Ο ΣΥΡΙΖΑ διαλύεται, η ΝΔ ανεβαίνει και ο Τσίπρας έχει νέες αυταπάτες – Επισκόπηση Τύπου 10/07

Πιο αποκαλυπτική από τις ίδιες τις ειδήσεις είναι η σειρά με την οποία επιλέγουν να τις τοποθετήσουν οι εφημερίδες σήμερα. Όταν μέσα στην ίδια ημέρα συμπίπτουν η παραίτηση Φάμελλου, η νέα συζήτηση για τα ελληνοτουρκικά μετά τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ, οι κυβερνητικές παρεμβάσεις για την ακρίβεια και η αναζωπύρωση της συζήτησης για την πολιτική βία, δεν πρόκειται για σύμπτωση της επικαιρότητας. Πρόκειται για μια μάχη επιβολής αφηγήματος. Και αυτή τη φορά η κυβέρνηση μοιάζει να επιχειρεί να αλλάξει την ατζέντα πριν η αντιπολίτευση προλάβει να ανασυνταχθεί.

Η παραίτηση του Σωκράτη Φάμελλου δεν αντιμετωπίζεται από τον Τύπο ως ένα ακόμη εσωκομματικό επεισόδιο. Διαβάζεται ως η οριστική επιβεβαίωση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ολοκληρώνει τον ιστορικό του κύκλο ως κόμμα εξουσίας. Δεν είναι τυχαίο ότι σχεδόν όλες οι εφημερίδες, ακόμη και όσες διατηρούν διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες, στρέφουν το βλέμμα τους όχι στον απερχόμενο πρόεδρο αλλά στην επόμενη ημέρα του Αλέξη Τσίπρα και της ΕΛΑΣ. Αυτό σημαίνει ότι το πολιτικό ενδιαφέρον μεταφέρεται από τον χώρο που διαλύεται στον χώρο που φιλοδοξεί να τον αντικαταστήσει.

Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση δείχνει να επενδύει σε ένα διαφορετικό δίπολο. Από τη μία πλευρά, η οικονομία και οι μικρές κινήσεις ανακούφισης, όπως οι συμφωνίες για περιορισμένες μειώσεις τιμών και οι φορολογικές παρεμβάσεις. Από την άλλη, η ασφάλεια, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Η συζήτηση για τις μολότοφ, τη βία στα νοσοκομεία και τις επιθέσεις εναντίον δημόσιων λειτουργών δεν εξελίσσεται αποκομμένα. Συμπληρώνει το αφήγημα ότι η πολιτεία οφείλει να επαναφέρει τα όρια εκεί όπου για χρόνια επικράτησε ανοχή.

Το ενδιαφέρον βρίσκεται αλλού. Οι περισσότερες φιλοκυβερνητικές εφημερίδες υποβαθμίζουν την ένταση που δημιουργούν οι εξελίξεις στο ΝΑΤΟ και στα ελληνοτουρκικά, επιμένοντας ότι η Ελλάδα διατηρεί στρατηγικό πλεονέκτημα. Αντίθετα, πιο επιφυλακτικές φωνές υπενθυμίζουν ότι η Άγκυρα εξακολουθεί να διευρύνει το γεωπολιτικό της αποτύπωμα και να συνομιλεί ταυτόχρονα με Ουάσιγκτον, Βρυξέλλες και Λονδίνο. Η πραγματικότητα βρίσκεται μάλλον ανάμεσα στις δύο αναγνώσεις. Η Ελλάδα έχει ενισχύσει τη θέση της, αλλά το περιβάλλον γίνεται ολοένα πιο σύνθετο και λιγότερο προβλέψιμο.

Υπάρχει όμως και ένα μήνυμα που περνά σχεδόν αθόρυβα. Οι οικονομικές σελίδες επιμένουν στον πληθωρισμό, στο ενεργειακό κόστος, στις επενδύσεις και στις αντοχές των επιχειρήσεων. Αυτές οι ειδήσεις δεν κερδίζουν πρωτοσέλιδα, αλλά θα καθορίσουν τις πολιτικές εξελίξεις πολύ περισσότερο από έναν ακόμη γύρο κομματικών αντιπαραθέσεων. Αν ο πληθωρισμός επιμείνει και η αγοραστική δύναμη συνεχίσει να πιέζεται, καμία επικοινωνιακή διαχείριση δεν θα αρκεί.

Το πραγματικό πολιτικό διακύβευμα των επόμενων μηνών δεν είναι ποιος θα ηγηθεί της Κεντροαριστεράς ούτε ποιος θα κερδίσει τον επόμενο κύκλο τηλεοπτικών εντυπώσεων. Είναι αν η κυβέρνηση θα καταφέρει να πείσει ότι μπορεί να συνδυάσει σταθερότητα, ανάπτυξη και ασφάλεια χωρίς να εξαντλείται σε διαχειριστικές κινήσεις. Γιατί η κοινωνία δείχνει ολοένα λιγότερη υπομονή απέναντι στις υποσχέσεις και ολοένα μεγαλύτερη απαίτηση για μετρήσιμο αποτέλεσμα. Εκεί θα κριθεί η επόμενη εκλογική αναμέτρηση, όχι στα συνθήματα, αλλά στον λογαριασμό του σούπερ μάρκετ, στον μισθό, στην ασφάλεια της καθημερινότητας και στην αξιοπιστία των θεσμών.

Βήμα-Βήμα ανάγνωση των αποκομμάτων

Ο ημερήσιος Τύπος συγκροτεί ένα σκηνικό αλλαγών. Στο εσωτερικό μέτωπο, η παραίτηση του Σωκράτη Φάμελλου δεν αντιμετωπίζεται ως απλή αλλαγή ηγεσίας, αλλά ως επιβεβαίωση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, με τη μορφή που είχε μετά το 2015, έχει φτάσει στα όριά του. Οι φιλοκυβερνητικές εφημερίδες περιγράφουν «ξήλωμα», επικράτηση Πολάκη, Παππά και Δούρου και έμμεση αποχώρηση προς την ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα. Οι κεντροαριστερές ή αντιπολιτευτικές εκδοχές δίνουν μεγαλύτερο βάρος στο αδιέξοδο, στη διάσπαση και στην ανάγκη επανασύνθεσης του προοδευτικού χώρου. Το κοινό σημείο είναι καθαρό, η Κουμουνδούρου δεν ελέγχει πλέον την ατζέντα της ίδιας της επιβίωσής της.

