλησία σε ρόλο αστικού developer.

Τι ατζέντα προωθεί:
Μία Ελλάδα που «εκσυγχρονίζεται» σχεδόν μόνη της, με υπουργούς που καλύτερα να ακολουθήσουν για να μη βρεθούν εκτός κάδρου.

Σε ποιους απευθύνεται:
Σε όσους μπορούν να επηρεάσουν αποφάσεις σε επίπεδο υπουργείου ή… κομματικού δείπνου. Όχι στον μέσο πολίτη.

Τι θέλει να πετύχει:
Να χτίσει το αφήγημα του «σοβαρού κράτους», ώστε όταν έρθουν οι συγκρούσεις με δήμους, συμφέροντα και συντεχνίες, να έχει ήδη στρωθεί το χαλί.

2. Ο Βηματοδότης: η Ελλάδα ως πολιτική οικογένεια που χρειάζεται οικογενειακό σύμβουλο

Ο Βηματοδότης, πάντα ευγενικός, αλλά με υποδόρια ειρωνεία, μας παρουσιάζει την άλλη πλευρά:

• Η κυβέρνηση κανακεύει τους γαλάζιους δημάρχους, γιατί αυτοί έχουν αρχίσει να θυμίζουν κουνιάδες στον γάμο: στηρίζουν, αλλά γκρινιάζουν.
• Αναφορά στην κινητικότητα του Τσίπρα, που εμφανίζεται σαν «σκιά» όχι επειδή ετοιμάζεται να επιστρέψει, αλλά επειδή ο χώρος του δεν έχει αποφασίσει αν θέλει να μεγαλώσει ή να μικρύνει.
• Η κεντροαριστερά σαν ταινία όπου όλοι κοιτούν προς το παρελθόν μπας και αναγνωρίσουν ποιος πήρε τι ρόλο.

Τι ατζέντα προωθεί:
Ότι η αυτοδιοίκηση και η αριστερά είναι δύο χώροι σε αναβρασμό, και ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να προσέχει τα νεύρα των δικών της όσο προσέχει και της κατακερματισμένης αντιπολίτευσης.

Σε ποιους απευθύνεται:
Στο πολιτικό προσωπικό που ξέρει να διαβάζει πίσω από τις λέξεις. Και σε όσους ψηφοφόρους αισθάνονται ακόμη συναισθηματικό δέσιμο με την κεντροαριστερά.

Τι θέλει να πετύχει:
Να μεταφέρει το μήνυμα ότι ο έλεγχος στο κόμμα και την αυτοδιοίκηση είναι σημαντικότερος από οποιαδήποτε μεταρρύθμιση. Κι επίσης να υπενθυμίσει ότι η σκιά Τσίπρα δεν έφυγε ποτέ, απλώς μικραίνει ή μεγαλώνει ανάλογα με το φως που της ρίχνεις.

3. Το Big Mouth: η Ελλάδα ως πεδίο εσωτερικών σκληρών μονομαχιών

Το Big Mouth λειτουργεί σαν το πολιτικό καφενείο όπου όσα δεν λέγονται δημόσια διατυπώνονται σε ημι-χιουμοριστική μορφή, μπας και τα χωνέψουμε ευκολότερα.

• Εντάσεις Χατζηδάκη – Πιερρακάκη για το Eurogroup: ποιος έχει το «δαχτυλίδι» του πρωθυπουργού, ποιος βλέπει τον άλλον να αναβαθμίζεται.
• Η Μύκονος σε ρόλο φαρσοκωμωδίας: «θα σε ταράξω στη νομιμότητα» εναντίον τοπικής μικρο-αυτοκρατορίας.
• Η Κοινωνική Συμφωνία Κεραμέως παρουσιάζεται ως σπάνιο δείγμα υπουργού που δουλεύει χωρίς ντουντούκες.
• Ο Τσίπρας και η «Ιθάκη» του διαλύουν κάθε έννοια ενιαίου χώρου στην αριστερά.
• Το ΠΑΣΟΚ γιορτάζει δημοσκοπήσεις που μέχρι πρόσφατα χτυπούσε αλύπητα.

Τι ατζέντα προωθεί:
Ότι το πραγματικό παιχνίδι παίζεται μέσα στη ΝΔ και στα παρακλάδια της αντιπολίτευσης. Οι ισορροπίες είναι εύθραυστες και η πολιτική ως προς τα πρόσωπα διαμορφώνει τα πάντα.

