Ο τιμοκατάλογος της ανθρώπινης ζωής στα δελτία των οκτώ – Άποψη 11/09

Αν πρόκειται να πέσετε θύμα ιατρικής αμέλειας, παραπλάνησης ή ενός αυτοσχέδιου «ιατρείου-φαντάσματος», φροντίστε τουλάχιστον να έχετε βγάλει πλατινένιο δίσκο. Ή έστω, να μετράτε μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ακολούθους στα κοινωνικά δίκτυα. Σε διαφορετική περίπτωση, η τραγωδία σας κινδυνεύει να περάσει εντελώς απαρατήρητη, θαμμένη κάτω από μια στοίβα σκονισμένων φακέλων σε κάποιο ειρηνοδικείο, δίχως να συγκινήσει ούτε το πληκτρολόγιο ενός μαθητευόμενου ρεπόρτερ.

Η πρόσφατη δημόσια υστερία γύρω από τις ασύστολες πρακτικές αμφίβολων κλινικών και ειδικών απέδειξε για άλλη μια φορά τον κανόνα: το σύστημα δεν συγκινείται από την αδικία, αλλά από το «γκελ» του ονόματος. Τα τηλεοπτικά πάνελ φόρεσαν το βλοσυρό, πένθιμο ύφος τους, τα «αποκλειστικά» ρεπορτάζ διαδέχονταν το ένα το άλλο με δραματική μουσική υπόκρουση, και οι αρμόδιοι υπουργοί έσπευσαν να δηλώσουν «σοκαρισμένοι». Τι συγκινητική ευαισθησία. Έπρεπε να κινδυνεύσει ή να εμπλακεί ένας επώνυμος για να ανακαλύψει ξαφνικά η ελληνική πολιτεία ότι δίπλα μας λειτουργούν χώροι χωρίς άδειες, γιατροί χωρίς ειδικότητα και επιτήδειοι που πουλούν θαύματα με το αζημίωτο.

Κάντε το StrategyOnline.gr προτιμώμενη πηγή στη Google

Εδώ ακριβώς ξεκινά το πανηγύρι της συλλογικής μας υποκρισίας.

Τα μέσα ενημέρωσης δεν επιτελούν λειτούργημα, κάνουν διαλογή εμπορεύματος. Ένας απλός πολίτης, ένας συνταξιούχος ή μια εργαζόμενη μητέρα που ακρωτηριάστηκε ή έχασε τη ζωή της από ένα εγκληματικό ιατρικό λάθος, δεν «πουλάει». Δεν έχει lifestyle περιτύλιγμα. Είναι απλώς μια στατιστική μονάδα, μια γραμμή στον ετήσιο απολογισμό του ΠΟΥ για τα ιατρικά σφάλματα. Για εκείνον, δεν θα στηθούν κάμερες έξω από τα δικαστήρια, ούτε θα διακοπεί η ροή του προγράμματος. Η οικογένειά του θα αναγκαστεί να υποθηκεύσει το σπίτι της για να πληρώσει πραγματογνώμονες, παλεύοντας επί μια δεκαετία σε έναν δικαστικό λαβύρινθο, απέναντι σε πανίσχυρες νομικές ομάδες και τη συντεχνιακή σιωπή.

Όσο για την πολιτική ηγεσία και τους ελεγκτικούς μηχανισμούς; Η αντίδρασή τους θυμίζει πάντα τον αστυνόμο στο «Καζαμπλάνκα», που ανακαλύπτει έκπληκτος ότι στο καζίνο παίζεται ρουλέτα. Οι ιατρικοί σύλλογοι λειτουργούν συχνά ως κλειστά φέουδα προστασίας των μελών τους, με πειθαρχικές διαδικασίες που σέρνονται επί χρόνια μέχρι να παραγραφούν. Το κράτος, απόν από τους ουσιαστικούς προληπτικούς ελέγχους, επαναπαύεται σε μια δαιδαλώδη γραφειοκρατία όπου κανείς δεν είναι ποτέ υπεύθυνος για την άδεια που δόθηκε ή για τον έλεγχο που δεν έγινε ποτέ. Όταν σκάσει το επώνυμο σκάνδαλο, διατάσσεται «κατεπείγουσα ΕΔΕ», το γνωστό πολιτικό ισοδύναμο του να πετάς τη σκόνη κάτω από το χαλί περιμένοντας να ξεχαστεί το θέμα στον επόμενο κύκλο ειδήσεων.

Και η κοινωνία; Εμείς, οι θεατές, καταναλώνουμε τη δυστυχία των διασήμων σαν ριάλιτι, ηθικολογώντας από τον καναπέ. Εξοργιζόμαστε μόνο όταν το θύμα έχει πρόσωπο που αναγνωρίζουμε, αγνοώντας επιδεικτικά ότι το ίδιο σύστημα που εκμεταλλεύτηκε τον «επώνυμο» καταβροχθίζει καθημερινά δεκάδες ανώνυμους.

Η λειτουργία της δημόσιας υγείας και της δικαιοσύνης δεν μπορεί να εξαρτάται από τον δείκτη αναγνωρισιμότητας του εκάστοτε ασθενούς. Όσο η προστασία της ανθρώπινης ζωής αντιμετωπίζεται ως θέαμα και όχι ως αδιαπραγμάτευτο πολιτικό καθήκον, τόσο θα συνεχίζουμε να ζούμε σε μια κοινωνία όπου η δικαίωση είναι προνόμιο των λίγων, και η επιβίωση των πολλών, καθαρά θέμα τύχης.