Στο ελληνοτουρκικό και ευρωατλαντικό πεδίο, η κυβερνητική γραμμή επιχειρεί να εμφανίσει την Αθήνα ως δύναμη που μπορεί να θέτει όρους, casus belli για το SAFE, νομικά εμπόδια για τα τουρκικά F-35, υπενθύμιση των S-400 και διπλωματικό μήνυμα προς την Ουάσιγκτον. Ωστόσο, οι πιο ψύχραιμες και οικονομικές εφημερίδες υπογραμμίζουν ότι η Τουρκία βγήκε από τη Σύνοδο με διευρυμένες επαφές, συμφωνίες ασφαλείας και αναβαθμισμένο ρόλο. Άρα η εικόνα δεν είναι ελληνική νίκη ή τουρκική ήττα, αλλά μια νέα φάση σκληρής συναλλακτικής διπλωματίας.

Η ακρίβεια επιστρέφει στην κορυφή με δύο αντιφατικές αφηγήσεις. Η κυβέρνηση προβάλλει συμφωνία για μειώσεις τιμών τουλάχιστον 5% σε βασικές κατηγορίες προϊόντων. Η αντιπολιτευτική και οικονομική ανάγνωση επισημαίνει ότι ο πληθωρισμός παραμένει υψηλός, η ενέργεια και η Μέση Ανατολή δημιουργούν νέο ανοδικό κίνδυνο και η μείωση είναι εθελοντική, προσωρινή και επικοινωνιακά προσανατολισμένη. Η μάχη δεν είναι πλέον για το αν υπάρχουν αυξήσεις, αλλά για το αν η κυβέρνηση μπορεί να κάνει αισθητή διαφορά στο ταμείο του νοικοκυριού.

Παράλληλα, η πολιτική βία και η δολοφονία της Βάγιας Νέστορα λειτουργούν ως ηθικός καθρέφτης του πολιτικού συστήματος. Ορισμένες εφημερίδες ζητούν μηδενική ανοχή και καταγγέλλουν την πολιτισμική ανοχή στη «light» βία. Άλλες συνδέουν το γεγονός με θεσμική ανεπάρκεια, αστυνομική αποτελεσματικότητα και τη χρήση της ασφάλειας ως πολιτικού εργαλείου. Το θέμα έχει δυνατότητα να μετακινηθεί από την επικαιρότητα στην ιδεολογική αντιπαράθεση για το κράτος, την Αριστερά και τη δημόσια τάξη.

Η συνολική εικόνα είναι ότι η κυβέρνηση διατηρεί πρωτοβουλία κινήσεων, αλλά δεν έχει πολιτική άνεση. Η αντιπολίτευση είναι κατακερματισμένη, όμως η κοινωνική δυσαρέσκεια παραμένει διαθέσιμη προς πολιτική αξιοποίηση. Η δημοσκοπική άνοδος ΝΔ και ΕΛΑΣ, με στασιμότητα του ΠΑΣΟΚ, ενισχύει την τάση προς έναν νέο διπολισμό, όχι ακόμη εκλογικό, αλλά αφηγηματικό, κυβερνητική σταθερότητα έναντι τσιπρικής επανεκκίνησης.

1. Η παραίτηση Φάμελλου και η τελική αποσύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ

Η παραίτηση Φάμελλου παρουσιάζεται σχεδόν ομόφωνα ως προϊόν αδυναμίας ελέγχου των συσχετισμών στην Κεντρική Επιτροπή. Η διαφορά βρίσκεται στην απόδοση ευθύνης. Η Απογευματινή, ο Ελεύθερος Τύπος, το Μανιφέστο και η Political προβάλλουν την οργανωμένη πίεση Πολάκη, Παππά και Δούρου, καθώς και την αποστασιοποίηση ανθρώπων που κινούνται προς τον Αλέξη Τσίπρα. Η Εφημερίδα των Συντακτών και η Kontra News βλέπουν περισσότερο το αδιέξοδο μιας στρατηγικής που δεν κατάφερε να συνδέσει την αυτονομία του ΣΥΡΙΖΑ με την ευρύτερη προοδευτική ανασύνθεση. Η Δημοκρατία υιοθετεί τελεσίδικη γλώσσα, «αυλαία στον ΣΥΡΙΖΑ», μετατρέποντας την κρίση σε ιστορικό τέλος. Το πολιτικό βάρος είναι μεγαλύτερο από τη διαδοχή, διότι η παραίτηση απελευθερώνει στελέχη, ψηφοφόρους και συμβολικό χώρο για την ΕΛΑΣ.

Συναίσθημα κοινής γνώμης: Κόπωση, απαξίωση, αίσθηση επαναλαμβανόμενου εμφυλίου. Στους πρώην ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ ενισχύεται η επιθυμία για καθαρή νέα αρχή. Στους αντιπάλους του, επιβεβαιώνεται η εικόνα οργανωτικής ανικανότητας.

Κύρια πολιτικά υποκείμενα: Σωκράτης Φάμελλος, Παύλος Πολάκης, Νίκος Παππάς, Ρένα Δούρου, Όλγα Γεροβασίλη, Αλέξης Τσίπρας, ΕΛΑΣ.

Πιθανές συνέπειες: Επιτάχυνση μετακινήσεων προς την ΕΛΑΣ, πιθανή ανάδειξη πιο συγκρουσιακής ηγεσίας στον ΣΥΡΙΖΑ, πίεση στο ΠΑΣΟΚ να απαντήσει αν είναι ο κύριος πόλος της Κεντροαριστεράς ή απλώς ο σταθερός τρίτος. Η διάλυση δεν σημαίνει αυτόματα ενίσχυση του ΠΑΣΟΚ, επειδή το πολιτικό κεφάλαιο μπορεί να απορροφηθεί από τον Τσίπρα.