Σε ποιους απευθύνεται:
Σε δημοσιογράφους, στελέχη, συμβούλους, κομματικά στραβά μάτια, όλους όσοι ξέρουν ότι η πολιτική δεν είναι μόνο δηλώσεις αλλά και ψυχολογία.

Τι θέλει να πετύχει:
Να υπενθυμίσει ότι χωρίς χειρισμό των «εχθρών εντός των τειχών», καμία κυβέρνηση δεν κυβερνά.

Κοινή ραχοκοκαλιά των τριών: μια χώρα που τρέχει μπροστά και τρέμει όταν κοιτά πίσω

Αν βάλεις δίπλα τις τρεις στήλες, δημιουργείται ένα σχήμα σαν αυτό:

• Από τη μία, ένα κράτος που τρέχει ψηφιοποίηση, Eurogroup, επενδύσεις, deals.
• Από την άλλη, μια πολιτική τάξη που τρέμει για ισορροπίες, δημάρχους, «σκιά Τσίπρα», κρυφές φιλοδοξίες.

Η τεχνοκρατική προέλαση της χώρας (Dark Room) μπλέκεται με την πολιτική ανασφάλεια (Βηματοδότης) και την προσωπική ματαιοδοξία (Big Mouth).

Δεν είναι τυχαίο.
Η πολιτική ενημέρωση στην Ελλάδα είναι πάντα τρίγωνο: κράτος – κόμμα – πρόσωπα.
Και κάθε στήλη ρίχνει το βάρος της σε άλλη κορυφή.

Ποιον θέλουν να επηρεάσουν;

1. Το Dark Room
Ηθελημένα ή όχι, στοχεύει στους τεχνοκράτες της κυβέρνησης, στους επιχειρηματίες που θέλουν να ξέρουν «προς τα πού πάει το νερό», και σε όσους μπορούν να παρακινήσουν, ή να καθυστερήσουν, μεταρρυθμίσεις.

2. Ο Βηματοδότης
Απευθύνεται σε όσους καταλαβαίνουν ότι η πολιτική δεν είναι μηχανισμός αλλά οικοσύστημα. Θέλει να επηρεάσει δημάρχους, εσωκομματικά στελέχη, και τον ευρύτερο κεντροαριστερό χώρο που αναζητά πατέρα, μητέρα και σκοπό.

3. Το Big Mouth
Μιλά σε κομματικούς, υπουργούς, συμβούλους και «παραπολιτική οικογένεια». Στόχος του είναι να ενισχύσει ή να μειώσει πρόσωπα, όχι πολιτικές.

Το κρυφό μήνυμα των συνδυασμένων αφηγημάτων:

Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια παράδοξη φάση όπου:

• Οι μεταρρυθμίσεις προχωρούν πιο γρήγορα από την πολιτική συνοχή.
• Τα πρόσωπα προχωρούν πιο γρήγορα από τα κόμματα τους.
• Οι δήμοι αντιδρούν πιο γρήγορα από την κοινωνία.
• Και το αφήγημα της χώρας γράφεται από ανθρώπους που συχνά μιλούν σε διαφορετικό κοινό αλλά για τον ίδιο σκοπό: να διαμορφώσουν το κέντρο βάρους της εξουσίας.

Δεν λείπουν οι ειδήσεις, λείπει ο προσανατολισμός

Όλα αυτά δείχνουν μια χώρα που μοιάζει να προχωρά με αυτοπεποίθηση, αλλά όταν κοιτάξει κανείς κάτω από το χαλί, βλέπει νευρικότητα.

Η κυβέρνηση θέλει να πείσει ότι ελέγχει το παιχνίδι.
Η αντιπολίτευση θέλει να πείσει ότι υπάρχει.
Οι στήλες θέλουν να πείσουν ότι ξέρουν κάτι που εμείς δεν ξέρουμε.

Και όλοι μαζί προσπαθούν να επηρεάσουν το ίδιο κοινό: τους ανθρώπους που κρατούν τα κουμπιά της πολιτικής μηχανής και αυτούς που μπορούν να τα πατήσουν.

Η χώρα δεν υπολείπεται ειδήσεων.
Της λείπει πυξίδα.

Και μέχρι να αποκτήσει μια, θα συνεχίσουμε να διαβάζουμε τρεις στήλες, να βλέπουμε τρεις Ελλάδες και να ζούμε μέσα σε μία, κάπως παράταιρη, κάπως νευρική, κάπως γνωστή.