2. ΕΛΑΣ και Αλέξης Τσίπρας, ο ωφελημένος που πρέπει να μείνει μακριά από τα ερείπια

Η νέα πολιτική οντότητα του Αλέξη Τσίπρα εμφανίζεται ως ο βασικός εξωτερικός παράγοντας της κρίσης του ΣΥΡΙΖΑ. Οι φιλοκυβερνητικές στήλες υποστηρίζουν ότι ο πρώην πρωθυπουργός επιδιώκει να μην «μολυνθεί» από την εσωστρέφεια της Κουμουνδούρου, ενώ ταυτόχρονα απορροφά στελέχη και κοινό. Η Kontra News προβάλλει δημοσκοπική δυναμική, ενώ η Καθημερινή καταγράφει άνοδο ΝΔ και ΕΛΑΣ με στασιμότητα ΠΑΣΟΚ. Το κρυφό κρίσιμο στοιχείο είναι ότι ο Τσίπρας δεν χρειάζεται να επιτεθεί στον ΣΥΡΙΖΑ, αρκεί να τον αφήσει να αδειάσει πολιτικά. Η στρατηγική του είναι η απόσταση, όχι η συγχώνευση.

Συναίσθημα κοινής γνώμης: Προσδοκία σε ένα τμήμα της Κεντροαριστεράς, δυσπιστία σε μετριοπαθείς ψηφοφόρους και έντονη πόλωση στους αντιπάλους του. Η επιστροφή του λειτουργεί ήδη ως γεγονός, πριν ολοκληρωθεί η οργανωτική της μορφή.

Κύρια πολιτικά υποκείμενα: Αλέξης Τσίπρας, ΕΛΑΣ, στελέχη πρώην ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, κυβερνητικό επιτελείο.

Πιθανές συνέπειες: Νέα πίεση στο κέντρο, προσωποκεντρική ανασύνθεση της αντιπολίτευσης, πιθανή αλλαγή της κυβερνητικής στρατηγικής από «κατακερματισμένη αντιπολίτευση» σε άμεση σύγκριση Μητσοτάκη – Τσίπρα. Το ρίσκο για την ΕΛΑΣ είναι να μοιάσει με ανακύκλωση προσώπων και όχι νέα πρόταση.

3. F-35, S-400, casus belli και SAFE, η Αθήνα θέτει όρους αλλά η Άγκυρα κερδίζει χρόνο

Οι περισσότερες εφημερίδες δίνουν υψηλή προτεραιότητα στα F-35 και στο casus belli. Η κυβερνητική αφήγηση, εμφανής στην Political, την Απογευματινή, το Μανιφέστο και τον Ελεύθερο Τύπο, υποστηρίζει ότι η Ελλάδα έχει ήδη στρατηγικό προβάδισμα, διαθέτει Rafale, αναβαθμισμένα F-16 και πρόσβαση στα F-35, ενώ η Τουρκία παραμένει εγκλωβισμένη στους S-400 και στην αμερικανική νομοθεσία. Η Εστία και η Δημοκρατία είναι πολύ πιο καχύποπτες, μιλούν για διευθετήσεις, για πιθανό «σύμφωνο μη επιθέσεως» ή για τουρκική δυνατότητα ταχείας πρόσβασης σε αεροσκάφη. Τα Νέα και η Ναυτεμπορική κρατούν πιο σύνθετη στάση, αναγνωρίζουν το μήνυμα της Αθήνας αλλά καταγράφουν ότι ο Ερντογάν επέστρεψε με συμφωνίες και αναβαθμισμένη διαπραγματευτική θέση.

Συναίσθημα κοινής γνώμης: Εθνική εγρήγορση, επιφυλακτική αυτοπεποίθηση και φόβος ότι οι ΗΠΑ θα επιλέξουν συναλλαγή με την Τουρκία. Η υπερβολικά θριαμβευτική γλώσσα μπορεί να προκαλέσει αντίστροφη δυσπιστία.

Κύρια πολιτικά υποκείμενα: Κυριάκος Μητσοτάκης, Νίκος Δένδιας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, Ντόναλντ Τραμπ, αμερικανικό Κογκρέσο, ΝΑΤΟ, ΕΕ.

Πιθανές συνέπειες: Παρατεταμένη διαπραγμάτευση για τους S-400, πιθανή φόρμουλα περιορισμένης ή σταδιακής επανένταξης της Τουρκίας σε αμερικανικά προγράμματα, αυξημένη ελληνική πίεση μέσω SAFE και Κογκρέσου. Η κυβέρνηση θα χρησιμοποιήσει την αμυντική υπεροχή ως βασικό επιχείρημα σταθερότητας, αλλά θα κριθεί από το αν αποτρέψει συμβολική εξίσωση Ελλάδας και Τουρκίας.

4. ΝΑΤΟ, Τραμπ και η συναλλακτική εποχή

Η Σύνοδος της Άγκυρας παρουσιάζεται ως επιτυχία εικόνας, όχι ως οριστική επίλυση των συμμαχικών ρωγμών. Η Ναυτεμπορική μιλά για σκληρή προσπάθεια να φανεί ενωμένο το ΝΑΤΟ και για συνεχείς ανατροπές ανάλογα με τη διάθεση Τραμπ. Τα Νέα σημειώνουν ότι οι σύμμαχοι «αφόπλισαν» τον Τραμπ, δηλαδή περιόρισαν τις ανατροπές μέσω παραχωρήσεων στις αμυντικές δαπάνες. Ο Ριζοσπάστης διαβάζει τη Σύνοδο ως όξυνση της πολεμικής εμπλοκής. Η ουσία είναι ότι το ΝΑΤΟ παραμένει, αλλά γίνεται ακριβότερο, πιο στρατιωτικοποιημένο και περισσότερο εξαρτημένο από διμερείς συναλλαγές με την Ουάσιγκτον.

Συναίσθημα κοινής γνώμης: Αβεβαιότητα, κόπωση από τις κρίσεις, αλλά και αναγνώριση ότι η ευρωπαϊκή άμυνα δεν μπορεί να στηρίζεται σε παλιές βεβαιότητες.

Κύρια πολιτικά υποκείμενα: Ντόναλντ Τραμπ, Μαρκ Ρούτε, ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, Τουρκία, Γερμανία, Ηνωμένο Βασίλειο.

Πιθανές συνέπειες: Αύξηση αμυντικών δαπανών, ενίσχυση ευρωπαϊκών βιομηχανιών άμυνας, περισσότερες διμερείς συμφωνίες με την Τουρκία και νέα πίεση στην Ελλάδα να μετατρέψει την γεωπολιτική θέση σε βιομηχανική και τεχνολογική συμμετοχή.

5. Ακρίβεια και μειώσεις τιμών, πολιτική ανακούφιση ή επικοινωνιακό μπάλωμα

Η συμφωνία με βιομηχανία και σούπερ μάρκετ για μειώσεις τουλάχιστον 5% από τα τέλη Αυγούστου προβάλλεται θετικά από Καθημερινή, Απογευματινή και Ελεύθερο Τύπο. Όμως ακόμη και στα σχετικά ρεπορτάζ διακρίνεται ότι η κυβέρνηση επιδιώκει να βελτιώσει την εικόνα της σε ένα πεδίο όπου η κοινή γνώμη θεωρεί ότι έχει χάσει τη μάχη. Η Εστία, η Δημοκρατία, η Kontra News, το Μακελειό και η Ναυτεμπορική δίνουν έμφαση στη διατήρηση του πληθωρισμού, στις ανατιμήσεις τροφίμων, στέγασης και καυσίμων και στον κίνδυνο νέου ενεργειακού σοκ. Η διαφορά ανάμεσα στην εθελοντική μείωση 5% και στη σωρευτική αύξηση των τελευταίων ετών είναι το βασικό πολιτικό κενό.

Συναίσθημα κοινής γνώμης: Ανακούφιση μόνο εφόσον οι μειώσεις είναι ορατές και σε επώνυμα καθημερινά προϊόντα. Κυρίαρχο συναίσθημα παραμένει η καχυποψία ότι οι τιμές θα μειωθούν προσωρινά ή σε περιορισμένους κωδικούς.

Κύρια πολιτικά υποκείμενα: Υπουργείο Ανάπτυξης, Τάκης Θεοδωρικάκος, βιομηχανία τροφίμων, αλυσίδες σούπερ μάρκετ, αντιπολίτευση, νοικοκυριά.

Πιθανές συνέπειες: Η ακρίβεια θα γίνει κεντρικός άξονας της ΔΕΘ και της προεκλογικής περιόδου. Αν οι μειώσεις δεν αποτυπωθούν στα στοιχεία και στην εμπειρία των καταναλωτών, η πρωτοβουλία θα γυρίσει μπούμερανγκ. Πιθανή διεύρυνση σε φορολογικά ή εισοδηματικά μέτρα.

6. Πολιτική βία, τρομοκρατία και η μάχη για την ηθική ερμηνεία

Η δολοφονία της Βάγιας Νέστορα από επίθεση που ξεκίνησε ως «συμβολική» ενέργεια διαπερνά αρκετές εφημερίδες. Η Καθημερινή θέτει ευθέως το ζήτημα της πολιτισμικής ανοχής στη βία και της θεατρικοποίησης της πολιτικής σύγκρουσης. Η Απογευματινή και το Μανιφέστο πιέζουν την Αριστερά να καταδικάσει χωρίς αστερίσκους. Η Εφημερίδα των Συντακτών δίνει μεγαλύτερο βάρος στο ανθρώπινο δράμα και στο μήνυμα ενότητας. Το γεγονός γίνεται πεδίο ιδεολογικής σύγκρουσης, αλλά αυτό κρύβει τον πραγματικό κίνδυνο, την επιχειρησιακή αναβάθμιση μικρών βίαιων πυρήνων και την ανεπάρκεια πρόληψης.

Συναίσθημα κοινής γνώμης: Θλίψη, οργή, αποστροφή προς τη βία και ταυτόχρονα φόβος για επιστροφή σε κύκλο τρομοκρατικής δράσης.

Κύρια πολιτικά υποκείμενα: Κυβέρνηση, ΕΛΑΣ, αντιτρομοκρατική, κόμματα της Αριστεράς, αντιεξουσιαστικός χώρος, δικαιοσύνη.

Πιθανές συνέπειες: Σκλήρυνση θεσμικού και αστυνομικού πλαισίου, επιθετική πολιτική αντιπαράθεση για την «κανονικοποίηση» της βίας, πιθανή μετατόπιση του δημόσιου διαλόγου προς ασφάλεια, νομιμότητα και ευθύνη πολιτικών χώρων.

7. Ενέργεια, κάθετος διάδρομος και ο νέος γεωοικονομικός ρόλος της Ελλάδας

Η Political, η Ναυτεμπορική, τα Νέα και η Απογευματινή αναδεικνύουν τον Κάθετο Διάδρομο, τα LNG terminals και τη συμφωνία AKTOR – Motor Oil. Η κυβερνητική αφήγηση είναι ότι η Ελλάδα μετατρέπεται σε ενεργειακό κόμβο για Βαλκάνια και Κεντρική Ευρώπη, ιδίως ενόψει ευρωπαϊκής απεξάρτησης από το ρωσικό αέριο. Η οικονομική ανάγνωση είναι θετική αλλά πιο προσεκτική, επειδή η γεωγραφία, το κόστος και η πιθανή αλλαγή στάσης της Ευρώπης απέναντι στη Ρωσία μπορούν να ανατρέψουν μέρος του σχεδιασμού. Πρόκειται για πραγματική στρατηγική ευκαιρία, όχι όμως αυτόματη επιτυχία.

Συναίσθημα κοινής γνώμης: Αίσθημα εθνικής αναβάθμισης και επενδυτικής αισιοδοξίας, με επιφύλαξη για το ποιος τελικά ωφελείται και αν οι υποδομές μειώνουν το ενεργειακό κόστος στην Ελλάδα.

Κύρια πολιτικά υποκείμενα: Υπουργείο Ενέργειας, Σταύρος Παπασταύρου, ΔΕΣΦΑ, AKTOR, Motor Oil, ΗΠΑ, βαλκανικές κυβερνήσεις.

Πιθανές συνέπειες: Νέες επενδύσεις σε LNG και διασυνδέσεις, μεγαλύτερη αμερικανική επιρροή στην περιοχή, πιθανές τοπικές αντιδράσεις και ανάγκη να συνδεθεί ο γεωπολιτικός ρόλος με φθηνότερη ενέργεια και εγχώρια βιομηχανική αξία.

8. Περιφερειακή ανάπτυξη, απολιγνιτοποίηση και αγροτική οικονομία

Η Ναυτεμπορική προβάλλει 140 εκατ. ευρώ για επενδύσεις σε Δυτική Μακεδονία και Πελοπόννησο, ενώ η Ύπαιθρος καταγράφει πολύ πιο σκληρή εικόνα στον πρωτογενή τομέα, με μείωση προστιθέμενης αξίας, γεωργικού εισοδήματος και θέσεων εργασίας. Η αντίθεση είναι αποκαλυπτική. Το κράτος ανακοινώνει χρηματοδοτικά εργαλεία και ρήτρες δίκαιης μετάβασης, όμως η παραγωγική βάση βιώνει κόστος, ανοιχτές τιμές, περιορισμένη ρευστότητα και απώλεια ανταγωνιστικότητας. Εδώ κρίνεται αν η περιφερειακή πολιτική είναι πραγματική αναδιάρθρωση ή διαχείριση επιδοτήσεων.

Συναίσθημα κοινής γνώμης: Ανασφάλεια, αίσθηση εγκατάλειψης και δυσπιστία απέναντι στις εξαγγελίες, ιδιαίτερα στην ύπαιθρο και στις περιοχές απολιγνιτοποίησης.

Κύρια πολιτικά υποκείμενα: Αντιπροεδρία κυβέρνησης, υπουργεία Ανάπτυξης και Αγροτικής Ανάπτυξης, περιφέρειες, αγρότες, μεταποιητικές επιχειρήσεις.

Πιθανές συνέπειες: Αυξημένη πολιτική πίεση σε αγροτικές περιφέρειες, ανάγκη για μείωση ιδιωτικής συμμετοχής στα επενδυτικά σχέδια, διεκδίκηση εθνικών στρατηγικών για ελιά, φέτα και σταφίδα, πιθανή επιστροφή αγροτικών κινητοποιήσεων.

Συνδυαστική αξιολόγηση ανά εφημερίδα

• POLITICAL: Σαφώς φιλοκυβερνητική και επιτελική. Χτίζει αφήγημα διπλής κυβερνητικής υπεροχής, στο εσωτερικό μέσω της διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ, στο εξωτερικό μέσω της αμυντικής και ενεργειακής αναβάθμισης. Η παραπολιτική της λειτουργεί ως σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης για μετακινήσεις στελεχών και ως μηχανισμός πίεσης προς την αντιπολίτευση. Κίνητρο, να συνδέσει σταθερότητα, επενδύσεις και εθνική ισχύ με τον Μητσοτάκη. Τυφλό σημείο, υποτιμά το κοινωνικό κόστος και τις τουρκικές εναλλακτικές κινήσεις.
• Ο ΛΟΓΟΣ: Χαμηλής έντασης πολιτική επεξεργασία, με περισσότερο ειδησεογραφικό και συνοπτικό χαρακτήρα. Δεν επιβάλλει καθαρή γραμμή, λειτουργεί ως καθρέφτης της κυρίαρχης ατζέντας. Η απουσία ισχυρού σχολιασμού είναι και πολιτική επιλογή, αποφυγή πόλωσης και προσήλωση στη χρηστική ενημέρωση.
• ONE VOICE: Οικονομικοπολιτική οπτική με έμφαση σε αγορά, επιχειρήσεις και κριτική προς το σύστημα εξουσίας. Το πολιτικό της ενδιαφέρον συνδέεται με το ποιος διαχειρίζεται κεφάλαια, τράπεζες, επενδύσεις και δημόσιους πόρους. Κίνητρο, να αναδείξει τις ασυμμετρίες ανάμεσα σε θετική μακροεικόνα και πραγματική οικονομία.
• ΗΧΩ ΤΩΝ ΔΗΜΟΠΡΑΣΙΩΝ: Εξειδικευμένη οικονομική και χρηματιστηριακή προσέγγιση. Πολιτικό ενδιαφέρον κυρίως ως κανονιστικό περιβάλλον για επενδύσεις και αγορές. Δεν συμμετέχει έντονα στην κομματική σύγκρουση, αλλά η επιλογή θεμάτων υποστηρίζει τη σημασία της σταθερότητας και της προβλεψιμότητας.
• ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ: Αντισυστημική, εθνικοθρησκευτική και συνωμοσιολογική οπτική. Συνδέει το Chat Control, τον πόλεμο, το Ισραήλ και τη «νέα τάξη» σε ενιαίο σχήμα απειλής. Στην παραίτηση Φάμελλου κρατά απλή ειδησεογραφική γραμμή. Κίνητρο, η κινητοποίηση φόβου και ταυτότητας. Πολιτική επίδραση, ενίσχυση καχυποψίας προς θεσμούς, ΕΕ και διεθνείς συμμαχίες.
• ESPRESSO: Πολιτική χαμηλής πυκνότητας, με προσωποκεντρικές και lifestyle αναφορές. Όταν αγγίζει πολιτική, το κάνει μέσω προσώπων, επισκέψεων και συμβολισμών. Δεν διαμορφώνει κεντρική πολιτική γραμμή, αλλά συμβάλλει στην εξατομίκευση της πολιτικής και στην αποϊδεολογικοποίηση της δημόσιας συζήτησης.
• ΜΑΚΕΛΕΙΟ: Ακραία καταγγελτική και αντισυστημική γραφή. Επενδύει στην οργή, στην προσωπική επίθεση και στην εικόνα «βουβού πραξικοπήματος». Η ακρίβεια, η εξωτερική πολιτική και τα θεσμικά θέματα παρουσιάζονται ως απόδειξη προδοσίας ή διαπλοκής. Κίνητρο, η απονομιμοποίηση συνολικά του πολιτικού συστήματος, όχι η παραγωγή εναλλακτικής πολιτικής.
• STAR PRESS: Λαϊκή, συνοπτική και δραματοποιημένη προσέγγιση. Στα πολιτικά θέματα προβάλλει τα μηνύματα Μητσοτάκη για casus belli και F-35, αλλά χωρίς βαθιά ανάλυση. Η λειτουργία της είναι να μεταφέρει την υψηλή πολιτική σε εύληπτες συγκρουσιακές εικόνες.
• DEAL NEWS: Επιχειρηματική εφημερίδα με πολιτικό ρεαλισμό. Το θέμα «μοιράζουν χρήμα από το ΕΣΠΑ πριν από τις εκλογές» εντάσσει τη χρηματοδότηση σε εκλογικό σχεδιασμό. Κίνητρο, να αποκαλύψει τη σύνδεση κρατικών πόρων, επιχειρηματικών συμφερόντων και πολιτικού χρόνου. Σημαντική για την ανάγνωση των προθέσεων της κυβέρνησης πέρα από τις επίσημες εξαγγελίες.
• ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: Συνεκτική αντιΝΑΤΟϊκή και αντικαπιταλιστική γραμμή. Διαβάζει τη Σύνοδο, την ενεργειακή πολιτική, τους εξοπλισμούς και τις διεθνείς συγκρούσεις ως ενιαία κλιμάκωση ιμπεριαλιστικής εμπλοκής. Στην εσωτερική πολιτική εστιάζει σε εργατικά δικαιώματα, ιδιωτικοποίηση και υποβάθμιση δημόσιων υπηρεσιών. Κίνητρο, η ιδεολογική συνοχή και η κινητοποίηση κοινωνικών αντιστάσεων.
• KONTRANEWS: Έντονα αντιπολιτευτική, με καθαρή επένδυση στην επιστροφή Τσίπρα και στην ΕΛΑΣ. Προβάλλει δημοσκοπική δυναμική, κρίση ΣΥΡΙΖΑ και ανάγκη αλλαγής σελίδας. Κίνητρο, η συγκρότηση νέου αντιδεξιού πόλου. Αδυναμία, ο κίνδυνος να μετατρέψει την πολιτική ανάλυση σε προσδοκία αυτοεκπληρούμενης επανόδου.
• ΤΥΠΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ: Ισχυρή τοπική διάσταση, με θέματα ΕΚΑΒ, παραλιακού μετώπου και Βόρειας Ελλάδας, αλλά και καθαρή εθνική γραμμή στο SAFE. Αντιμετωπίζει την εξωτερική πολιτική μέσα από το πρίσμα της προστασίας ελληνικών συμφερόντων και την εσωτερική πολιτική μέσα από χειροπιαστές ανεπάρκειες υπηρεσιών. Χρήσιμος δείκτης περιφερειακής πρόσληψης της κεντρικής ατζέντας.
• ΜΕΤΟΧΟΣ: Επενδυτική οπτική, θετική για τις ελληνικές τράπεζες και τις εταιρικές συμφωνίες, αλλά με προειδοποίηση ότι τελειώνουν οι ευνοϊκές οικονομικές συγκυρίες. Πολιτικά, διαβάζει τον ΣΥΡΙΖΑ ως ντόμινο παραιτήσεων και την οικονομία ως αγορά που χρειάζεται σταθερότητα. Κίνητρο, η ενημέρωση επενδυτή, όχι η κομματική στράτευση.
• ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: Εθνικοσυντηρητική, σκληρά κριτική προς την κυβέρνηση από τα δεξιά. Θεωρεί ανεπαρκή τη στάση Μητσοτάκη απέναντι στον Ερντογάν, προειδοποιεί για F-35 και παρουσιάζει την παραίτηση Φάμελλου ως τέλος εποχής. Κίνητρο, η πίεση προς την κυβέρνηση για πιο εθνική και κοινωνικά παρεμβατική γραμμή. Αποτελεί βασικό δείκτη διαρροής δεξιών ψηφοφόρων.
• ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ: Φιλοκυβερνητική, με ισχυρό παραπολιτικό ρεπορτάζ. Η στήλη για την Όλγα Γεροβασίλη επιχειρεί να αποδείξει ότι η παραίτηση Φάμελλου είχε προαναγγελθεί και οργανωθεί. Παράλληλα στηρίζει τη σκληρή μεταναστευτική πολιτική, τις μειώσεις τιμών και το μήνυμα Δένδια. Κίνητρο, η πολιτική συνοχή του κυβερνητικού χώρου και η αποδόμηση της αντιπολίτευσης.
• ΤΑ ΝΕΑ: Κεντρογενής, θεσμική και περισσότερο πολυφωνική προσέγγιση. Στα ελληνοτουρκικά αναδεικνύει και το συμβολικό «δώρο» Ερντογάν και τη διεύρυνση του ρόλου Πιερρακάκη, ενώ στην κρίση του ΣΥΡΙΖΑ κρατά απόσταση από θριαμβολογίες. Εστιάζει σε θεσμικές αντιπαραθέσεις στη Βουλή και σε εσωτερικές κυβερνητικές ισορροπίες. Κίνητρο, να διατηρήσει ρόλο κεντρικού ερμηνευτή του συστήματος.
• Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ: Αριστερή, δικαιωματική και αντιπολιτευτική γραμμή. Δίνει ανθρώπινο και πολιτικό βάθος στην κρίση του ΣΥΡΙΖΑ, προβάλλει τον Τσίπρα να «ακούει τους πολίτες» και καταγγέλλει κυβερνητικά ή θεσμικά μπλόκα. Στα διεθνή αντιμετωπίζει κριτικά το ΝΑΤΟ. Κίνητρο, η διατήρηση προοδευτικού ακροατηρίου σε περίοδο ανασύνθεσης. Πρόκληση, να μη φανεί ότι εξωραΐζει τις ευθύνες της παλιάς ηγεσίας.
• ΕΣΤΙΑ: Παραδοσιακή δεξιά, εθνική και θεσμικά καχύποπτη. Συνδέει τα τουρκικά στρατηγεία, τα F-35, το SAFE και τις δημοσκοπήσεις με κρίση στρατηγικής της ΝΔ. Παράλληλα αναδεικνύει την ακρίβεια. Κίνητρο, να πιέσει τη ΝΔ από τα δεξιά και να κρατήσει ανοιχτό τον χώρο Σαμαρά. Οι υπερβολικές γεωπολιτικές ερμηνείες είναι μέρος της επιρροής της, όχι απλή αδυναμία.
• ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ: Η πιο συστηματική γεωοικονομική ανάγνωση. Συνδέει ΝΑΤΟ, ενεργειακή ασφάλεια, πληθωρισμό, επενδύσεις και περιφερειακή μετάβαση. Δεν υιοθετεί θριαμβολογίες και αναγνωρίζει ταυτόχρονα ευκαιρίες και κόστη. Κίνητρο, η αξιοπιστία προς επιχειρηματικό και θεσμικό κοινό. Είναι βασική πηγή για το τι πραγματικά μπορεί να αλλάξει στις αγορές και όχι μόνο στην επικοινωνία.
• ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ: Σκληρά φιλοκυβερνητικό και ιδεολογικά συγκρουσιακό. Επιτίθεται στην ΕΛΑΣ του Τσίπρα, μιλά για «προοδευτικά μαχαιρώματα» και υπερασπίζεται την κυβέρνηση σε ασφάλεια και ελληνοτουρκικά. Κίνητρο, να οριοθετήσει καθαρό αντιΤσίπρα μέτωπο και να μετατρέψει τη συζήτηση περί βίας σε ηθικό πλεονέκτημα της ΝΔ. Κίνδυνος, η υπερβολική πόλωση να συσπειρώσει τον αντίπαλο.
• ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Θεσμική, φιλελεύθερη και συχνά κριτικά υποστηρικτική προς την κυβέρνηση. Αναδεικνύει θετικά τις μειώσεις τιμών και το μήνυμα προς ΗΠΑ, αλλά δεν κρύβει τις αδυναμίες σε ασφάλεια, νοσοκομεία, Δυτική Αττική και ακρίβεια. Το άρθρο για το «θέατρο των παραφρόνων» μετατοπίζει τη βία από αστυνομικό σε πολιτισμικό ζήτημα. Κίνητρο, η ενίσχυση της θεσμικής σοβαρότητας και της μεταρρυθμιστικής ατζέντας.
• ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: Καθαρά φιλοκυβερνητικός, με χρηστικό και μαζικό προφίλ. Δίνει έμφαση σε παροχές, προσοντολόγιο, μειώσεις τιμών, ακίνητα και κυβερνητική σταθερότητα, ενώ περιγράφει τον Φάμελλο ως «ξηλωμένο». Στα ελληνοτουρκικά υιοθετεί την άποψη ότι η συζήτηση για F-35 έχει υπερδιογκωθεί. Κίνητρο, η καθημερινή ωφέλεια του πολίτη και η ενίσχυση εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση.
• ΥΠΑΙΘΡΟΣ: Η πιο καθαρή εικόνα της περιφερειακής και αγροτικής δυσφορίας. Τα στοιχεία για εισόδημα, θέσεις εργασίας, κόστος και ανοιχτές τιμές έρχονται σε αντίθεση με την πανηγυρική γλώσσα των αναπτυξιακών προγραμμάτων. Κίνητρο, να εκφράσει παραγωγούς και αγροδιατροφική αλυσίδα. Πολιτικά, προειδοποιεί ότι η ύπαιθρος μπορεί να γίνει ξανά πεδίο κοινωνικής έκρηξης.

Συγκριτική αποτίμηση, κίνητρα, προθέσεις και πολιτικές γραμμές

1. Το φιλοκυβερνητικό μπλοκ: Political, Απογευματινή, Μανιφέστο και Ελεύθερος Τύπος έχουν κοινό στόχο, να παρουσιάσουν την κυβέρνηση ως τον μόνο σταθερό φορέα σε ένα περιβάλλον διάλυσης της αντιπολίτευσης και εξωτερικής αβεβαιότητας. Διαφέρουν στην τεχνική. Η Political χρησιμοποιεί στρατηγική και παρασκήνιο, η Απογευματινή πρόσωπα και διαρροές, το Μανιφέστο ιδεολογική σύγκρουση, ο Ελεύθερος Τύπος χρηστικές παροχές. Η Καθημερινή βρίσκεται κοντά, αλλά διατηρεί μεγαλύτερη θεσμική απόσταση και ασκεί κριτική στις κρατικές ανεπάρκειες.
2. Η δεξιά κριτική προς τη ΝΔ: Δημοκρατία και Εστία δεν αμφισβητούν τον βασικό εθνικό προσανατολισμό, αμφισβητούν την επάρκεια της κυβέρνησης να τον υπηρετήσει. Επενδύουν στην καχυποψία για τις ΗΠΑ, στην ανησυχία για την Τουρκία, στην ακρίβεια και στη δημοσκοπική φθορά της ΝΔ. Το κίνητρο είναι διπλό, πίεση για δεξιότερη γραμμή και διατήρηση πολιτικού χώρου για πιθανή σαμαρική παρέμβαση.
3. Το προοδευτικό και αντιπολιτευτικό μπλοκ: Εφημερίδα των Συντακτών και Kontra News συμφωνούν ότι χρειάζεται νέα προοδευτική αρχιτεκτονική, αλλά η πρώτη κρατά πιο συλλογική και κινηματική γλώσσα, ενώ η δεύτερη επενδύει καθαρά στον Τσίπρα. Ο Ριζοσπάστης απορρίπτει συνολικά την κεντροαριστερή ανασύνθεση ως διαχείριση του ίδιου συστήματος. Η αδυναμία του μπλοκ είναι ότι δεν υπάρχει κοινή απάντηση για εξουσία, πρόγραμμα και ηγεσία.
4. Οι οικονομικές εφημερίδες ως αντίβαρο στην κομματική υπερβολή: Ναυτεμπορική, Μέτοχος, Deal News, One Voice και Ηχώ των Δημοπρασιών μετακινούν το ενδιαφέρον από τις δηλώσεις στις ροές χρήματος, στις επενδύσεις, στον πληθωρισμό και στις επιχειρηματικές συμφωνίες. Εκεί φαίνεται ότι η Ελλάδα έχει επενδυτικές ευκαιρίες, αλλά και υψηλό κόστος κεφαλαίου, ενεργειακό κίνδυνο και περιορισμένη διάχυση οφέλους. Οι οικονομικές σελίδες είναι συχνά πιο πολιτικές από τα πολιτικά πρωτοσέλιδα, επειδή δείχνουν ποιος πληρώνει και ποιος κερδίζει.
5. Οι λαϊκές και ακραίες εκδοχές: Μακελειό, Ελεύθερη Ώρα και, σε ηπιότερο βαθμό, Star Press μετατρέπουν την αβεβαιότητα σε φόβο, θυμό και θεωρία απειλής. Η πολιτική τους επιρροή δεν μετριέται μόνο σε ψήφους, αλλά στη διάβρωση εμπιστοσύνης προς θεσμούς και στην κανονικοποίηση μιας γλώσσας προδοσίας. Αυτό το ακροατήριο μπορεί να τροφοδοτήσει είτε αποχή είτε αντισυστημικές δεξιές επιλογές.

Τι μας διαφεύγει

• Η παραίτηση Φάμελλου δεν είναι μόνο ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, είναι και στρατηγικό πρόβλημα για το ΠΑΣΟΚ. Αν ο Ανδρουλάκης δεν απορροφά τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ, τότε η σταθερότητα του ΠΑΣΟΚ μπορεί να είναι ένδειξη οροφής και όχι αντοχής.
• Η συζήτηση για τα F-35 κρύβει το πραγματικό πεδίο, τη συμμετοχή της Τουρκίας στην ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία, τις διμερείς συμφωνίες με Βρετανία και άλλους εταίρους και τη δυνατότητά της να ανταλλάξει γεωπολιτικές υπηρεσίες με τεχνολογία.
• Οι μειώσεις τιμών είναι σχεδιασμένες για να αποδώσουν από τέλη Αυγούστου, δηλαδή λίγο πριν από τη ΔΕΘ. Αυτό δείχνει σαφή πολιτικό χρονισμό. Η αποτελεσματικότητα θα κριθεί όχι από το ποσοστό της εξαγγελίας αλλά από την επιλογή των κωδικών και τη διάρκεια.
• Η ενεργειακή αναβάθμιση της Ελλάδας μπορεί να αυξήσει τη γεωπολιτική αξία χωρίς να μειώσει το εγχώριο κόστος ενέργειας. Αν δεν συνδεθούν τα δύο, το αφήγημα του κόμβου θα παραμείνει επιτυχία για επενδυτές και όχι για πολίτες.
• Η πολιτική βία μπορεί να γίνει ο νέος άξονας πόλωσης που θα υποκαταστήσει την παραδοσιακή οικονομική σύγκρουση. Η κυβέρνηση έχει κίνητρο να μεταφέρει τη συζήτηση σε τάξη και ασφάλεια, η αντιπολίτευση σε θεσμική ανεπάρκεια και δικαιώματα.
• Η Ύπαιθρος δείχνει ένα διαφορετικό πολιτικό σύμπαν από την Αθήνα. Η μείωση εισοδήματος και θέσεων εργασίας στον αγροτικό τομέα μπορεί να παράξει πολιτική ανατροπή χωρίς να φαίνεται στις σημερινές αστικές δημοσκοπήσεις.

Τι προμηνύεται

1. Επιτάχυνση οργανωτικής συγκρότησης της ΕΛΑΣ και κύμα προσχωρήσεων από τον ΣΥΡΙΖΑ, με προσπάθεια επιλογής στελεχών που δεν θα δίνουν εικόνα παλαιού κόμματος.
2. Σκληρή μάχη για την ηγεσία και την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, πιθανότατα με πιο αυτόνομη και αντιΤσίπρα γραμμή, αλλά με μικρότερο εκλογικό ακροατήριο.
3. Μετατόπιση της κυβερνητικής επικοινωνίας σε τρεις άξονες, εθνική ασφάλεια, μειώσεις τιμών, επενδύσεις και θέσεις εργασίας. Η ημερομηνία των μειώσεων προϊδεάζει για κλιμάκωση πριν από τη ΔΕΘ.
4. Παρατεταμένη ελληνοτουρκική διαπραγμάτευση χωρίς άμεση κρίση, αλλά με συνεχή δοκιμή κόκκινων γραμμών σε SAFE, F-35, αμυντική συνεργασία ΕΕ – Τουρκίας και Κυπριακό.
5. Αύξηση της σημασίας του ενεργειακού και του πολέμου στη Μέση Ανατολή για την καθημερινή οικονομία. Ένα νέο άλμα πετρελαίου μπορεί να ακυρώσει το κυβερνητικό σχέδιο αποκλιμάκωσης τιμών.
6. Πιθανή άνοδος αντισυστημικών και δεξιών σχηματισμών αν η ΝΔ δεν πείσει ότι ελέγχει την Τουρκία, την ακρίβεια και την ασφάλεια, παράλληλα με την άνοδο της ΕΛΑΣ στα αριστερά.

Συνολικό αποτύπωμα του πολιτικού κλίματος

Το πολιτικό κλίμα της ημέρας είναι κλίμα ελεγχόμενης αστάθειας. Η κυβέρνηση δεν απειλείται άμεσα από ενιαίο αντίπαλο, αλλά πιέζεται ταυτόχρονα από την ακρίβεια, τη δεξιά καχυποψία στα εθνικά και την ανάγκη να αποδείξει ότι η επενδυτική πρόοδος φτάνει στην κοινωνία. Η αντιπολίτευση δεν συγκροτεί ακόμη εναλλακτική διακυβέρνηση, αλλά η επιστροφή Τσίπρα αλλάζει τους συσχετισμούς και δημιουργεί νέο πόλο προσδοκίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ περνά από κρίση ηγεσίας σε κρίση ύπαρξης, ενώ το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται μπροστά σε μια δυσάρεστη αλήθεια, η φθορά των άλλων δεν μετατρέπεται αυτόματα σε δική του άνοδο.

Στην εξωτερική πολιτική, ο Τύπος διχάζεται ανάμεσα στην εικόνα μιας Ελλάδας που έχει θωρακιστεί και στην υποψία ότι η Τουρκία, με τη μεγάλη γεωπολιτική της αγορά, μπορεί να ανατρέψει τους σημερινούς περιορισμούς. Η πραγματικότητα βρίσκεται ανάμεσα. Η Αθήνα έχει ισχυρότερη θέση από το 2019, αλλά η Άγκυρα δεν είναι απομονωμένη και η εποχή Τραμπ επιβραβεύει τη συναλλαγή, όχι τις μόνιμες δεσμεύσεις.

Στην οικονομία, η κυβέρνηση επιχειρεί μια χειροπιαστή κίνηση με τις μειώσεις τιμών. Όμως η πολιτική αγορά δεν αγοράζει πλέον εύκολα ποσοστά και καλάθια. Ζητά μόνιμη αγοραστική δύναμη. Αυτό είναι το πραγματικό μέτωπο της επόμενης περιόδου, όχι αν ο πληθωρισμός μειώνεται στατιστικά, αλλά αν ο πολίτης αισθάνεται λιγότερο φτωχός.